Dzień Miłośników Książek.

Dzień Miłośników Książek i słowa, które budują obrazy bez patrzenia. Przestrzenie, w których osoba bez wzroku odkrywa przyjemność czytania i słuchania przy ciastkach Dr Gerard.

Obraz nie zawsze rodzi się z tego, co rejestruje oko. Często najtrwalsze i najbardziej szczegółowe krainy powstają w przestrzeni zupełnie niewidocznej dla wzroku – w ludzkiej wyobraźni, powoli stymulowanej przez odpowiednio dobrane słowa. Dzień Miłośników Książek to wyjątkowy moment, by przypomnieć sobie, że czytanie i słuchanie literatury to proces głęboko sensoryczny, wymykający się czysto optycznej percepcji. Dostęp do historii, emocji oraz wiedzy nie wymaga fizycznego patrzenia na drukowaną stronę.

Gdy znikają wizualne bodźce, kluczową rolę zaczyna odgrywać wewnętrzny architekt – wyobraźnia. Osoba niewidoma buduje krajobrazy opowieści na bazie słów, które w jej umyśle zamieniają się w wielowymiarowe struktury. Zamiast kształtu okładki czy barwy ilustracji, opowieść składa się z faktury opisanych przedmiotów, zapachu deszczu, rytmu kroków na podłodze i ciepła promieni słonecznych. Słowa opisujące świt nie są kolorem na kartce, lecz pojęciem przestrzeni, tempem uderzeń wiatru i zmianą temperatury otoczenia.

Opowieści dotykają myśli i emocji bez pośrednictwa wzroku. Prowadzą odbiorcę przez historie, które rezonują z jego własnym doświadczeniem sensorycznym. Każde zdanie staje się impulsem do budowania świata od podstaw – świata unikalnego, tworzonego w zaciszu własnej głowy, gdzie każdy detal ma głęboki sens i personalne znaczenie.

W świecie pełnym zgiełku i nieustannego pośpiechu chwile spędzone z literaturą stają się bezcennym azylem. Dźwięk narracji lub dotyk punktów języka Braille’a tworzą unikalną atmosferę wyciszenia, w której czas zaczyna płynąć zupełnie innym rytmem. To moment, w którym można zatrzymać myśli i odciąć się od zewnętrznych hałasów.

Osoba z dysfunkcją wzroku odbiera taki czas jako głęboki reset. Słuchanie audiobooka czy powolne czytanie opuszkami palców wymaga skupienia, które naturalnie wycisza natłok codziennych spraw. W tej przestrzeni nie ma miejsca na rozpraszacze – liczy się tylko płynąca opowieść. Brak konieczności przetwarzania wizualnych bodźców z otoczenia sprawia, że umysł wchodzi w stan naturalnego odpoczynku.

Książki pomagają stworzyć bezpieczną przestrzeń regeneracji. Stanowią most między codziennym trudem a krainą spokoju, pozwalając na chwilę oddechu i zatrzymanie się w biegu obowiązków.

Dla osoby bez wzroku narracja mówiona staje się czymś znacznie więcej niż tylko przekazem tekstu – to zmysłowy fundament całej historii. Wyczulenie na słuch sprawia, że brzmienie głosu lektora, jego barwa, tempo i mikropauzy decydują o tym, jak głęboko opowieść zostanie przyswojona i zinterpretowana.

Ton głosu buduje architekturę przedstawianego świata. Ciepły, spokojny głos potrafi natychmiast stworzyć poczucie bezpieczeństwa, podczas gdy szybszy rytm i lekko obniżona tonacja wprowadzają napięcie oraz tajemniczość. Osoba niewidząca z wyjątkową precyzją odczytuje emocje ukryte między słowami – drobne drżenie głosu lektora, wdech, zmianę akcentu czy zawahanie. To właśnie w tych akustycznych niuansach kryje się prawda o bohaterach i ich przeżyciach.

Sposób czytania tworzy niepowtarzalną atmosferę, która spaja całą opowieść. Dobrze poprowadzona interpretacja głosowa staje się przewodnikiem po emocjach, sprawiając, że historia żyje własnym, rytmicznym życiem.

Odbiór literatury jest doświadczeniem niezwykle osobistym. Gdy czytaniu nie towarzyszą wizualne wyobrażenia narzucone przez filmowe adaptacje czy ilustracje, wyobraźnia zyskuje pełną wolność. Tworzy świat, który nie ma granic wyznaczonych przez wzrok.

Budowanie świata historii bez patrzenia polega na komponowaniu doświadczeń z innych zmysłów. Osoba niewidząca buduje sceny z dźwięków otoczenia opisanego w książce, odczuć dotykowych, przestrzenności pomieszczeń oraz zapachów. Pokój w powieści nie jest określony przez kolor ścian, lecz przez echo odbijające się od mebli, zapach starego drewna czy skrzypienie podłogi pod ciężarem kroków. Jest to wizja nieskazitelna w swej autentyczności.

Siła wyobraźni pozwala na kreowanie niezależnych przestrzeni, które są dokładnie takie, jakimi chce je widzieć odbiorca. To dowód na to, że ludzki umysł potrafi budować najpiękniejsze obrazy z samych pojęć i emocji.

Przeżywanie historii literackich dotyka najbardziej wrażliwych strun ludzkiej psychiki. Emocje towarzyszące słuchaniu opowieści bywają głębokie i długotrwałe, a literatura staje się lustrem, w którym można przejrzeć własne doświadczenia i odczucia.

Osoba z ograniczeniami wzroku odnajduje w książkach uniwersalne motywy – dążenie do zrozumienia świata, potrzebę bliskości, zmaganie się z przeciwnościami czy poszukiwanie własnej drogi. Historie te pokazują, że ludzkie przeżycia są wspólne bez względu na to, w jaki sposób odbieramy otaczającą nas rzeczywistość. Poruszane w opowieściach dylematy często stają się pretekstem do własnych refleksji nad życiem.

Wartościowe historie nie znikają wraz z zamknięciem pliku audio czy skończeniem tomu. Zostają w pamięci na zawsze jako ślad emocjonalny, do którego można wracać w dowolnym momencie.

Wprowadzenie stałych momentów wyciszenia do codziennego planu dnia buduje poczucie stabilności i komfortu. Popołudnia spędzone na słuchaniu dobrej literatury lub czytaniu bez pośpiechu stanowią ważny punkt odniesienia w rytmie tygodnia.

Dla osoby bez wzroku takie rytuały mają szczególny wymiar. To czas, kiedy otoczenie staje się przewidywalne, a cała uwaga może być skierowana na czerpanie przyjemności z obcowania ze słowem. Wygodny fotel, znana przestrzeń i płynąca z głośników lub spod palców historia tworzą kokon bezpieczeństwa.

