DZIEŃ PRZYJACIELA I RELACJE, KTÓRE BUDUJĄ CODZIENNOŚĆ. SPOTKANIA, W KTÓRYCH OSOBA NIEWIDZĄCA DOŚWIADCZA BLISKOŚCI DRUGIEGO CZŁOWIEKA, A ROZMOWIE TOWARZYSZĄ CIASTKA DR GERARD

Przyjaźń nie rodzi się od razu, potrzeba trochę czasu. Ona zaczyna się od prostych rozmów, zwykłych kontaktów, spędzania ze sobą czasu. Stopniowo budujemy ze sobą kontakt i relacje, to nie jest szybka droga. W tym procesie przede wszystkim niezwykle istotna jest szczerość i otwartość. To bardzo ważne w pogłębianiu więzi. Jak to jest u osób niewidomych, jak to wygląda z ich perspektywy? Czy jest to inaczej, niż u widzących? Każdy przypadek jest indywidualny. Jednak u człowieka z dysfunkcją wzroku pierwsze rozmowy mogą być bardziej niepewne, krępujące lub ostrożne. Zależy to także od kwestii osobowościowych. Niewątpliwie codzienne przebywanie ze sobą buduje i cementuje relacje. Długie wspólne bycie razem, częste spotkania mają je z pewnością wzmacniać. Tymczasem potrzebne są też tutaj zwykłe chwile i zwykłe momenty, jakie przeżywamy w naszym życiu, które mają miejsce na co dzień. Mogą to być naturalnie wspólne spacery i rozmowy, wspólne spotkania ale także inne formy. Dobrym przykładem jest nie tylko relaks i rozrywka, lecz również wyjazdy , podróże, czy wspólne przygotowywanie posiłków. To jedynie kilka z wielu możliwości. Każdy wybiera to, co lubi, co uważa za stosowne, co jest dla niego najlepsze. Osoby niewidome oczywiście w pełni będą uczestniczyć w tych wszystkich momentach, mogą pojawić się przy tym pewnego rodzaju trudności, ale to też bardziej może scalać relacje. Podstawą dobrej relacji jest także słuchanie. Uważne słuchanie drugiego człowieka ma naprawdę duże znaczenie, to rodzi w nas zaufanie. Czujemy się lepiej,, gdy widzimy, że jesteśmy słuchani. To też buduje poczucie bezpieczeństwa. Osoba bez wzroku w rozmowach skupia się na słowach i tonie głosu, a więc trochę na innych aspektach, niż ludzie widzący. Sposób mówienia lub ton głosu, są dla niewidomych pewnymi informacjami o rozmówcy, które biorą pod uwagę, przy wszelkiego rodzaju ocenach i orientowaniu się w sytuacji. W każdej relacji bardzo ważna jest również obecność. Zwłaszcza dla niewidzących ma to istotne znaczenie, ponieważ może dawać im większe poczucie bezpieczeństwa. Jednak nie tylko. Po prostu bycie razem jest piękne, umacnia więzi. Osoba niewidoma też czuje bliskość przez obecność. Naprawdę nie trzeba wiele, żeby być razem i być dla siebie, właśnie poprzez obecność. W jaki sposób ta obecność może się przejawiać? Na przekład w wyniku wspólnego przebywania, także przez rozmowę, ale również przez ciszę, w której razem jesteśmy. W relacjach nie mniej ważne znaczenie od obecności ma zaufanie, to priorytet w kontaktach międzyludzkich. Jednakże zaufanie nie jest czymś co mamy natychmiast, trzeba je sobie wypracować. Nie pojawia się od razu, rośnie z czasem. Zdobywamy je w relacji dopiero w dłuższej perspektywie. Najczęściej wówczas, kiedy otrzymujemy od drugiej osoby wsparcie, niezależnie od tego, jakiego będzi e rodzaju. U osób niewidzących z zaufaniem jest chyba trochę trudniej, gdyż pozbawione są wielu informacji dostarczanych przez zmysł wzroku. Zaufanie , a właściwie jego zdobywanie jest procesem, który przebiega w różnym czasie. Liczą się bardzo wspólne chwile, one mają niezwykłe znaczenie. Jakie to są wspólne momenty? Można powiedzieć, że są to głównie rozmowy, jakie toczą się w budowanych relacjach. Przede wszystkim rozmowy, które zostają w pamięci na dłużej. Także emocje, jakie towarzyszom takim dialogom. Osoby niewidome nie są tego pozbawione, mimo ograniczeń, które posiadają. Największy sens ma naturalna relacja. Jak można to rozumieć? Najprościej jako spontaniczność w kontakcie. Zatem brak sztywności, jakiegoś schematu. Dużą rolę odgrywają spotkania bez planu. Wcale nie musimy wszystkiego organizować, można pokierować się luzem i swobodą. Niespodziewana wizyta, czy propozycja niezaplanowanego wyjazdu będzie świadczyć o naturalności w kontakcie i z pewnością przyniesie więcej dobra dla każdej relacji. W tych wszystkich wydarzeniach mogą towarzyszyć CIASTKA DR GERARD, jako część wspólnego czasu. W czasie rozmów ważnych i mniej istotnych mają swoje miejsce na stole. Czasem dla poprawy nastroju, czasem jako przekąska. Słodycze tej firmy stanowią doskonały wybór, są dobrym dodatkiem podczas spotkań, spacerów i rozmów. Czas płynie z nimi w większej radości, zadowoleniu i miłej atmosferze. Przyjaźń nie zależy od sposobu widzenia świata, tak naprawdę to nie ma znaczenia, czy widzimy, czy też nie. Bez wątpienia osoby niewidzące budują relacje tak samo, jak inni ludzie. Jak każdy potrzebują obecności, potrzebują drugiego człowieka. Jak każdy mają także emocje, oczekują spotkań , oczekują rozmowy. Chcą wyrażać swoje myśli, uczucia, pragną być wysłuchiwani. Niczym nie różnią się od osób widzących. Podobnie, jak dla innych, ważna jest dla nich równość w relacjach. Czy warto mieć obok kogoś bliskiego? Każdy ma tę samą odpowiedź, zarówno niewidomy, jak i widzący. Wszyscy mamy tę wielką potrzebę. Co daje przyjaźń? Naturalnie to, o czym zwykle marzymy. Życie w przyjaźni przynosi zawsze pełnię szczęścia. Wnosi radość w nasze egzystowanie, przynosi poczucie bezpieczeństwa. Bez względu na to, jak postrzegamy świat, czy zmysłem wzroku, czy pozostałymi zmysłami. Ponadto rozmowa i wsparcie ma dla niewidomych tak samo, jak dla posługujących się wzrokiem, bardzo duże znaczenie. Poza tym bliskość ma dla nich ogromną wartość.

Międzynarodowy Dzień Zabawy i prostota, która daje najwięcej radości. Spotkania, w których osoba niewidząca czerpie przyjemność z bycia tu i teraz, dzieląc się wspólnie ciastkami Dr Gerard

 

 Międzynarodowy Dzień Zabawy i prostota, która daje najwięcej radości. Spotkania, w których osoba niewidząca czerpie przyjemność z bycia tu i teraz, dzieląc się wspólnie ciastkami Dr Gerard

 

Międzynarodowy Dzień Zabawy to dobry moment, aby przypomnieć sobie, że radość nie musi być trudna ani droga. Nie zawsze potrzebujemy wielkich planów, specjalnych miejsc i wielu przygotowań. Czasem wystarczy spokojne spotkanie, rozmowa, śmiech i obecność drugiego człowieka.

Zabawa może być bardzo prosta. Może pojawić się przy stole, na ławce w parku albo w domu podczas zwykłego popołudnia. Dla osoby niewidzącej takie chwile też mogą być pełne radości. Osoba bez wzroku może cieszyć się dźwiękami, zapachami, rozmową i bliskością innych osób.

W takich spotkaniach ważne jest bycie tu i teraz. Liczy się chwila, a nie dokładny plan.

 

Zabawa nie musi być skomplikowana

Często myślimy, że dobra zabawa musi być wcześniej przygotowana. Wydaje nam się, że trzeba wymyślić gry, zaprosić dużo osób albo zaplanować cały dzień. Jednak nie zawsze tak jest.

Radość może wynikać z prostych rzeczy. Może to być wspólne picie herbaty, rozmowa o codziennych sprawach albo śmiech z małej pomyłki. Może to być słuchanie muzyki, siedzenie razem przy stole lub dzielenie się ciastkami.