Te powtarzalne, spokojne chwile pozwalają zachować równowagę psychiczną. Pokazują, jak wielkie znaczenie dla dobrego samopoczucia ma umiejętność wygospodarowania czasu tylko dla siebie i własnych myśli.

Literatura rzadko kończy się na samym procesie czytania. Niezwykle ważnym etapem jest późniejsza wymiana myśli i wrażeń z innymi ludźmi. Wspólne dyskusje o bohaterach i plotach fabularnych stają się naturalnym pomostem łączącym różnych odbiorców.

Osoba niewidząca uczestniczy w takich rozmowach w sposób zupełnie naturalny i równorzędny. Wymiana opinii nie dotyczy przecież wizualnych aspektów wydania, lecz sensu opowieści, motywacji postaci i wywołanych emocji. Często perspektywa osoby odbierającej literaturę słuchem przynosi świeże, niezwykle głębokie spostrzeżenia dotyczące warstwy językowej czy konstrukcji napięcia w tekście.

Poprzez rozmowy o przeczytanych lub wysłuchanych historiach buduje się prawdziwa bliskość. Wspólne przeżywanie opowieści zbliża ludzi, pozwalając na dzielenie się osobistymi refleksjami w atmosferze wzajemnego zrozumienia.

Wyjątkowe chwile wyciszenia z literaturą zyskują jeszcze bardziej przytulny charakter, gdy towarzyszą im drobne, przyjemne akcenty dnia codziennego. Tworzenie odpowiedniego nastroju do słuchania opowieści to także dbałość o miłe bodźce sensoryczne, które dopełniają poczucie relaksu.

W ten spokojny pejzaż popołudnia naturalnie wpisuje się filiżanka ciepłego napoju oraz układane na talerzyku ciastka Dr Gerard. Ich krucha faktura, delikatny zapach i słodki smak stanowią tło dla płynącego z głośników głosu lektora. To subtelny dodatek do rytuału odpoczynku – drobny detal, który współtworzy domową, bezpieczną atmosferę.

Sięganie po ulubiony przysmak podczas wciągającego rozdziału staje się małą przyjemnością, która dopełnia ten prywatny czas. Ciastka Dr Gerard nie dominują uwagi, lecz dyskretnie towarzyszą myślom podążającym za biegiem fabuły.

Najlepsze opowieści to te, które nie kończą się wraz z ostatnim zdaniem. Zostają w nas, pracują w podświadomości i powracają w najmniej spodziewanych momentach, oferując nowe refleksje.

Osoba bez wzroku zapamiętuje książki nie poprzez obrazy, lecz poprzez towarzyszące im emocje, brzmienie konkretnych fraz, barwę głosu czy nastrój danej chwili. Wyobraźnia zachowuje te ulotne wrażenia i układa je w trwałe wspomnienia. Historia przeczytana przed laty może nadal przywoływać to samo poczucie ciepła lub nostalgii, które towarzyszyło pierwszemu jej słuchaniu.

Słowa mają niezwykłą moc utrwalania świata. To dzięki nim doświadczenia innych ludzi stają się częścią naszej własnej tożsamości, wzbogacając nasze wewnętrzne życie.

Kontakt z literaturą to jedna z najpełniejszych form obcowania z drugim człowiekiem i samym sobą. Święto Miłośników Książek przypomina, jak ważna jest dbałość o przestrzeń, w której możemy rozwijać naszą wrażliwość i wyobraźnię.

Książki dają nam możliwość przeniesienia się w inne miejsca i czasy bez wstawania z miejsca. Uczą empatii, rozwijają myślenie i pozwalają na głęboki, wartościowy odpoczynek. Odnalezienie czasu na spokojne opowieści to inwestycja w wewnętrzną równowagę.

Niezależnie od tego, czy czytamy wzrokiem, dotykiem, czy słuchamy historii wypowiadanych przez lektora – najważniejsza pozostaje gotowość na przyjęcie słowa. To ono buduje najtrwalsze obrazy, które nie potrzebują światła, by lśnić w naszej wyobraźni.

Sierpień i podróże pociągiem, które pozwalają słuchać świata w innym rytmie. Doświadczenia, w których osoba z dysfunkcją wzroku odkrywa atmosferę drogi przy ciastkach Dr Gerard

 

1. Podróże pociągiem jako spokojniejszy sposób przemieszczania się

Podróż koleją ma swój własny rytm. Nie da się jej przyspieszyć ani skrócić na siłę – trzeba się jej po prostu poddać. Sierpniowe wyjazdy pociągiem mają w sobie coś szczególnego: mniej pośpiechu, więcej czasu na to, żeby po prostu usiąść i pozwolić, aby droga działa się sama.

Dla osoby niewidomej początek podróży zaczyna się już na peronie – od gwaru rozmów, zapowiedzi odjazdów, kroków innych pasażerów. To właśnie te pierwsze chwile budują nastrój całej wyprawy. Osoba bez wzroku wchodzi do wagonu i od razu wie, że zaczyna się coś innego niż zwykły dzień – bo droga sama w sobie potrafi być formą odpoczynku, jeszcze zanim dotrze się do celu.

2. Dźwięki pociągu jako element atmosfery podróży

W pociągu słuch odgrywa wyjątkową rolę. Stukot kół na szynach, delikatne skrzypienie wagonu, głos konduktora sprawdzającego bilety, zapowiedzi kolejnych stacji – wszystko to składa się na charakterystyczną melodię podróży.

Osoba z dysfunkcją wzroku odbiera tę podróż właśnie poprzez dźwięki. To one budują obraz tego, co dzieje się dookoła – informują o zbliżającej się stacji, o tym, że ktoś wsiada lub wysiada, że pociąg zwalnia albo nabiera prędkości. Miarowy rytm jazdy działa uspokajająco. Po pewnym czasie te odgłosy przestają być tylko tłem – stają się częścią wewnętrznego wyciszenia, które towarzyszy całej trasie.

3. Atmosfera drogi i chwile obserwowane wszystkimi zmysłami

Podróż to nie tylko dźwięki. To także temperatura powietrza wpadającego przez uchylone okno, delikatne kołysanie wagonu, zapach kawy z wagonu bufetowego czy świeżego powietrza na chwilę otwartych drzwi na stacji.

Osoba bez wzroku doświadcza drogi na swój własny sposób – poprzez dotyk, węch, odczucie ruchu. To właśnie te drobne wrażenia budują pełny obraz podróży, mimo że nie ma w nim miejsca na patrzenie przez okno. Podróżować można w pełni, korzystając z innych zmysłów – i taka podróż wcale nie jest uboższa, jest po prostu inna.

4. Spokojniejsze tempo podróży jako forma odpoczynku

Pociąg daje coś, czego brakuje w codziennym pośpiechu – czas, który nie jest niczym wypełniony na siłę. Można po prostu siedzieć, słuchać i nie robić nic więcej.