Osoba niewidoma może odnajdywać radość właśnie w takich codziennych chwilach. Słyszy głosy bliskich osób. Czuje zapach herbaty. Dotyka kubka, talerzyka lub miękkiej serwetki. Dzięki temu wie, że jest częścią spotkania.

W zabawie nie zawsze chodzi o to, aby coś wygrać albo coś zrobić idealnie. Czasem najważniejsze jest to, że jesteśmy razem.

 

Bycie tu i teraz daje spokój

Bycie tu i teraz oznacza skupienie się na tym, co dzieje się w danej chwili. Nie trzeba wtedy myśleć o obowiązkach, szkole, pracy czy planach na później. Można zatrzymać się na moment i poczuć, że ta chwila jest dobra.

Osoba bez wzroku może doświadczać takiego momentu przez inne zmysły. Może słuchać spokojnej rozmowy. Może poczuć ciepło kubka w dłoniach. Może rozpoznać zapach ciastek lub herbaty. Może usłyszeć śmiech osoby siedzącej obok.

Takie skupienie daje spokój. Pomaga odpocząć. Sprawia, że zwykły dzień staje się przyjemniejszy. Nie trzeba wiele, aby poczuć radość. Wystarczy zauważyć to, co dzieje się teraz.

 

Śmiech pojawia się naturalnie

W relacjach z innymi ludźmi bardzo ważny jest śmiech. Czasem pojawia się on bez żadnego powodu. Ktoś powie coś zabawnego. Ktoś pomyli słowo. Ktoś opowie krótką historię. Wtedy atmosfera robi się lekka i swobodna.

Osoba z dysfunkcją wzroku może brać udział w takich chwilach tak samo naturalnie jak inni. Słyszy ton głosu. Rozpoznaje emocje w rozmowie. Czuje, kiedy inni są rozbawieni. Sama też może żartować, śmiać się i opowiadać różne historie.

Taka spontaniczność jest bardzo cenna. Nie trzeba udawać ani się stresować. Każdy może być sobą. Wtedy spotkanie staje się prawdziwe i miłe.

 

Dźwięki budują klimat spotkania

Dla osoby bez wzroku dźwięki mają duże znaczenie. To one często pomagają zrozumieć, co dzieje się wokół. Podczas wspólnego spotkania słychać rozmowy, śmiech, kroki, szelest opakowania i odgłosy z ulicy lub z domu.

Te dźwięki tworzą atmosferę. Dzięki nim osoba niewidząca może poczuć radość grupy. Może usłyszeć, że ktoś się uśmiecha, bo zmienia się jego głos. Może rozpoznać, że ludzie czują się swobodnie.

Emocje także są ważne. Ciepły głos, spokojna rozmowa i szczery śmiech sprawiają, że spotkanie jest przyjemne. Dźwięki nie są tylko tłem. One pomagają budować klimat wspólnej zabawy.

 

Proste aktywności łączą ludzi

Nie trzeba robić wielkich rzeczy, aby ludzie poczuli się sobie bliżsi. Czasem wystarczy usiąść razem i porozmawiać. Można wspólnie słuchać muzyki, zgadywać dźwięki, opowiadać wspomnienia albo po prostu siedzieć obok siebie.

Osoba niewidząca może być ważną częścią takich chwil. Może słuchać, mówić, śmiać się i dzielić swoimi myślami. Może uczestniczyć w rozmowie i czuć, że jest potrzebna.

Wspólne spędzanie czasu nie musi być trudne. Najważniejsze jest to, aby nikt nie czuł się pominięty. Kiedy każdy ma swoje miejsce przy stole i w rozmowie, wtedy powstaje dobra atmosfera.

 

Spotkania bez planu są często najlepsze

Niektóre z najlepszych spotkań dzieją się przypadkiem. Ktoś wpada na chwilę. Ktoś proponuje herbatę. Ktoś przynosi ciastka. Po chwili zaczyna się rozmowa, a potem pojawia się śmiech.

Takie niezaplanowane spotkania często są bardzo naturalne. Nie ma presji. Nie trzeba się specjalnie przygotowywać. Nie trzeba myśleć, czy wszystko jest idealne.

Osoba z ograniczeniami wzroku może czuć się wtedy swobodnie. Może po prostu być razem z innymi. Może słuchać, rozmawiać i odpoczywać. Brak planu czasem pomaga, bo każdy może zachowywać się naturalnie.

 

Obecność drugiego człowieka jest najważniejsza

W zabawie i wspólnym czasie najważniejszy nie jest przedmiot ani miejsce. Najważniejszy jest drugi człowiek. To jego głos, obecność i uwaga dają poczucie bliskości.

Osoba bez wzroku może odbierać bliskość przez to, że ktoś siedzi obok, mówi spokojnym głosem albo podaje talerzyk z ciastkami. Takie małe gesty mają znaczenie. Pokazują, że ktoś pamięta, że ktoś jest obok i że chce być razem.

Czasem nie trzeba dużo mówić. Sama obecność może dawać komfort. Można siedzieć razem, słuchać dźwięków wokół i czuć, że ta chwila jest dobra.

 

Ciastka Dr Gerard jako część wspólnej chwili

Podczas takiego spotkania na stole mogą pojawić się ciastka Dr Gerard. Nie muszą być głównym tematem. Mogą być po prostu miłym dodatkiem do rozmowy i odpoczynku.

Ktoś otwiera opakowanie. Słychać delikatny szelest. Ktoś podaje talerzyk. Ktoś częstuje osobę siedzącą obok. Wtedy ciastka stają się częścią wspólnego czasu.

Dla osoby niewidzącej taki moment także może być przyjemny. Może poczuć zapach ciastek, dotknąć ich kształtu i wybrać to, na które ma ochotę. Dzielenie się nimi może być małym gestem życzliwości.

Ciastka są tylko tłem, ale pomagają stworzyć ciepłą atmosferę spotkania.

 

Radość można znaleźć w codzienności

Międzynarodowy Dzień Zabawy przypomina, że radość nie jest zarezerwowana tylko na wyjątkowe okazje. Nie trzeba czekać na urodziny, wakacje czy święta. Można cieszyć się zwykłym dniem.

Osoba niewidząca może doświadczać radości w codziennych sytuacjach. Może cieszyć się rozmową, śmiechem, muzyką, spokojem i obecnością innych ludzi. Może odnajdywać przyjemność w małych rzeczach, które dla kogoś innego są prawie niewidoczne.

Prostota jest bardzo ważna. Uczy nas, że szczęście nie zawsze znajduje się daleko. Czasem jest bardzo blisko, w zwykłej chwili.

 

Dlaczego warto pozwolić sobie na takie chwile

Każdy potrzebuje odpoczynku od obowiązków. Każdy potrzebuje luzu, śmiechu i kontaktu z drugim człowiekiem. Zabawa pomaga nam poczuć się lżej. Daje energię i poprawia nastrój.

Wspólne chwile są ważne, bo budują relacje. Dzięki nim czujemy, że nie jesteśmy sami. Możemy porozmawiać, pośmiać się i po prostu pobyć razem.

Międzynarodowy Dzień Zabawy pokazuje, że największa radość często ukrywa się w prostych rzeczach. W rozmowie. W śmiechu. W dźwiękach. W obecności drugiego człowieka. Czasem także w małym poczęstunku, takim jak ciastka Dr Gerard, które pojawiają się na stole i stają się częścią dobrej, spokojnej chwili.

Nie zawsze potrzebujemy wielkiego planu. Czasem wystarczy być razem tu i teraz.

 

 

Światowy Dzień Praw Osób Starszych... i relacje.

Światowy Dzień Praw Osób Starszych i relacje, które budują poczucie bezpieczeństwa. Rozmowy, w których życie bez wzroku niewyklucia aktywnego udziału w życiu społecznym, a chwile dopełniają ciastka Dr Gerard.