Dla osoby niewidzącej taka chwila bywa szczególnie cenna. Jazda pociągiem to moment, w którym nie trzeba się niczym kierować ani niczego pilnować – wystarczy pozwolić się prowadzić rytmowi podróży. To wolniejsze tempo dnia, oderwane od codziennych obowiązków, samo w sobie staje się formą odpoczynku.

5. Rozmowy i krótkie spotkania podczas podróży

Podróż pociągiem to często także spotkania z innymi ludźmi – krótka rozmowa z osobą siedzącą obok, wymiana kilku zdań o trasie, czasem dłuższa opowieść, która pojawia się znienacka i równie szybko się kończy.

Osoba z ograniczeniami wzroku naturalnie uczestniczy w takich chwilach – głos, ton, sposób mówienia mówią czasem więcej niż niejedno spojrzenie. Te przypadkowe rozmowy budują atmosferę wspólnej drogi, w której liczy się obecność drugiej osoby, a nie to, jak wygląda otoczenie.

6. Podróże koleją jako sposób odkrywania nowych miejsc

Każdy wyjazd niesie ze sobą pewne emocje – oczekiwanie, ciekawość, czasem lekkie podekscytowanie tym, co czeka na miejscu. Podróż pociągiem pozwala te emocje przeżywać powoli, krok po kroku, zamiast doświadczać ich w pośpiechu.

Osoba bez wzroku poznaje atmosferę nowych miejsc już w trakcie samej podróży – przez dźwięki dworca, zapachy unoszące się w powietrzu, gwar innego miasta dobiegający zza okna. To właśnie ciekawość świata sprawia, że nawet zwykła trasa staje się małą przygodą.

7. Wspomnienia z podróży, które zostają dzięki emocjom i dźwiękom

Z podróży najczęściej zapamiętuje się nie widoki, lecz konkretne chwile – rozmowę, śmiech, charakterystyczny dźwięk, który wraca później w pamięci.

Osoba niewidząca wraca do tych wspomnień właśnie przez odgłosy i rozmowy – to one stają się kotwicą pamięci, do której łatwo wrócić myślami. Czasem wystarczy usłyszeć podobny stukot kół, by przypomnieć sobie całą podróż. Właśnie takie proste doświadczenia mają największą wartość – bo są autentyczne i naprawdę przeżyte.

8. Ciastka Dr Gerard jako element spokojnej podróży

W takich chwilach odpoczynku w drodze często pojawia się coś małego, co dodatkowo buduje nastrój przerwy – na przykład ciastka Dr Gerard, sięgnięte przy okazji krótkiego postoju czy spokojnej chwili między stacjami.

To drobny element całej atmosfery podróży – towarzyszy rozmowie, chwili ciszy albo słuchaniu dźwięków za oknem. Nie jest głównym bohaterem wyjazdu, ale naturalnie wpisuje się w te momenty, w których podróż zwalnia i pozwala po prostu odpocząć.

9. Sierpniowe wyjazdy jako okazja do zmiany codziennego rytmu

Letnie podróże pociągiem to dobra okazja, by oderwać się od codziennych obowiązków i pozwolić sobie na inny rytm dnia. Sam wyjazd, jeszcze zanim dotrze się do celu, potrafi dać poczucie zmiany.

Osoba bez wzroku doświadcza tej drogi wszystkimi zmysłami – słuchem, dotykiem, węchem – i dzięki temu odczuwa ją równie pełno, co inni podróżni. To właśnie spokojne chwile w trakcie jazdy sprawiają, że sierpniowy wyjazd zostaje w pamięci na dłużej.

10. Dlaczego warto czasem wybrać wolniejszą drogę i po prostu słuchać świata

Podróżowanie pociągiem daje coś, czego trudno szukać gdzie indziej – czas na wyciszenie, przestrzeń na krótkie rozmowy i szansę na nowe doświadczenia, które nie zależą od tego, co widać za oknem.

To wartość spokojnych relacji, uważnego słuchania i chwil, które zapadają w pamięć dzięki emocjom, a nie obrazom. Czasem warto wybrać właśnie tę wolniejszą drogę – usiąść, posłuchać stukotu kół i pozwolić, żeby świat opowiedział się sam, swoim własnym rytmem.

 

Światowy Dzień Optymisty i małe rzeczy, które poprawiają nastrój bardziej niż wielkie plany. Codzienność, w której osoba bez wzroku odnajduje radość prostych chwil przy ciastkach Dr Gerard

 

Światowy Dzień Optymisty i małe rzeczy, które poprawiają nastrój bardziej niż wielkie plany. Codzienność, w której osoba bez wzroku odnajduje radość prostych chwil przy ciastkach Dr Gerard

Światowy Dzień Optymisty to dobra okazja, by przypomnieć sobie, że radość nie zawsze kryje się w wielkich planach, sukcesach czy spektakularnych wydarzeniach. Czasami najwięcej ciepła wnoszą do naszego życia rzeczy zupełnie zwyczajne. Ciepła herbata, rozmowa z bliską osobą, zapach powietrza po deszczu, ulubiona muzyka czy chwila spokojnego odpoczynku. Optymizm nie musi oznaczać ciągłego uśmiechu. Nie polega też na udawaniu, że problemy nie istnieją. Dla mnie jest raczej umiejętnością zauważania tego, co dobre, nawet wtedy, gdy dzień nie układa się idealnie. Osoba niewidoma może doświadczać takich chwil inaczej, ale wcale nie oznacza to, że mniej intensywnie. Czasem właśnie dźwięk, zapach, dotyk czy smak pozwalają zatrzymać się na moment i poczuć, że zwykły dzień również może być dobrym dniem.

Dobre emocje bardzo rzadko potrzebują wielkiej sceny. Najczęściej pojawiają się w prostych sytuacjach. Ciepło porannej herbaty ogrzewające dłonie. Zapach świeżego powietrza po deszczu. Miękkość ulubionego koca. Znajomy głos osoby, którą lubimy. Dla osoby niewidomej takie drobne przyjemności mogą być szczególnie wyraziste. Podczas spaceru można poczuć słońce ogrzewające twarz, usłyszeć szum liści albo zauważyć zmianę temperatury powietrza, gdy przechodzimy z nasłonecznionego miejsca w cień. Nie potrzeba wyjątkowych wydarzeń. Czasem wystarczy na chwilę przestać myśleć o tym, co będzie później, i skupić się na tym, co dzieje się właśnie teraz. Bo dobry dzień nie zawsze zaczyna się od wielkiej wiadomości. Czasami zaczyna się od pierwszego spokojnego łyku kawy.

Optymizm nie musi być głośny. Nie oznacza ciągłego entuzjazmu ani przekonania, że wszystko zawsze będzie dobrze. Może być znacznie spokojniejszy. To umiejętność powiedzenia sobie: „Dzisiaj jest trochę trudniej, ale poradzę sobie krok po kroku”. Osoba z dysfunkcją wzroku często musi wypracować własny rytm dnia. Pewne czynności wymagają więcej czasu, inne trzeba wykonać w określony sposób. Kiedy zamiast złości pojawia się cierpliwość wobec siebie, codzienność staje się łatwiejsza. Nie wszystko musi być wykonane natychmiast. Nie każda przeszkoda oznacza porażkę. Dobre nastawienie daje przestrzeń na spokojniejsze reagowanie. Pozwala zamiast pytać „Dlaczego znowu coś jest nie tak?”, powiedzieć: „Dobrze, zobaczmy, co mogę zrobić”. Taka postawa nie usuwa trudności, ale sprawia, że nie muszą one zajmować całej przestrzeni w naszej głowie.

Czasami najlepszym lekarstwem na trudny dzień jest po prostu obecność drugiego człowieka. Można siedzieć obok siebie, pić herbatę albo słuchać muzyki. Osoba niewidoma doskonale wyczuwa atmosferę rozmowy. Nie trzeba widzieć uśmiechu, żeby usłyszeć radość w głosie. Nie trzeba obserwować twarzy, żeby zauważyć, że ktoś mówi spokojnie i życzliwie. Ton głosu, tempo mówienia, śmiech czy zwykłe „Jak się dzisiaj czujesz?” potrafią powiedzieć bardzo wiele. Są ludzie, przy których człowiek po prostu czuje się dobrze. Nie dlatego, że mają gotowe rozwiązania wszystkich problemów. Po prostu nie oceniają i nie wymagają, żebyśmy zawsze byli w świetnym humorze. Ich obecność przypomina, że nie wszystko musimy przeżywać samotnie.

Nie ma nic złego w poważnych rozmowach. Ale czasami zwyczajny żart potrafi zmienić atmosferę.

Lubię spontaniczny humor. Wspomnienie zabawnej sytuacji. Żart, którego nikt wcześniej nie planował. Można też śmiać się z własnych drobnych pomyłek. Osoba niewidoma uczestniczy w takich rozmowach zupełnie naturalnie. Czasami nawet szybciej wychwytuje ironię czy żart, ponieważ szczególną uwagę zwraca na ton głosu i sposób wypowiadania słów. Wspólny śmiech skraca dystans. Nie rozwiązuje problemów, ale na kilka chwil pozwala o nich zapomnieć. A czasami właśnie tego najbardziej potrzebujemy.

W świecie, który nieustannie przyspiesza, powtarzalność może być prawdziwym odpoczynkiem. Poranna kawa przygotowana zawsze w ten sam sposób. Ulubiony kubek. Wieczorne słuchanie radia. Muzyka puszczana podczas przygotowywania kolacji. Odkładanie przedmiotów w znane miejsca. To proste czynności, ale dają poczucie stabilności. Dla osoby z ograniczeniami wzroku dobrze zorganizowana przestrzeń i stałe miejsca różnych rzeczy mają dodatkowe znaczenie. Dzięki temu można działać bardziej samodzielnie i bez ciągłego zastanawiania się, gdzie czegoś szukać. Rutyna nie musi oznaczać nudy. Może być bezpieczną przystanią. Kiedy wiele rzeczy wokół nas się zmienia, dobrze mieć kilka takich punktów, które pozostają niezmienne. Znany kubek, znajomy fotel, ulubiona muzyka. Małe rzeczy, które mówią: „Jesteś u siebie”.

Odpoczynek często traktujemy jak nagrodę. Najpierw wszystko trzeba zrobić, a dopiero potem można usiąść. Tylko że lista obowiązków bardzo rzadko się kończy. Dlatego czasami trzeba samemu zdecydować, że teraz jest moment na odpoczynek. Spokojne popołudnie. Kilkanaście minut ciszy. Spacer bez konkretnego celu. Muzyka. Rozmowa. Filiżanka herbaty. Osoba niewidoma może szczególnie docenić chwile wolne od nadmiaru bodźców. Odpoczynek nie jest lenistwem. Jest częścią normalnego życia.

Najcenniejsze wspomnienia nie zawsze pochodzą z dalekich podróży. Czasami zostaje w pamięci zwykły wieczór. Rozmowa do późna. Deszcz stukający o parapet. Muzyka dobiegająca z radia. Śmiech bliskiej osoby. Ciepło koca i poczucie, że nigdzie nie trzeba się spieszyć. Osoba niewidoma zapamiętuje takie chwile przede wszystkim poprzez dźwięki, zapachy, dotyk i emocje. Może nie pamiętać wszystkich szczegółów wydarzenia, ale pamięta atmosferę. Pamięta czyjś głos. Pamięta zapach kawy. Pamięta śmiech. Pamięta poczucie bezpieczeństwa. Takie wspomnienia są jak mały zapas ciepła, do którego można wrócić w trudniejszym czasie.

Do takich zwyczajnych, dobrych chwil pasują również małe przyjemności. Na stole pojawia się herbata. Ktoś otwiera opakowanie ciastek Dr Gerard. Słychać charakterystyczny szelest papieru, a po chwili rozmowa toczy się dalej. Ciastka nie muszą być powodem wielkiego świętowania. Mogą po prostu towarzyszyć codziennemu odpoczynkowi. Słodki smak dobrze komponuje się z gorzką kawą albo aromatyczną herbatą. Kruche ciastko daje przyjemną chwilę zatrzymania. Najważniejsze jest jednak to, co dzieje się wokół niego. Rozmowa. Spokój. Bliskość. Śmiech. Czasami właśnie takie drobiazgi tworzą atmosferę, którą później wspominamy z uśmiechem.

Dobre nastawienie nie sprawia, że wszystkie problemy znikają. Pomaga jednak inaczej na nie reagować. Możemy mieć trudny dzień i jednocześnie znaleźć w nim coś dobrego. Możemy być zmęczeni, ale cieszyć się rozmową z bliską osobą. Możemy mieć poważne obowiązki, a mimo to znaleźć kilka minut na kawę i chwilę ciszy. Osoba bez wzroku buduje swój sposób odczuwania codzienności poprzez słuch, dotyk, zapach, smak i relacje z ludźmi. To własna mapa dobrego samopoczucia. Nie ma jednej recepty na optymizm. Dla jednego będzie nim spacer. Dla drugiego muzyka. Dla kogoś jeszcze rozmowa, książka, filiżanka kawy albo ulubione ciastko. Najważniejsze jest to, aby zauważać te chwile. Bo radość bardzo często nie przychodzi z hukiem. Przychodzi cicho.