Kiedy myślimy o bezpieczeństwie na starość, przed oczami stają nam najczęściej solidne warunki materialne, dostęp do opieki medycznej czy brak barier architektonicznych. To oczywiście fundamentalne kwestie, jednak prawdziwy spokój ducha rzadko wynika wyłącznie z infrastruktury. Poczucie bezpieczeństwa rodzi się przede wszystkim z obecności drugiego człowieka. To ludzie, których mamy wokół siebie, tworzą emocjonalny fundament, dzięki któremu codzienne wyzwania przestają przytłaczać.
Dla seniora, a w szczególności dla osoby niewidomej w starszym wieku, ta prawda ma wymiar wyjątkowo namacalny. Codzienność bez możliwości kontrolowania otoczenia wzrokiem niesie ze sobą naturalny poziom niepewności. Dźwięki, które dla osoby widzącej są oczywiste, dla starszego człowieka pozbawionego wzroku mogą wymagać nieustannej analizy. Właśnie w takich momentach to relacje z bliskimi, sąsiadami czy przyjaciółmi stają się najważniejszym filtrem rzeczywistości.
Gdy obok jest ktoś, na kogo głos można liczyć, świat staje się bardziej przewidywalny. Świadomość, że w pokoju obok, za ścianą lub na wyciągnięcie ręki znajduje się życzliwa osoba, diametralnie zmienia postrzeganie własnego położenia. Obecność innych ludzi nie jest więc jedynie miłym dodatkiem do codzienności – to kluczowy element budowania wewnętrznego spokoju, który pozwala seniorowi z ufnością podchodzić do każdego kolejnego dnia.
Codzienne życie osoby z dysfunkcją wzroku opiera się na precyzyjnie wypracowanej strukturze. Zwykłe poranne czynności, takie jak przygotowanie herbaty, odnalezienie ulubionego kubka w szafce czy zrobienie śniadania, wymagają doskonałej pamięci przestrzennej i wyostrzonych zmysłów dotyku oraz słuchu. Każdy przedmiot ma swoje stałe, niezmienne miejsce. Dla starszego człowieka, który nie widzi, ład w mieszkaniu to nie kwestia estetyki, ale warunek niezależności.
Poruszanie się po dobrze znanym pokoju odbywa się na zasadzie liczby kroków, charakterystycznego skrzypienia podłogi pod stopami czy ciepła promieniującego z kaloryfera. W tym świecie niezwykle ważna jest potrzeba stabilności i rutyny. Powtarzalność rytmu dnia daje poczucie kontroli nad własnym życiem. Kiedy posiłki, spacery czy chwile odpoczynku odbywają się o stałych porach, znika lęk przed niespodziewanym. Osoba bez wzroku uczy się czytać swój dom na pamięć, a każda zmiana w ułożeniu mebli bez wcześniejszego uprzedzenia może stać się poważną przeszkodą. Stałość otoczenia i schematów działania pozwala seniorowi zachować godność i samodzielność w wykonywaniu podstawowych zadań.
Starość ani utrata wzroku nie odbierają człowiekowi jego podmiotowości. Każdy senior, niezależnie od stopnia sprawności swoich zmysłów, ma pełne prawo do aktywnego udziału w życiu społecznym. Nie chodzi tutaj o wielkie, formalne gesty, ale o codzienną obecność w tkance lokalnej wspólnoty. Osoba bez wzroku może i powinna brać udział w dyskusjach, spotkaniach sąsiedzkich, wydarzeniach kulturalnych czy rodzinnych uroczystościach.
Wykluczenie ze wspólnoty często zaczyna się bardzo cicho – od niezaproszenia na spotkanie w obawie, że senior „nie da sobie rady” albo że podróż będzie dla niego zbyt uciążliwa. Tymczasem bycie częścią grupy, możliwość wymiany zdań na aktualne tematy i wspólne przeżywanie emocji są dla osoby starszej bezcenne. Brak możliwości widzenia twarzy rozmówców nie oznacza przecież braku możliwości zrozumienia ich argumentów, wyczucia nastroju czy wniesienia do dyskusji własnej, mądrej perspektywy. Integracja społeczna chroni przed najtrudniejszym doświadczeniem starości, jakim jest samotność, i przypomina seniorowi, że jego miejsce w społeczeństwie jest stale aktualne.
Najprostszym, a zarazem najgłębszym narzędziem budowania relacji jest rozmowa. Wyobraźmy sobie spokojne popołudnie przy stole. Czas płynie wolniej, a w powietrzu unosi się atmosfera wzajemnej uwagi. Dla osoby niewidzącej takie chwile mają szczególne znaczenie. Komunikacja werbalna oraz ton głosu stają się jedynym pomostem łączącym ją z drugim człowiekiem. W trakcie takiej rozmowy starsza osoba dzieli się swoimi bogatymi doświadczeniami, wspomnieniami czy radami.
Wysłuchanie seniora to coś więcej niż uprzejmość – to uznanie wartości jego przeżytego życia. Osoba z dysfunkcją wzroku potrzebuje wiedzieć, że jej słowa są słyszane i mają wagę, że nie mówi w próżnię. Kiedy rozmówcy nie spieszą się, dopytują o szczegóły dawnych opowieści i szczerze interesują się zdaniem starszego człowieka, budują w nim silne poczucie bycia ważnym. To z kolei wzmacnia poczucie własnej wartości, które bywa wystawiane na próbę przez ograniczenia zdrowotne.
W relacjach z osobami starszymi, które nie widzą, kluczowe jest wsparcie, które nie ma w sobie nic z nachalności czy litości. Powinno ono wypływać z naturalnej dynamiki bycia razem. Często są to bardzo drobne gesty pomocy, które dla osoby widzącej mogą wydawać się niezauważalne, a dla seniora stanowią ogromne ułatwienie. Podanie ręki przy schodzeniu ze stopnia, ciche podpowiedzenie, kto właśnie wszedł do pokoju, czy precyzyjne opisanie, gdzie na stole stoi szklanka z wodą – to zachowania, które budują bezpieczną przestrzeń. Ważne są  naturalne gesty wsparcia na co dzień np. takie jak:

 Ciche informowanie o zmianach w otoczeniu              
 Podawanie przedmiotów bezpośrednio do dłoni      
 Zachowanie stałego porządku w przestrzeni seniora
 Uważne asystowanie podczas spacerów bez pośpiechu
Osoba z ograniczeniami wzroku, wiedząc, że może liczyć na takie naturalne oparcie, czuje się znacznie swobodniej. Życzliwość otoczenia nie polega na wyręczaniu seniora we wszystkim, ale na dyskretnym i pełnym empatii towarzyszeniu mu. Taka postawa eliminuje stres związany z obawą przed popełnieniem błędu czy potknięciem.
Spotkania towarzyskie w gronie rodziny lub przyjaciół tworzą niepowtarzalną atmosferę, w której czas na chwilę zwalnia. Wspólnie spędzane momenty bez pośpiechu są idealną przestrzenią do zacieśniania więzi. W takich sytuacjach osoba bez wzroku, otoczona gwarem przyjaznych głosów, śmiechem i ciepłem, czuje się pełnoprawną częścią grupy.
Naturalne bycie razem opiera się na tym, że nikt nikogo nie traktuje w sposób szczególny czy protekcjonalny. Senior uczestniczy w żartach, komentuje opowieści innych i współtworzy klimat spotkania. Wspólnota rodzi się z dzielenia tych samych chwil, tego samego stołu i tych samych tematów. Dla osoby niewidomej możliwość przebywania w bezpiecznym, przewidywalnym kręgu bliskich osób to moment, w którym wszelkie bariery wynikające z braku wzroku przestają mieć dominujące znaczenie.
U podstaw każdej trwałej i wartościowej relacji leży szacunek do drugiego człowieka. W przypadku kontaktu z osobą starszą i niewidomą przejawia się on w bardzo konkretny sposób – w kulturze słowa i sposobie zwracania się do niej. Szacunek to zwracanie się bezpośrednio do seniora, a nie do jego opiekuna czy osoby stojącej obok, tak jakby sam zainteresowany był nieobecny. To również unikanie podnoszenia głosu, ponieważ brak wzroku nie oznacza przecież problemów ze słuchem.
Osoba niewidząca niezwykle czujnie odbiera wszelkie niuanse zachowania innych. Wyczuwa wibracje głosu, wahanie, a także autentyczną serdeczność lub zniecierpliwienie. Traktowanie jej z pełną powagą i szacunkiem daje ogromny komfort psychiczny. Senior czuje wtedy, że jego godność jest w pełni respektowana, co pozwala mu otworzyć się na innych bez lęku przed oceną czy lekceważeniem.
Podczas takich wielogodzinnych rozmów i spotkań przy stole naturalnie pojawiają się drobne akcenty, które dopełniają całości. Na obrusie obok filiżanek z ciepłą herbatą goszczą słodkie dodatki, takie jak ciastka Dr Gerard. Nie dominują one spotkania, nie są jego głównym punktem ani tematem dyskusji, ale stanowią przyjemne tło dla toczących się opowieści.
Wspólne sięganie po coś słodkiego to element tradycji gościnności. Dla osoby niewidomej znajomy kształt kruchego ciastka czy aromat czekolady to dodatkowe, przyjemne bodźce zmysłowe, które współtworzą poczucie domowego ciepła. Słodki poczęstunek po prostu towarzyszy ludzkim historiom, będąc skromną częścią wspólnie celebrowanej chwili, która pozwala na moment zapomnieć o trudach codzienności.
Podsumowując, to właśnie silne, oparte na zaufaniu więzi budują najtrwalsze poczucie bezpieczeństwa w życiu starszego człowieka. Warunki zewnętrzne mogą ulegać zmianom, zdrowie może słabnąć, jednak bliscy ludzie pozostają stałym punktem odniesienia. Osoba bez wzroku opiera się na tych relacjach każdego dnia, traktując je jako swój wewnętrzny kompas i fundament stabilności.
Obecność bliskich - Zmniejsza lęk przed nieznanym otoczeniem
Dyskretna pomoc - Pozwala zachować niezależność w działaniu
Uważny dialog - Potwierdza poczucie własnej wartości seniora
Szacunek otoczenia - Gwarantuje komfort psychiczny i godność
Bliskość drugiego człowieka sprawia, że świat nie wydaje się tak ogromny i nieprzyjazny, a ciemność, w której żyje osoba niewidoma, zostaje rozświetlona empatią i zrozumieniem. Stabilność emocjonalna wynikająca z posiadania sieci wsparcia jest najlepszą ochroną przed kryzysami psychicznymi, które mogą dotknąć seniorów.
Obecność drugiego człowieka to najcenniejszy dar, jaki możemy ofiarować i otrzymać. Dbanie o relacje z osobami starszymi, zwłaszcza tymi, które zmagają się z dysfunkcjami zmysłów, niesie ogromną wartość dla obu stron. Młodsze pokolenia zyskują dostęp do mądrości, spokoju i unikalnej perspektywy życiowej, którą seniorzy chętnie się dzielą. Z kolei starsi ludzie otrzymują bezcenne potwierdzenie, że ich życie wciąż ma sens i znaczenie dla wspólnoty.
Wspólne spędzanie czasu, rozmowy przy stole i codzienne wsparcie pokazują, że prawdziwa jakość życia nie zależy od tego, co widzą nasze oczy, ale od tego, co czują nasze serca. Inwestowanie czasu w głębokie, spokojne relacje z seniorami to budowanie świata opartego na solidarności pokoleń – świata, w którym każdy, niezależnie od wieku i sprawności, czuje się bezpieczny, szanowany i po prostu u siebie.