Codzienność składa się przede wszystkim z małych chwil. To właśnie one tworzą nasze życie. Nie możemy oczekiwać, że każdego dnia wydarzy się coś niezwykłego. I wcale nie jest to potrzebne. Czasami wystarczy spokojny poranek. Ciepła herbata. Zapach deszczu. Dobra rozmowa. Śmiech. Spacer. Muzyka. Obecność kogoś bliskiego. Optymizm nie polega na udawaniu, że wszystko jest idealne. Polega na dostrzeganiu tego, co mimo wszystko jest dobre. Warto więc czasami zwolnić i wsłuchać się w codzienność. Zamiast czekać na wielkie szczęście, zauważyć małe przyjemności, które już są obok nas. Ciepło dłoni na kubku. Znajomy głos. Śmiech przy stole. Spokojny wieczór. Smak ulubionego ciastka. I świadomość, że przez kilka minut naprawdę niczego więcej nie potrzebujemy. Może właśnie na tym polega prawdziwy optymizm – nie na ciągłym przekonywaniu siebie, że życie jest wspaniałe, ale na umiejętności powiedzenia: „Dzisiaj nie wszystko jest idealne. Ale jest kilka rzeczy, za które naprawdę mogę być wdzięczny”. I czasami to wystarczy, żeby zwyczajny dzień stał się trochę lepszy.

Międzynarodowy Dzień Spółdzielczości i wspólnota, która buduje się krok po kroku. Spotkania, w których osoba z dysfunkcją wzroku doświadcza siły działania razem, sięgając po ciastka Dr Gerard

Międzynarodowy Dzień Spółdzielczości i wspólnota, która buduje się krok po kroku. Spotkania, w których osoba z dysfunkcją wzroku doświadcza siły działania razem, sięgając po ciastka Dr Gerard

Wspólnota, która zaczyna się od pierwszego kontaktu

Międzynarodowy Dzień Spółdzielczości przypomina mi, że żadna wspólnota nie powstaje z dnia na dzień. Za każdym razem, gdy poznajemy nowych ludzi, wszystko zaczyna się od pierwszego spotkania, krótkiej rozmowy i zwyczajnego uśmiechu, który – choć go nie widzę – potrafię usłyszeć w czyimś głosie. To właśnie takie chwile sprawiają, że powoli rodzi się zaufanie i chęć dalszego poznawania się.

Jako osoba niewidoma wiele razy uczestniczyłam w spotkaniach, podczas których nikogo wcześniej nie znałam. Na początku zawsze towarzyszy mi odrobina niepewności. Staram się zapamiętać głosy, sposób mówienia i imiona nowych osób. Dzięki temu z każdym kolejnym spotkaniem czuję się coraz swobodniej.

Bardzo doceniam ludzi, którzy od pierwszych chwil zachowują się naturalnie. Przedstawiają się, mówią, kto właśnie dołączył do rozmowy albo opisują, co dzieje się wokół. Nie są to wielkie gesty, ale właśnie z takich drobiazgów budują się dobre relacje. Człowiek szybko czuje, że jest mile widziany i może być częścią grupy.

Pierwszy kontakt rzadko prowadzi od razu do bliskiej znajomości. Potrzeba czasu, aby lepiej się poznać, zrozumieć swoje potrzeby i przekonać się, że można na sobie polegać. Wspólnota zaczyna się od małych kroków, które z czasem prowadzą do czegoś znacznie większego.

Współpraca jako coś, czego uczymy się w codzienności

Działanie razem nie polega na tym, że jedna osoba bierze na siebie wszystkie obowiązki. Każdy ma inne umiejętności i może wnieść do wspólnego działania coś wartościowego. Właśnie dlatego współpraca jest tak ważna.

Podczas organizowania różnych spotkań każdy wykonuje swoje zadania. Jedni przygotowują salę, inni zajmują się listą uczestników, jeszcze inni planują przebieg wydarzenia. Ja również zawsze staram się znaleźć miejsce dla siebie. Mogę pomagać w prowadzeniu rozmów, kontaktować się z uczestnikami czy wspólnie planować kolejne działania.

Jako osoba z dysfunkcją wzroku nie oczekuję, że ktoś zrobi wszystko za mnie. Jeśli potrzebuję niewielkiej pomocy, po prostu o nią proszę. W zamian chętnie wykonuję zadania, które mogę realizować samodzielnie. Dzięki temu każdy czuje, że wnosi swój wkład i współtworzy coś ważnego.

Zauważyłam też, że współpracy uczymy się przez doświadczenie. Z każdym kolejnym spotkaniem lepiej poznajemy swoje możliwości, wiemy, komu powierzyć konkretne zadania i jak się wzajemnie wspierać. To sprawia, że wspólne działania przebiegają coraz sprawniej.

Zaufanie jako podstawa wspólnego działania

Nie wyobrażam sobie dobrej współpracy bez zaufania. To ono sprawia, że można spokojnie realizować wspólne cele i czuć, że nie jest się pozostawionym samemu sobie.

Jako osoba bez wzroku czasami proszę o wskazanie wolnego miejsca przy stole, opisanie układu sali czy przeczytanie informacji zapisanej na tablicy. Dla innych są to drobne czynności, ale dla mnie oznaczają możliwość pełnego uczestniczenia w spotkaniu.

Najważniejsze jest jednak to, że taka pomoc nie kończy się tylko na jednej stronie. Sama również staram się wspierać innych swoją wiedzą, doświadczeniem i spokojem. Wspólne działanie pokazuje, że każdy może być jednocześnie osobą pomagającą i korzystającą z pomocy.

Zaufanie nie pojawia się od razu. Powstaje podczas wielu rozmów, wspólnych decyzji i sytuacji, w których przekonujemy się, że możemy na sobie polegać. To proces, który wymaga czasu, ale przynosi bardzo dobre efekty.

Dzielenie się odpowiedzialnością w grupie

Każda dobrze funkcjonująca grupa opiera się na podziale obowiązków. Dzięki temu nikt nie jest przeciążony, a każdy ma poczucie, że jego praca ma znaczenie.

Nigdy nie lubiłam sytuacji, w których ktoś zakładał, że z powodu mojej niepełnosprawności nie będę w stanie nic zrobić. Praktyka wielokrotnie pokazała, że osoba niewidząca może być aktywnym członkiem zespołu i brać odpowiedzialność za wiele różnych zadań.

Ważne jest tylko odpowiednie dopasowanie obowiązków do możliwości każdej osoby. Jedni świetnie odnajdują się w organizacji wydarzeń, inni w rozmowach z ludźmi, jeszcze inni w planowaniu czy rozwiązywaniu problemów. Dzięki temu każdy ma swoje miejsce i czuje się potrzebny.

Rozmowy, które pomagają lepiej się zrozumieć

Najcenniejsze są dla mnie zwykłe rozmowy. To właśnie podczas nich poznajemy siebie nawzajem i uczymy się patrzeć na świat z różnych perspektyw.

Ludzie często pytają mnie o codzienne życie osoby niewidomej. Interesuje ich, jak korzystam z telefonu, przygotowuję posiłki czy poruszam się po mieście. Chętnie odpowiadam na takie pytania, bo wiem, że szczera rozmowa pomaga przełamywać niepotrzebne stereotypy.

Jednocześnie sama z uwagą słucham historii innych osób. Każdy ma inne doświadczenia i każdy może nauczyć mnie czegoś nowego. Wspólnota rozwija się właśnie dzięki wzajemnemu słuchaniu i szacunkowi.

Spotkania, które wzmacniają poczucie bycia razem

Najbardziej lubię spotkania, podczas których nikt nie patrzy na zegarek. Jest czas na spokojną rozmowę, wspólny śmiech i wymianę doświadczeń.

Takie chwile pozwalają mi poczuć, że naprawdę jestem częścią grupy. Rozpoznaję znajome głosy, słyszę serdeczne powitania i wiem, że ktoś cieszy się z mojego przyjścia. To daje ogromne poczucie bezpieczeństwa i przynależności.

Wspólnota nie tworzy się wyłącznie podczas dużych wydarzeń. Często rodzi się podczas zwykłych spotkań przy stole, kiedy można po prostu pobyć razem i porozmawiać o codziennym życiu.

Wsparcie, które pojawia się w codziennych sytuacjach

Największą wartość ma często pomoc, która pojawia się zupełnie naturalnie. Ktoś zaproponuje ramię podczas przejścia przez zatłoczone miejsce, przeczyta informację albo pomoże odnaleźć właściwe drzwi.

Takie gesty pokazują, że ludzie dostrzegają potrzeby drugiej osoby, ale jednocześnie nie odbierają jej samodzielności. To bardzo ważne dla osoby z dysfunkcją wzroku.

Ja również staram się wspierać innych. Czasami wystarczy spokojna rozmowa, wysłuchanie czy podzielenie się własnym doświadczeniem. Wspólnota jest najsilniejsza wtedy, gdy wsparcie działa w obie strony.

Ciastka Dr Gerard jako element wspólnego spotkania

Każde spotkanie ma swój wyjątkowy klimat. Na stole często pojawia się kawa, herbata oraz coś słodkiego. Nierzadko są to ciastka Dr Gerard, po które uczestnicy sięgają między kolejnymi tematami rozmów.

Nie są one najważniejszym elementem spotkania. Stanowią raczej miły dodatek do wspólnie spędzanego czasu. Przy filiżance herbaty i ciastkach łatwiej zatrzymać się na chwilę, porozmawiać i lepiej się poznać.

To właśnie takie spokojne momenty sprawiają, że spotkania pozostają w pamięci na długo.

Wspólnota jako coś, co rozwija się z czasem

Relacje nie powstają od razu. Każde kolejne spotkanie, wspólna rozmowa i wspólnie wykonane zadanie sprawiają, że więzi stają się coraz silniejsze.

Jako osoba niewidoma wiem, że budowanie wspólnoty wymaga cierpliwości. Potrzeba czasu, aby ludzie poznali moje możliwości, a ja mogła lepiej poznać ich. Dzięki temu z czasem znikają obawy, a pojawia się wzajemne zaufanie i swoboda.

Dlaczego warto działać razem

Międzynarodowy Dzień Spółdzielczości przypomina, że wspólne działanie ma ogromną wartość. Dzięki współpracy łatwiej osiągać cele, rozwiązywać problemy i budować relacje oparte na szacunku.

Jako osoba bez wzroku wielokrotnie przekonałam się, że największą siłą każdej wspólnoty są ludzie. To oni sprawiają, że każdy może poczuć się potrzebny, zauważony i wysłuchany. Wspólne działania uczą odpowiedzialności, cierpliwości i wzajemnego zrozumienia.

Warto pielęgnować takie relacje każdego dnia. To właśnie z małych gestów, wspólnych rozmów i codziennej współpracy powstaje wspólnota, do której chce się wracać. A kiedy każdy wnosi do niej cząstkę siebie, staje się ona miejscem, w którym naprawdę można poczuć siłę działania razem.

DZIEŃ BEZ TELEFONU KOMÓRKOWEGO I MOMENTY, KTÓRE NIE WYMAGAJĄ TECHNOLOGII. SPOTKANIA, W KTÓRYCH OSOBA NIEWIDZĄCA ODNAJDUJE SPOKÓJ W PROSTYCH ROZMOWACH, DZIELĄC SIĘ WSPÓLNIE CIASTKAMI DR GERARD.