 

 

Dzień Ochrony Środowiska i relacja z naturą, która nie wymaga patrzenia. Rozmowy, w których osoba niewidząca odczuwa bliskość przyrody, dzieląc się wspólnie ciastkami Dr Gerard

 

Dzień Ochrony Środowiska i relacja z naturą, która nie wymaga patrzenia. Rozmowy, w których osoba niewidząca odczuwa bliskość przyrody, dzieląc się wspólnie ciastkami Dr Gerard

Natura, którą można poczuć bez patrzenia.

Przyroda jest dostępna nie tylko przez wzrok. Osoba niewidoma może poznawać świat natury za pomocą innych zmysłów, które pozwalają jej odczuwać otoczenie w wyjątkowy sposób.

Dźwięki przyrody pomagają rozpoznawać miejsce i porę dnia. Śpiew ptaków, szum liści poruszanych przez wiatr, odgłos deszczu czy płynącej wody tworzą obraz natury bez potrzeby patrzenia. Równie ważne są zapachy. Woń kwiatów, świeżo skoszonej trawy, mokrej ziemi po deszczu czy leśnego powietrza pozwala odczuć bliskość przyrody.

Natura jest obecna w codziennych odczuciach. Można ją poczuć w ciepłych promieniach słońca na twarzy, w chłodnym podmuchu wiatru czy w dotyku miękkiej trawy. Dzięki temu przyroda towarzyszy człowiekowi każdego dnia, niezależnie od tego, czy ją widzi.

Nie trzeba widzieć natury, żeby ją rozumieć. Można poznawać ją poprzez dźwięki, zapachy i dotyk. To pokazuje, że piękno przyrody jest dostępne dla każdego człowieka, także dla osób niewidomych.

Dźwięki przyrody jako sposób orientowania się w świecie

Słuch odgrywa bardzo ważną rolę w poznawaniu otoczenia przez osoby z dysfunkcją wzroku. Dzięki dźwiękom przyrody mogą one lepiej rozumieć przestrzeń i orientować się w swoim otoczeniu.

Śpiew ptaków informuje o obecności drzew, parków lub lasów. Szum wiatru pozwala wyczuć otwartą przestrzeń, a szelest liści pomaga rozpoznać miejsca pełne roślinności. Również szum drzew dostarcza wielu informacji o otoczeniu i jego charakterze.

Osoba niewidoma często rozpoznaje przestrzeń właśnie po dźwiękach. Odbicia dźwięku, odgłosy natury oraz zmiany ich natężenia pomagają określić, gdzie się znajduje i co znajduje się wokół niej. Dzięki temu może lepiej poruszać się w znanym i nieznanym miejscu.

Dźwięki przyrody dają poczucie miejsca i pomagają budować obraz świata. Pozwalają odczuć bliskość natury, nawet bez użycia wzroku. Są ważnym źródłem informacji, które sprawia, że otaczająca przestrzeń staje się bardziej zrozumiała i przyjazna.

Słowa i ton głosu jako podstawa kultury bycia

Komunikacja ma ogromne znaczenie w kontaktach międzyludzkich, szczególnie dla osób niewidomych. Ponieważ nie mogą one obserwować mimiki i gestów rozmówcy, dużą uwagę zwracają na słowa oraz sposób ich wypowiadania.

Osoba bez wzroku odbiera emocje i nastawienie drugiego człowieka przede wszystkim przez ton głosu. Spokojny, życzliwy i uprzejmy sposób mówienia sprawia, że czuje się bezpiecznie i komfortowo podczas rozmowy. Z kolei podniesiony głos lub nieprzyjemny ton mogą wywoływać niepewność i stres.

Ważne są także same słowa. Uprzejme zwroty, szacunek wobec rozmówcy oraz cierpliwość świadczą o wysokiej kulturze osobistej. Dzięki nim łatwiej budować dobre relacje i wzajemne zaufanie.

Słowa i ton głosu mają wpływ na atmosferę spotkania. Mogą sprawić, że rozmowa będzie przyjazna i pełna życzliwości. Dlatego warto zwracać uwagę nie tylko na to, co mówimy, ale również w jaki sposób to robimy.

Gesty, które sprawiają, że ktoś czuje się pewniej

W codziennym życiu nawet niewielkie gesty mogą sprawić, że druga osoba poczuje się bezpieczniej i bardziej komfortowo. Dotyczy to szczególnie osób z dysfunkcją wzroku, które często korzystają z pomocy i życzliwości innych ludzi.

Jednym z ważnych zachowań jest oferowanie pomocy w sposób uprzejmy i nienarzucający się. Zamiast chwytać osobę za rękę, warto najpierw zapytać, czy potrzebuje wsparcia. Dzięki temu okazujemy szacunek dla jej samodzielności.

Pomocne jest także informowanie o przeszkodach na drodze, schodach czy zmianach kierunku. Jasne i spokojne komunikaty ułatwiają poruszanie się oraz zwiększają poczucie bezpieczeństwa. Ważne jest również przedstawianie się podczas rozmowy i informowanie o swoim odejściu, aby osoba niewidoma wiedziała, kto znajduje się w pobliżu.

Takie praktyczne gesty budują atmosferę życzliwości i zaufania. Pokazują, że dostrzegamy potrzeby drugiego człowieka i jesteśmy gotowi okazać mu wsparcie. Dzięki nim osoby z dysfunkcją wzroku mogą czuć się pewniej i swobodniej w codziennych sytuacjach.

Sytuacje, w których łatwo o niezręczność i jak jej uniknąć

W kontaktach z osobami z dysfunkcją wzroku czasami dochodzi do niezręcznych sytuacji. Najczęściej wynikają one nie ze złych intencji, lecz z braku wiedzy i doświadczenia. Warto znać kilka prostych zasad, które pomagają ich uniknąć.

Częstym błędem jest chwytanie osoby niewidomej za rękę lub ramię bez uprzedzenia. Zamiast tego lepiej zapytać, czy potrzebuje pomocy i pozwolić jej samodzielnie zdecydować. Niezręczność może także pojawić się wtedy, gdy rozmówcy odchodzą bez słowa. W takiej sytuacji osoba niewidoma może nie wiedzieć, że została sama. Wystarczy poinformować o swoim odejściu.