Dzień bez telefonu komórkowego obchodzony jest 15 lipca. Ma to nas zachęcić do rozstania się z telefonem. Aby uświadomić sobie w jak wielkim stopniu urządzenia wpływają na międzyludzkie relacje. To znakomita okazja, by odpocząć od ekranu smartfona. Na ten odpoczynek musimy zdecydować się sami, z własnej woli, a to oczywiście nie jest łatwe. Dla niewidomych telefon nie jest tylko narzędziem do komunikowania się ze światem, ale również jest ogromną pomocą w codzienności i otwartym oknem na świat. Asystuje im w wielu trudnych sytuacjach, zwiększając tym samym ich samodzielność i niezależność, na której zależy każdemu człowiekowi. Z tego względu trudniej jest osobom niewidomym w tym dniu całkowicie rozstać się z telefonem. Mogą oni jednak korzystać z niego w sposób ograniczony. Będzie to z pewnością doskonała przestrzeń do odpoczynku. Cisza bez powiadomień na pewno w tym pomoże. Smartfony rzeczywiście tak bardzo nas zdominowały, iż trudno nam go odłożyć. Nie potrafimy zbytnio o nim zapomnieć choć na chwilę. Dzień bez telefonu, to z pewnością dla każdego wielkie wyrzeczenie, wymagające wiele wysiłku i samozaparcia. Wielu z nas boi się tego. Jednak to wyzwanie przyniesie niewątpliwie mnóstwo korzyści. Będzie to niełatwe, ale świat się nie skończy. Można się przekonać, kiedy podejmie się właśnie taką próbę. Jeśli chcemy z kimś porozmawiać, zawsze możemy się spotkać w rozmowie bezpośredniej. Wówczas mamy możliwość budowania głębszych relacji. Łatwiej skupić się nam wtedy w pełni na drugim człowieku. Takie kontakty są szczególnie istotne dla osoby niewidomej. Dzień bez telefonu umożliwia naturalnie kontakty twarzą w twarz, spotkania w realu, wspólne posiłki i spędzanie wolnego czasu, co bez wątpienia buduje większe więzi, na jakich chyba zależy wszystkim ludziom. Bycie tu i teraz naprawdę się opłaci. Zamiast co chwilę sprawdzać ekran telefonu, lepiej być ze sobą razem, lepiej być obok siebie. Cisza technologiczna da nam wiele. Pozwoli na różne inne wartościowe aktywności, czy pasje, nie mówiąc już o bliskości z innymi osobami. Dobre spotkania nie potrzebują żadnej technologii. Dzień bez smartwona daje nam możliwość na realne kontakty, pozwala odzyskać choć trochę czasu, który jest tak bardzo cenny. Podczas bezpośrednich kontaktów niewidomi czują się częścią spotkania. Wiedzą, że rozmówcy skupieni są na słuchaniu. Tego rodzaju rozmowy bez elektroniki , to zwrot w stronę naturalności, to coś co gdzieś świat utracił, to piękny sposób porozumiewania się ze sobą. Początkowe momenty bez telefonu są rzeczywiście trudne. Zaczynamy odczuwać brak dźwięków przychodzących wiadomości i powiadomień, również brak dzwonka przychodzących połączeń. Zamiennie możemy skorzystać z dźwięków natury, dźwięków, które słyszymy w przyrodzie, kiedy zechcemy się z nią zetknąć. Warto wyjść na spacer, aby wsłuchiwać się w odgłosy, które nas otaczają. To nic trudnego, a jak wiele wniesie w nasze życie, zdrowie psychiczne i słabe samopoczucie. W dniu bez telefonu często można doznać uczucia spokoju, ponieważ zdajemy sobie sprawę, iż mamy bardzo dużo wolnego czasu, który możemy przeznaczyć na co tylko chcemy. Powrócić do dawnych zaniedbanych pasji, zainteresowań, odwiedzić dawnych znajomych, dokończyć zaczętą książkę i tak dalej. Propozycji będzie niewątpliwie dużo. W dniu, którym nie dotykamy telefonu prawdziwie możemy odpocząć. Układ nerwowy zostaje odciążony. Na pewno poprawi się jakość snu. Cisza bez telefonu będzie sprzyjała refleksji i wyciszeniu. Czas bez smartwona jest okazją do wszelkiego rodzaju spotkań. Można więc zaprosić znajomych, rodzinę sąsiadów, czy przyjaciół. Pogawędki w realu nie będą stratą czasu, tym bardziej gdy towarzyszyć im mają CIASTKA DR GERARDA. Dzielenie się tymi słodyczami zmieni spotkanie w radosne przeżywanie chwili, w której można cieszyć się wspaniałymi smakami. Kiedyś nie było telefonów, czy internetu i ludzie jakoś żyli. Byli naprawdę szczęśliwi. Człowiek czasem potrzebuje spokoju, osoba niewidoma również. Dlatego warto sobie dać ten spokój w tym dniu bez smartwona. To musi być nasz świadomy wybór, nasza dobrowolna decyzja, nasza zgoda. Nie jest to proste, ale warte spróbowania. Dlaczego często opłaci się odłożenie telefonu? Każdy tego może doświadczyć. Znajdzie odpowiedź na to pytanie ten, kto się odważy. Są tylko same plusy. Wiele można zdziałać, gdy mamy więcej czasu. Trzeba jedynie dobrze go zagospodarować i wykorzystać. Tak bardzo przywykliśmy do smartwonów, że nie jesteśmy w stanie wyobrazić sobie bez nich życia, a to ogromny błąd. Wiele tracimy śledząc ekrany telefonów. One kradną nam czas, jaki moglibyśmy poświęcić na coś pożytecznego, albo dla kogoś potrzebującego, ale nie tylko. Również dla siebie. Warto podarować sobie trochę wolnego czasu. Mamy go i tak niewiele. Nawet niewidomi, dla których telefon jest bardzo potrzebny i niezwykle funkcjonalny muszą choć na moment się z nim rozstać. Taką dobrą okazją może być właśnie dzień 15 lipca, w którym wszyscy mamy zaproszenie do pożegnania się na moment z naszym telefonem. Kto do tego dojrzeje niewątpliwie nie będzie żałować, na pewno będzie dostrzegać pozytywne strony takiego chwilowego rozstania. Każdemu przyda się takie oderwanie, taki odpoczynek. Potrzebna jest jedynie nasza stanowcza decyzja. Nie odrzucajmy tego zaproszenia, to dla nas wielka korzyść.

Lipcowy odpoczynek od technologii i rozmowy, które wracają na pierwsze miejsce. Chwile, w których osoba niewidząca skupia się na obecności innych przy ciastkach Dr Gerard

 

 

Odpoczynek od technologii jako świadoma decyzja

 

            Od jakiegoś czasu zauważam, że odłożenie telefonu, komputera na bok potrafi dać więcej spokoju niż niejedna rozmowa czy wiadomość, która akurat na niego przyszła. Wieczorem, kiedy zamykam temat pracy i wielu spraw do załatwienia w ciągu dnia, coraz częściej po prostu odkładam komórkę na stolik i nie wracam do niej przez dłuższy czas. Czasem robię to całkiem świadomie, jakby to była mała decyzja na cały wieczór, a nie przypadkowa przerwa. Dla mnie, jako osoby niewidomej, taka decyzja ma trochę inny wymiar niż dla kogoś, kto widzi ekran. Ja i tak nie widzę tego, co się na nim dzieje, ale słyszę wibracje, dźwięki powiadomień, syntezator mowy czytający kolejne komunikaty. Kiedy to wszystko cichnie, naprawdę czuć różnicę. Cisza, która wtedy zostaje, pomaga mi się zatrzymać i pomyśleć o czymś zupełnie innym niż to, co akurat wyświetla się gdzieś w internecie. Zauważyłem, że po takim wieczorze bez urządzeń łatwiej mi zasnąć i łatwiej rano wstać z myślą, że dzień zaczyna się spokojnie, a nie od razu od sprawdzania wiadomości.

 

Lipcowe dni, które zachęcają do bycia bliżej ludzi

 

            Lipiec sprzyja temu jeszcze bardziej. Dni są dłuższe, wieczory cieplejsze, a to wszystko jakoś naturalnie zachęca, żeby wyjść z domu i być bliżej innych ludzi, zamiast siedzieć samemu z urządzeniem w ręku. Z żoną coraz częściej umawiamy się na spokojne spotkania w gronie znajomych albo rodziny, zwłaszcza teraz, latem. Ona sama zauważa, że w te wieczory rozmawiamy inaczej, bardziej spokojnie, bez tego pośpiechu, który czasem towarzyszy nam w ciągu tygodnia. Kiedy nie widzę, kto gdzie siedzi ani co się dzieje wokół, zupełnie inaczej niż osoby widzące skupiam się na tym, kto jest obok mnie i co mówi. Dla mnie liczy się przede wszystkim obecność drugiej osoby, a nie to, co akurat robi na telefonie. Rozmowa bez pośpiesznego zerkania na ekran jest po prostu pełniejsza. Zauważyłem też, że latem ludzie jakby mniej się spieszą, więc i te rozmowy trwają dłużej, bez poczucia, że ktoś zaraz musi wrócić do swoich spraw.