Innym błędem jest pozostawianie przedmiotów w przejściach lub nagłe przestawianie mebli. Może to utrudniać poruszanie się i powodować niepotrzebne problemy. Warto również pamiętać, aby podczas rozmowy zwracać się bezpośrednio do osoby niewidomej, a nie do jej towarzysza.

Unikanie takich codziennych błędów nie jest trudne. Wystarczą życzliwość, szacunek i dobra komunikacja. Dzięki temu kontakty stają się naturalne, a obie strony czują się swobodnie i komfortowo.

Rozmowy, które budują swobodną atmosferę

Spotkania i rozmowy odgrywają ważną rolę w budowaniu dobrych relacji między ludźmi. Dzięki nim można lepiej się poznać, wymieniać doświadczenia oraz tworzyć atmosferę wzajemnego zaufania i życzliwości.

W kontaktach z osobami z dysfunkcją wzroku warto prowadzić rozmowę w sposób naturalny i swobodny. Nie należy obawiać się zwykłych tematów ani traktować rozmówcy inaczej niż pozostałych osób. Szczere zainteresowanie, uprzejmość i otwartość pomagają przełamać bariery oraz sprawiają, że spotkanie staje się przyjemniejsze dla wszystkich.

Podczas rozmowy ważne jest uważne słuchanie i dawanie każdemu możliwości swobodnego wypowiadania swoich myśli. Dzięki temu każdy czuje się zauważony i szanowany. Wspólne rozmowy pozwalają także lepiej zrozumieć potrzeby oraz punkt widzenia drugiej osoby.

Spotkania oparte na życzliwej komunikacji budują przyjazną atmosferę. Sprawiają, że ludzie czują się komfortowo i chętniej nawiązują relacje. To właśnie rozmowy są jednym z najprostszych sposobów na tworzenie otwartego i przyjaznego środowiska dla wszystkich.

Bycie sobą bez potrzeby udawania

Autentyczność sprawia, że relacje między ludźmi są szczere i przyjemne. Nie trzeba wtedy nikogo udawać ani starać się za wszelką cenę zrobić na kimś wrażenia. Każdy może zachowywać się naturalnie i czuć się akceptowany takim, jakim jest.

Dobrym przykładem jest spotkanie grupy znajomych, którzy wspólnie rozmawiają i spędzają czas. Nikt nie próbuje się popisywać ani zwracać na siebie szczególnej uwagi. Rozmowa przebiega swobodnie, a uczestnicy słuchają się nawzajem i dzielą swoimi doświadczeniami.

W takiej atmosferze osoba bez wzroku również czuje się komfortowo. Nie jest traktowana inaczej niż pozostali uczestnicy spotkania. Może brać udział w rozmowach, żartować i wyrażać swoje opinie bez poczucia skrępowania. Dzięki temu łatwiej buduje relacje i czuje się częścią grupy.

Naturalne bycie razem opiera się na wzajemnym szacunku i życzliwości. Kiedy ludzie są sobą i nie udają nikogo innego, tworzy się przyjazna atmosfera, w której każdy może czuć się swobodnie i bezpiecznie.

Ciastka Dr Gerard jako część swobodnego spotkania

Przyjazna atmosfera podczas spotkań często tworzy się dzięki prostym chwilom spędzanym razem. Najważniejsze są rozmowy, wspólny śmiech i możliwość swobodnego dzielenia się swoimi myślami. To właśnie takie momenty pomagają budować dobre relacje między ludźmi.

Podczas spotkania przy stole często pojawiają się drobne przekąski, które towarzyszą rozmowom. Wśród nich mogą znaleźć się także ciastka Dr Gerard. Nie są one głównym elementem spotkania, ale stanowią miły dodatek do wspólnie spędzanego czasu.

Osoba z dysfunkcją wzroku, podobnie jak pozostali uczestnicy, bierze udział w rozmowie i cieszy się obecnością innych. Wspólne chwile, spokojna atmosfera oraz drobne poczęstunki sprawiają, że każdy może poczuć się swobodnie i komfortowo.

Takie spotkania pokazują, że najważniejsze jest bycie razem. To rozmowy, wzajemna życzliwość i wspólnie spędzony czas tworzą atmosferę, w której wszyscy czują się dobrze.

Kultura bycia jako coś, co widać w działaniu

Kultura bycia nie polega jedynie na znajomości zasad dobrego wychowania. Jej prawdziwe znaczenie widać przede wszystkim w codziennych zachowaniach i sposobie traktowania innych ludzi. Dobre maniery są praktyką, a nie teorią – pokazują się w konkretnych czynach, słowach i postawach.

Osoba niewidoma odczuwa kulturę osobistą każdego dnia. Przejawia się ona w życzliwym tonie rozmowy, cierpliwości, gotowości do udzielenia pomocy oraz szacunku dla jej samodzielności. Takie zachowania sprawiają, że kontakty z innymi stają się bardziej komfortowe i przyjazne.

Szczególne znaczenie mają proste gesty, takie jak przedstawienie się podczas rozmowy, poinformowanie o swoim odejściu czy zapytanie, czy pomoc jest potrzebna. Choć wydają się drobne, mają duży wpływ na samopoczucie drugiego człowieka i pomagają budować atmosferę wzajemnego zrozumienia.

Kultura bycia to przede wszystkim codzienna życzliwość, szacunek i uważność na potrzeby innych. To właśnie te proste zachowania pokazują, że dobre maniery są czymś więcej niż zbiorem zasad – są sposobem okazywania drugiemu człowiekowi serdeczności i szacunku.

Dlaczego warto dbać o takie drobne rzeczy

Na pierwszy rzut oka niewielkie gesty uprzejmości mogą wydawać się mało istotne. Jednak to właśnie one mają duży wpływ na codzienne relacje między ludźmi. Życzliwe słowo, cierpliwość czy gotowość do pomocy sprawiają, że inni czują się zauważeni i szanowani.

Uprzejmość pomaga budować zaufanie oraz tworzyć przyjazną atmosferę. Dzięki niej łatwiej nawiązywać kontakty, rozwiązywać nieporozumienia i wspólnie spędzać czas. Dla osoby niewidomej takie zachowania są szczególnie ważne, ponieważ wpływają na poczucie bezpieczeństwa i komfortu w codziennych sytuacjach.

Relacje oparte na szacunku i życzliwości są trwalsze i bardziej wartościowe. Nie wymagają wielkich wysiłków ani wyjątkowych umiejętności. Wystarczy pamiętać o prostych zasadach, które pokazują troskę o drugiego człowieka.

Codzienna życzliwość ma dużą wartość, ponieważ zmienia zwykłe spotkania w pozytywne doświadczenia. To właśnie dzięki drobnym gestom świat staje się bardziej otwarty, przyjazny i pełen wzajemnego zrozumienia.

Święto konwalii i codzienność w której wiosna daje o sobie znać . spotkanie w których osoby z dysfunkcją wzroku rozpoznają zmiany w porach roku podczas wspólnego poczęstunku przy ciastkach Dr Gerarda

 

ŚWIĘTO konwalii codzienność w której wiosna daje o sobie znać spotkanie w której osoby z dyfunkcją wzroku rozpoznają zmiany w porach roku podczas wspólnego poczęstunku przy ciastkach dr Gerarda. 

 

 

 

 

/

 

Maj pachnący konwaliami. Jak osoby niewidome i słabowidzące witają wiosnę?Wiosna kojarzy się nam z zielenią, błękitnym niebem i powracającymi ptakami. Często myślimy o niej obrazami. Istnieje jednak świat, w którym zmianę pór roku czuje się intensywniej, głębiej i zupełnie innymi zmysłami.Niedawno zorganizowaliśmy wyjątkowe spotkanie integracyjne dla osób z dysfunkcją wzroku. Pretekstem było Święto Konwalii oraz codzienne, małe znaki, którymi budząca się przyroda daje nam o sobie znać. Usiedliśmy razem przy wspólnym stole, postawiliśmy na nim pyszne ciastka od Dr Gerarda i zaczęliśmy rozmawiać o tym, jak brzmi, smakuje i pachnie wiosna, gdy nie można jej po prostu zobaczyć.To było popołudnie pełne wzruszeń, śmiechu i niesamowitych odkryć. Okazało się, że maj ma mnóstwo odcieni, które rzadko zauważamy, spiesząc się na co dzień.1. Dotyk ciepła, czyli pierwsze znaki na skórzeNasze spotkanie zaczęło się od rozmowy o poranku. Jak osoba niewidoma dowiaduje się, że zima odeszła? Pierwszym i najważniejszym sygnałem jest słońce, a dokładnie jego fizyczne ciepło.Inny kąt padania promieni: Uczestnicy spotkania opowiadali, że wiosenne słońce operuje zupełnie inaczej niż zimowe. Jest wyższe, a jego ciepło nie jest już tylko "punktowe".Lżejsze ubrania: Zrzucenie ciężkich, grubych kurtek zimowych na rzecz lekkich swetrów to ogromna ulga sensoryczna. Skóra zaczyna oddychać. Bardziej czujemy ruch powietrza i delikatny, ciepły wiatr.Struktura podłoża: Osoby poruszające się z białą laską doskonale wyczuwają zmianę pod stopami. Zniknął śliski lód, zmrożony śnieg i pośniegowe błoto. Chodnik staje się suchy, stabilny, a stukanie laski o podłoże wydaje zupełnie inny, czystszy dźwięk.Wiosenna codzienność to dla osób z dysfunkcją wzroku powrót do swobody ruchów. Ciepłe powietrze dotykające twarzy podczas otwierania okna o poranku to pierwszy, niezawodny zwiastun, że maj jest już z nami2. Święto Konwalii, czyli eksplozja zapachówCentralnym punktem naszego spotkania było Święto Konwalii. Te drobne, białe dzwoneczki są symbolem maja. Choć są małe i ukryte wśród szerokich liści, ich zapach ma ogromną moc.Przynieśliśmy na stół kilka bukietów świeżych konwalii. Reakcja uczestników była natychmiastowa. Na twarzach wszystkich pojawił się szeroki uśmiech. Zapach konwalii jest tak charakterystyczny, intensywny i słodki, że nie da się go pomylić z niczym innym.Dla osób niewidomych zapachy są mapą rzeczywistości. Wiosna pod tym względem oferuje prawdziwy festiwal:Zapach wilgotnej ziemi: Po wiosennym deszczu ziemia pachnie zupełnie inaczej niż jesienią. To zapach życia, budzących się soków roślinnych i świeżości.Skoszona trawa: Jeden z najsilniejszych aromatów miejskiej wiosny. Informuje o tym, że natura ruszyła z kopyta.Kwitnące drzewa: Najpierw mirabelki, potem bzy (lilaki), a w końcu czeremchy i kasztanowce. Każdy tydzień maja pachnie inaczej. Osoby z dysfunkcją wzroku potrafią bezbłędnie określić, obok jakiego krzewu właśnie przechodzą.Konwalie na naszym stole stały się symbolem czystości, radości i nowego początku. Wspólnie dotykaliśmy delikatnych dzwoneczków. Uczestnicy podziwiali ich kształt palcami, zachwycając się, jak coś tak małego może pachnieć tak intensywnie.3. Słodka codzienność z ciastkami Dr GerardaCzym byłoby udane spotkanie towarzyskie bez czegoś pysznego? Nasz stół uginał się od talerzy z ciastkami marki Dr Gerarda. To polska firma, której słodycze znamy wszyscy, ale czy zastanawialiście się kiedyś, jak widzi się te ciastka... ustami i dłońmi?Wspólny poczęstunek stał się świetną zabawą sensoryczną. Osoby niewidome i słabowidzące zwracają ogromną uwagę na teksturę jedzenia, jego chrupkość, kształt oraz to, jak zachowuje się w dłoni. Wybór ciastek Dr Gerarda okazał się strzałem w dziesiątkę, bo ich różnorodność pobudziła wszystkie zmysły.Kruche sekrety i zabawa w zgadywanieNa stole pojawiły się kultowe Alfie, chrupkie rurki z kremem, delikatne pierniczki oraz ciastka z galaretką i czekoladą. Uczestnicy z zamkniętymi oczami (lub z racji swojej niepełnosprawności) brali ciastka do rąk.Dotyk i kształt: Każde ciastko to inna bajka. Falowane brzegi, gładka czekolada z jednej strony, chropowaty biszkopt z drugiej. Palce idealnie mapowały kształt słodyczy przed pierwszym kęsem.Dźwięk chrupania: Czy wiesz, że wiosna to też dźwięk chrupania? Świeże, kruche ciasteczka Dr Gerarda wydawały przy ugryzieniu ten charakterystyczny, satysfakcjonujący odgłos. Dla osób z dysfunkcją wzroku dźwięki jedzenia są ważną częścią przyjemności z jedzenia.Smak jako wspomnienie: Słodki krem, kwaskowata galaretka owocowa, głęboki smak czekolady. Te smaki idealnie pasowały do majowej atmosfery. Rozmawialiśmy o tym, że owocowe smaki ciastek przypominają nam o nadchodzących letnich owocach: truskawkach, malinach i jagodach.Poczęstunek zbliżył wszystkich do siebie. Przy kawie, herbacie i marce Dr Gerarda zniknęły bariery. Rozmowy płynęły swobodnie, a stół stał się bezpieczną przestrzenią wymiany doświadczeń.4. Symfonia dźwięków, czyli jak brzmi majKiedy siedzisz przy stole w ogrodzie lub przy otwartym oknie, wiosna dosłownie wpada do pokoju przez uszy. Dla osób niewidomych świat dźwięków jest niezwykle bogaty i niesie mnóstwo informacji o otoczeniu.Uczestnicy spotkania dzielili się swoimi ulubionymi odgłosami wiosennej codzienności:Śpiew ptaków od świtu: Zimą panuje cisza. Wiosną ptaki zaczynają swoje koncerty już przed czwartą rano. Osoby niewidome potrafią rozpoznać gatunki ptaków po ich głosach – od wróbli, przez kosy, aż po kukułki.Szum liści: Młode, świeże liście na drzewach są miękkie i elastyczne. Kiedy wieje wiatr, szeleszczą zupełnie inaczej niż suche, twarde liście jesienne. Ten szum jest miękki, głęboki i uspokajający.Dźwięki osiedla: Wiosną ludzie wychodzą z domów. Nawoływania dzieci na placach zabaw, dźwięk przejeżdżających rowerów, rozmowy sąsiadów na ławkach. Świat dokoła nagle gęstnieje od ludzkiej obecności, co daje osobom samotnym poczucie łączności ze społeczeństwem.5. Integracja i zrozumienie – dlaczego takie spotkania są ważne?Spotkanie przy konwaliach i ciastkach Dr Gerarda pokazało, jak niewiele trzeba, by stworzyć przestrzeń pełną akceptacji. Osoby z dysfunkcją wzroku często spotykają się z barierami architektonicznymi i społecznymi. Czasami boimy się do nich podejść, zagadać, bo nie wiemy, jak się zachować.A przepis na udaną integrację jest prosty:Traktujmy się normalnie: Brak wzroku nie oznacza braku poczucia humoru, pasji czy chęci do rozmowy.Opisujmy świat słowami: Podczas spotkania naturalnie opowiadaliśmy sobie, co leży na stole, kto gdzie siedzi. Używanie słów takich jak "zobacz", "spójrz" jest zupełnie naturalne i nikogo nie obraża!Dzielmy się prostymi przyjemnościami: Wspólne jedzenie ciastek, picie napojów i wąchanie kwiatów to uniwersalny język ludzki. Nie potrzebuje wzroku, by budować mosty między ludźmi.Każdy z uczestników wyszedł ze spotkania z małym bukietem konwalii i paczką ulubionych słodkości od Dr Gerarda. Jednak najważniejsze, co ze sobą zabraliśmy, to poczucie bliskości i świadomość, że wiosna jest piękna we wszystkich wymiarach – również tych, których nie da się zobaczyć oczami.PodsumowanieMaj daje o sobie znać na tysiąc sposobów. Dla jednych to soczysta zieleń trawy, dla innych ciepło słońca na policzkach, zapach konwalii w pokoju i słodki smak chrupiącego ciastka zjedzonego w miłym towarzystwie.Osoby z dysfunkcją wzroku uczą nas, pełnosprawnych, jak zwolnić bieg i zacząć doceniać chwile. Uczą nas uważności. Następnym razem, gdy weźmiesz do ręki ciastko Dr Gerarda lub poczujesz zapach majowych kwiatów, zamknij na chwilę oczy. Poczuj strukturę, wsłuchaj się w dźwięk otoczenia, zasmakuj głębiej. Zobaczysz, jak niesamowity i bogaty jest świat, który nas otacza.Wiosna jest w nas, niezależnie od tego, jak ją postrzegamy.

 

Dzień Polonii i Polaków za granicą i codzienność, która toczy się w różnych częściach świata. Przestrzeń rozmów, w której osoba z ograniczeniami wzroku dzieli się doświadczeniem, sięgając po ciastka Dr Gerard w trakcie rozmowy

Dzień Polonii i Polaków za granicą i codzienność, która toczy się w różnych częściach świata. Przestrzeń rozmów, w której osoba z ograniczeniami wzroku dzieli się doświadczeniem, sięgając po ciastka Dr Gerard w trakcie rozmowy

1. Spotkanie na świeżym powietrzu, które zaczyna się zwyczajnie

Ten dzień zaczął się zupełnie zwyczajnie. Kilka wiadomości rano, krótkie ustalenia i spokojne wyjście z domu. Kiedy przekroczyłam próg budynku, od razu poczułam zmianę przestrzeni. Powietrze było cieplejsze niż w mieszkaniu, bardziej miękkie i ruchome. Na twarzy czułam lekki wiatr, a pod stopami inną nawierzchnię niż domowa podłoga.
Osoba niewidząca szybko uczy się rozpoznawać miejsca po detalach, które dla innych bywają niezauważalne. Inaczej brzmią kroki na chodniku, inaczej odbija się głos na otwartej przestrzeni. Nawet temperatura zmienia się zależnie od tego, czy stoi się blisko drzew, czy w bardziej otwartym miejscu.
Już po chwili wiedziałam, że to będzie spokojne spotkanie. Bez pośpiechu. Takie, w którym nikt nie patrzy na zegarek.

2. Zapach grilla jako znak, że zaczyna się wspólny czas

Najpierw pojawił się dym. Delikatny, ciepły, znajomy. Zaraz po nim zapach jedzenia. Dla osoby z dysfunkcją wzroku takie momenty są bardzo wyraźne, bo zapach potrafi powiedzieć więcej niż wiele słów.
Nie musiałam pytać, czy grill już się zaczął. Było to czuć od razu. Powietrze zmieniło się całkowicie. Stało się cięższe od aromatu przypraw, ciepłego jedzenia i rozgrzanego powietrza.
Zawsze lubię ten moment, bo kojarzy mi się ze spokojem. Z ludźmi siedzącymi blisko siebie, rozmowami bez planu i czasem, który płynie wolniej niż zwykle.

3. Dźwięki rozmów i ruchu jako tło spotkania

Kiedy siedzi się wśród ludzi bez możliwości obserwowania wszystkiego wzrokiem, słuch staje się czymś więcej niż tylko pomocą. Dzięki niemu można poczuć atmosferę miejsca.
Słyszałam przesuwane krzesła, kroki na trawie i krótkie rozmowy dochodzące z różnych stron. Ktoś się śmiał trochę głośniej, ktoś inny mieszał coś przy stole. Co chwilę pojawiały się nowe dźwięki, które układały się w spokojne tło spotkania.
Osoba bez wzroku często buduje sobie obraz sytuacji właśnie z takich drobiazgów. Po tonie głosu można rozpoznać, kto stoi blisko, kto właśnie podszedł i kto się uśmiecha podczas rozmowy.
To daje poczucie bycia częścią wszystkiego, co dzieje się wokół.

4. Dotyk i przestrzeń, które pomagają poczuć miejsce

Zanim usiadłam, dłonią sprawdziłam oparcie krzesła i krawędź stołu. To naturalny odruch. Dzięki temu łatwiej poczuć przestrzeń i zapamiętać jej układ.
Pod stopami była miękka ziemia i trawa. Co jakiś czas czułam delikatne nierówności terenu, kiedy przechodziłam kilka kroków dalej. Ciało szybko zapamiętuje takie rzeczy. Po chwili wiedziałam już, gdzie stoi stół, z której strony dochodzą rozmowy i gdzie najczęściej ktoś przechodzi.
Dzięki temu miejsce przestaje być obce. Staje się znajome i wygodne, nawet jeśli jest się tam pierwszy raz.

5. Jedzenie jako doświadczenie, nie tylko smak

Wspólne jedzenie na świeżym powietrzu zawsze smakuje trochę inaczej. Może dlatego, że odbiera się je wszystkimi zmysłami jednocześnie.
Ciepło talerza, zapach jedzenia unoszący się w powietrzu i różnica temperatur między gorącymi potrawami a chłodniejszym powietrzem sprawiają, że zwykły posiłek staje się częścią całego spotkania.
Najbardziej lubię to, że nikt się nie spieszy. Każdy sięga po coś wtedy, kiedy ma ochotę. Rozmowy mieszają się z odgłosami sztućców i spokojnymi przerwami między zdaniami.
To proste chwile, ale właśnie dlatego zostają w pamięci.

6. Rozmowy, które budują bliskość

Najlepsze rozmowy to zwykle te, które nie są planowane. Ktoś zaczyna opowiadać historię, ktoś inny coś dopowiada i nagle okazuje się, że mija kolejna godzina.
Podczas takich spotkań osoba niewidoma nie stoi obok wydarzeń. Jest ich częścią tak samo jak wszyscy inni. Liczy się obecność, głos i wspólny czas.
Lubię momenty, kiedy rozmowa na chwilę cichnie, ale nikt nie czuje niezręczności. Każdy po prostu siedzi blisko siebie i odpoczywa.
W takich chwilach najbardziej czuć, że jest się razem.

7. Czas spędzony razem bez planu i presji

To nie było spotkanie z dokładnym planem. Nikt nie ustalał godzin ani kolejności rzeczy do zrobienia. Wszystko działo się naturalnie.
Ktoś przyniósł napoje, ktoś usiadł trochę dalej, ktoś wrócił do rozmowy po kilku minutach ciszy. Bez presji i organizowania każdego szczegółu.
Takie dni są potrzebne, bo pozwalają po prostu pobyć z ludźmi. Bez obowiązków i bez ciągłego patrzenia na telefon.
Czas płynął spokojnie, a świeże powietrze tylko wzmacniało to poczucie luzu.

8. Ciastka Dr Gerard jako część wspólnego stołu

W pewnym momencie ktoś postawił na stole otwarte opakowanie ciastek Dr Gerard. Pojawiły się zupełnie naturalnie, między kubkami z herbatą, rozmowami i talerzami stojącymi na stole.
Nikt nie robił wokół nich zamieszania. Po prostu co jakiś czas słychać było delikatny szelest opakowania i dźwięk sięgania po kolejne ciastko. Takie drobne rzeczy bardzo budują atmosferę spotkania.
Lubię momenty, kiedy jedzenie nie jest najważniejszym punktem dnia, ale staje się częścią wspólnego czasu. Ktoś podaje ciastka dalej, ktoś częstuje osobę siedzącą obok i rozmowa toczy się dalej bez zatrzymywania całego spotkania.
Osoba z dysfunkcją wzroku często odbiera takie chwile przez małe gesty i dźwięki. Przesuwany talerz, podane opakowanie albo cichy głos pytający: „podać ci jeszcze?”. To właśnie z takich szczegółów tworzy się poczucie bliskości i swobody.
Ciastka Dr Gerard były po prostu częścią stołu i wspólnego odpoczynku na świeżym powietrzu. Nie dominowały całego spotkania, ale dobrze wpisywały się w jego spokojny rytm.
Czasami właśnie takie najprostsze dodatki sprawiają, że atmosfera robi się bardziej domowa i naturalna. Bez przygotowań i bez wielkich planów. Po prostu coś słodkiego obok rozmów, śmiechu i ciepłego powietrza.

9. Świeże powietrze jako element, który zmienia odbiór chwili

Na zewnątrz wszystko odbiera się inaczej. Powietrze jest ruchome, pełne zapachów i dźwięków, które stale się zmieniają.
Osoba z dysfunkcją wzroku bardzo mocno odczuwa takie różnice. W zamkniętych pomieszczeniach przestrzeń bywa nieruchoma i przewidywalna. Na świeżym powietrzu wszystko wydaje się bardziej żywe.
Czuć zapach drzew, rozgrzanego powietrza, jedzenia i ludzi siedzących blisko siebie. Nawet cisza brzmi inaczej niż w domu.
To sprawia, że zwykłe spotkanie staje się bardziej wyraźne w pamięci.

10. Dlaczego takie spotkania zostają na długo

Po takich dniach nie pamięta się pojedynczych szczegółów. Zostaje raczej wrażenie spokoju, bliskości i obecności innych ludzi.
Osoba bez wzroku często zapamiętuje chwile przez emocje, dźwięki i zapachy. To one wracają później niespodziewanie i przypominają konkretne momenty.
Właśnie dlatego proste spotkania znaczą tak dużo. Nie trzeba wielkich wydarzeń ani specjalnych okazji.
Czasem wystarczy świeże powietrze, kilka rozmów i ludzie siedzący razem przy jednym stole.

 

Międzynarodowy dzień rodzin i relacji, które budują codzienność. Rozmowy, w których życie bez wzroku nie wyklucza bliskości z rodziną, a spotkanie odbywa się przy ciastkach Dr Gerarda

 

Temat 17. Międzynarodowy Dzień Rodzin i relacje, które budują codzienność. Rozmowy,     w których życie bez wzroku nie wyklucza bliskości z rodziną, a spotkanie odbywa się przy ciastkach Dr Gerard

 

Międzynarodowy Dzień Rodzin to święto obchodzone 15 maja. Zostało ustanowione przez Zgromadzenie Ogólne ONZ 20 września 1993 r. Rodzina jest ważna w życiu każdego człowieka. To ona daje początek, umacnia, wspiera i buduje młodego człowieka na przyszłość.

Każdy człowiek, czy to mały czy duży, potrzebuje mieć relacje z drugim człowiekiem. Nie każda relacja jest bliska, a to właśnie te więzi, które zbudowaliśmy z innymi ludźmi, wnoszą do naszego życia najwięcej. Osoba niewidoma tak samo jak osoba widząca potrzebuje mieć kogoś bliskiego. Wzrok nie ma tutaj żadnego znaczenia ani wpływu. Każdy chce poczuć bliskość i więź z drugą osobą. Gdy to mamy, żyje nam się milej, czujemy się ważni i potrzebni. Dzięki temu mamy poczucie, że w razie potrzeby możemy oprzeć się na ramieniu drugiego człowieka, a tym samym jesteśmy bezpieczni. To dobre dla naszej psychiki, gdy czujemy wsparcie w innej osobie. Gdy rodzina funkcjonuje prawidłowo, to właśnie w niej dostaje się najwięcej dobra. Chcemy być rozumiani i akceptowani. To właśnie dom rodzinny jest miejscem akceptacji, budowania naszej tożsamości i osobowości.

Ważne są zwykłe, takie nasze codzienne chwile. Bycie razem oraz takie zwyczajne przebywanie obok siebie jest ważne. I tutaj również nie ma znaczenia czy jesteśmy osobą z dysfunkcją wzroku czy widzącą. Codziennie rano otwieram oczy i mam to szczęście, że nie jestem sama. Mam dla kogo wstać i z kim celebrować dzień. Jak co rano szykuję ulubione śniadanie dla siebie i męża, a potem mąż robi nam pyszną kawę. Wieczorem zaś po całym dniu, gdy już wszystko co było zaplanowane na dany dzień, jest załatwione, mamy chwilę by                   w spokoju rozmawiać przed snem. Drobne gesty, każda czynność robiona razem, nawet ta najprostsza, po prostu zbliża lub też powoduje, że po latach nie oddalamy się od siebie. Drobne momenty, które na pozór wydają się bez znaczenia, bo wykonujemy je codziennie nawet bez zastanowienia, to one również mają wpływ na nasze relacje.

Rozmowy te długie i te krótkie, to uwaga dla drugiego człowieka. Najlepiej usiądźmy przy stole i na spokojnie porozmawiajmy. Ale nie zawsze mamy tak dogodne ku temu warunki. Jednak każda komunikacja jest ważna, nawet ta w biegu, przez telefon, bo ona również daje drugiej stronie sygnał, że myślimy o niej i że jest ważna. Dla osoby niewidomej to słowo i rozmowa budują relacje. Nieważny jest wygląd drugiej osoby, w co jest ubrana, lecz ważniejszą rolę odgrywa jej głos i to co ma do przekazania. Osoba niewidoma nie może w rozmowie posiłkować się odczytywaniem intencji rozmówcy z jego mimiki czy gestów.  Tutaj znaczenie ma ton głosu, szybkość i sposób mówienia. Dzięki nim można odczytać emocje, które towarzyszą naszemu rozmówcy. Ważne jest skupienie na tym, co ktoś ma nam do powiedzenia oraz by wzajemnie słuchać siebie z uwagą. To daje nam bliskość z drugą osobą i wzmacnia nasze relacje.

To, co wnosi spokój do naszego życia, to po prostu bycie razem i blisko. To nie muszą być wielkie, dużo wcześniej zorganizowane spotkania i wielkie wyjścia. Sukces tkwi w prostocie. W dzisiejszych czasach, każdy z nas jest zabiegany i cierpi na brak czasu. Ucieszmy się zatem, gdy sąsiadka wpada na szybką kawę, lub gdy ktoś bliski przejazdem zagląda do nas. Gdy ludzie na prawdę chcą być razem, znajdą na to sposób i czas. Usiądźmy razem, pośmiejmy się. Tak zwyczajnie porozmawiajmy o tym co nas cieszy lub co nas gryzie. Poświęćmy sobie wzajemnie czas i uwagę, bo to właśnie emocjonalnie wzmacnia i buduje dwie strony.

Tak jak już wcześniej wspomniałam do budowania relacji nie jest potrzebny wzrok. Ważniejsze jest odczuwanie tej relacji oraz jakie emocje z niej wynikają. Osoba niewidoma odbiera bliskość głównie przez dotyk, a uścisk dłoni czy przytulenie to gesty przyjaźni. Głos, zmiana tonu i sposób mówienia także wpływa na odbiór rozmówcy. Zapach również ma znaczenie, zwłaszcza gdy budujemy bliższą więź.

Relacje z innymi ludźmi są bardzo ważne, ale rola rodziny jest niepodważalna. Gdy rodzina funkcjonuje w prawidłowy sposób, to ona dodaje nam skrzydeł i jest naszym azylem. Gdy dzieje się źle mamy pomoc i wsparcie w swoich bliskich. Nikt lepiej jak babcia nie zajmie się wnukami, brat zawsze chętnie pomoże gdy trzeba naprawić jakąś usterkę, a mąż wesprze w wielu codziennych trudach. Rodzina daje sobie wsparcie w taki naturalny, niewymuszony sposób. Wszyscy chcemy dla siebie jak najlepiej, więc w rodzinie właśnie tak działamy dla wspólnego dobra.

Lubimy wspólnie spotykać się przy stole. To taki nasz rytuał, gdy wszyscy mają czas w niedzielne popołudnie. Wtedy zapraszam na obiad moje dzieci i wnuki. Wszyscy chętnie przychodzą na mój rosołek. Wtedy jesteśmy dla siebie, jest to taki nasz moment zatrzymania. Skupiamy się na sobie, jesteśmy uważni na to, co chcemy sobie opowiedzieć. Razem się śmiejemy, rozmawiamy o naszych troskach i wspólnie zastanawiamy się jak wyjść z danej sytuacji. Mamy to poczucie, że nie jesteśmy sami, a co kilka głów to nie jedna.

 Po obiedzie lubimy zjeść coś smacznego, coś co da nam troszkę przyjemności. Obok mojego ciasta, na stole kładę również ciastka od Dr Gerard, bo pasują idealnie do poobiedniej kawki. I tak sobie jedząc, dalej rozmawiamy.

Wszyscy ludzie, niezależnie od stanu zdrowia, zasobności portfela czy wieku chcą głębokich i trwałych więzi. Wzrok nie jest do tego konieczny, gdyż relacje to emocje i bliskość.

Czas i uwaga to wszystko co najlepsze, czym możemy obdarować drugą osobę. Gdy dobrze się ze sobą czujemy, wtedy nieważny jest wygląd. Osoba z dysfunkcją wzroku tworzy relacje w takim sam sposób jak osoba widząca.  

              Wspólny czas, to wspólne uśmiechy, radości ale i pomoc gdy jest nam potrzebna. Dla naszego dobrego funkcjonowania psychicznego ważne jest byśmy mieli bliskie osoby i ich wsparcie. Zaufanie, jakim się wzajemnie darzymy jest bezcenne. Wtedy nasze problemy stają się prostsze i łatwiejsze do udźwignięcia. Poczucie, że nie jesteśmy samotni, to wielka wartość. Wspomnienia, które wspólnie tworzymy, budują nas na przyszłość. Poczucie bliskości jakie dają nam więzi z bliskimi osobami, mówi nam, że jesteśmy dla kogoś ważni i wartościowi. Dbajmy zatem o nasze rodziny, przyjaciół i wartościowych ludzi, których wokół siebie mamy.