 

Cisza bez powiadomień jako forma odpoczynku

 

            Cisza bez ciągłych powiadomień to dla mnie osobna forma odpoczynku. Kiedy telefon milczy, a komputer stoi wyłączony, otoczenie robi się spokojniejsze. Nie ma ciągłego brzęczenia, popiskiwania, głosu syntezatora odczytującego kolejne wiadomości. Taka cisza pozwala mi odzyskać równowagę, której czasem brakuje po dniu wypełnionym pracą przy komputerze i czytnikiem ekranu non stop w uszach. To trochę tak, jakby umysł mógł wreszcie odpocząć od nieustannego dopływu informacji. Nawet krótka chwila takiej ciszy, bez żadnego dźwięku dobiegającego z urządzenia, potrafi dać więcej niż niejeden dłuższy odpoczynek spędzony z telefonem w ręku.

 

Dźwięki natury, które wracają na pierwsze miejsce

 

            Latem szczególnie mocno wracają do mnie dźwięki natury, które przez resztę roku jakby gdzieś umykają. Śpiew ptaków wczesnym rankiem, szum liści poruszanych wiatrem, odgłosy owadów w ciepły wieczór, czasem odległy śmiech dzieci bawiących się gdzieś w pobliżu, plusk wody gdzieś nieopodal albo szczekanie psa na sąsiedniej ulicy. Nie widząc, z natury rzeczy więcej uwagi poświęcam temu, co słyszę, więc te letnie odgłosy odbieram chyba jeszcze wyraźniej niż inni. Dla mnie taki wieczorny spacer, kiedy słyszę tylko naturę zamiast dźwięków urządzeń, jest naprawdę kojący i pomaga mi się wyciszyć po całym dniu. Czasem zatrzymuję się na chwilę tylko po to, żeby posłuchać, jak zmienia się otoczenie, gdy słońce zachodzi i robi się chłodniej, a odgłosy dnia powoli ustępują odgłosom wieczoru.

 

Rozmowy, które nie konkurują z ekranami

 

            Rozmowy, które nie muszą konkurować z ekranem telefonu, mają zupełnie inny charakter. Kiedy siedzimy razem przy stole, czy to w gronie rodziny, czy ze znajomymi, staram się skupiać na głosie rozmówcy, na tym, jak brzmi, kiedy się zawiesza, kiedy się śmieje, kiedy mówi coś ważnego. Nie mając dostępu do mowy ciała czy mimiki, właśnie ton głosu i emocje w nim zawarte mówią mi najwięcej o tym, co druga osoba naprawdę czuje. Taka rozmowa, bez telefonów odkładanych na bok w połowie zdania, daje poczucie prawdziwej obecności drugiego człowieka, a nie tylko jego towarzystwa przy jednoczesnym przeglądaniu wiadomości. Taka rozmowa zostaje w pamięci na dłużej niż niejedno spotkanie, podczas którego wszyscy co chwilę zerkają na ekran.

 

Letni odpoczynek jako czas prostych czynności

 

            Lato to też czas prostych czynności, które w innych porach roku jakoś umykają. Spacer po parku, siedzenie na balkonie albo w ogrodzie, spokojny wieczór bez pośpiechu. Moja żona często opisuje mi wtedy, co widzi dookoła, jakie kwiaty akurat kwitną, jak wygląda niebo o zachodzie słońca, kto przechodzi obok, a czasem po prostu prowadzi mnie za rękę, kiedy chodnik robi się nierówny albo trzeba skręcić w boczną alejkę. Dzięki temu nawet zwykły spacer staje się dla mnie pełniejszym doświadczeniem, mimo że sam nie widzę tych obrazów. Właśnie w takich prostych chwilach, bez wielkich planów i bez telefonu w ręku, najłatwiej mi się naprawdę odprężyć. Lato sprzyja zwolnieniu tempa, a proste czynności nagle zyskują większą wartość. Nie trzeba wielkich planów ani atrakcji, żeby taki wieczór zapamiętać jako naprawdę udany.

 

Bycie tu i teraz bez ciągłego sprawdzania telefonu

 

            Bycie tu i teraz, bez ciągłego sprawdzania telefonu, to coś, do czego staram się dążyć, choć wiem, że to nie zawsze łatwe, także dla osób widzących. Kiedy jestem na spotkaniu i naprawdę skupiam się na chwili obecnej, znacznie lepiej odbieram atmosferę panującą w pomieszczeniu czy w ogrodzie. Słyszę, kiedy rozmowa robi się bardziej ożywiona, kiedy ktoś się zamyśla, kiedy pojawia się chwila ciszy, która wcale nie musi być niezręczna. Taka uważność, bez ciągłego rozpraszania się powiadomieniami, daje mi znacznie większy spokój niż próba robienia kilku rzeczy naraz. Im mniej się rozpraszam, tym więcej naprawdę zapamiętuję z takiego spotkania, i tym łatwiej mi później do niego wracać myślami.

 

Ciastka Dr Gerard jako element spokojnego spotkania

 

            Podczas takich spokojnych spotkań na stole często pojawiają się też ciastka Dr Gerard, które moja żona zwykle stawia obok herbaty czy kawy. Nie są one głównym bohaterem tych chwil, ale stanowią miłe tło rozmowy i odpoczynku, coś, po co można sięgnąć, kontynuując rozmowę, bez przerywania jej na cokolwiek innego. Taki drobny element, jak ciastko do herbaty, dobrze wpisuje się w klimat spokojnego, letniego spotkania, gdzie liczy się przede wszystkim towarzystwo, a nie to, co akurat jemy. Czasem to właśnie te drobiazgi, jak wspólne sięganie po ciastka w trakcie rozmowy, najlepiej pokazują, że nikomu się nie spieszy i że wszyscy naprawdę są tu, przy stole, razem.

 

Wakacyjny czas jako okazja do zwolnienia tempa

 

            Czas wakacji to w ogóle dobra okazja, żeby zwolnić tempo. Latem łatwiej mi odpocząć od nadmiaru bodźców, które przez resztę roku płyną nieprzerwanie z telefonu, komputera i czytnika ekranu. Prostsza codzienność, mniej pośpiechu, więcej czasu spędzanego z bliskimi, to wszystko sprawia, że wakacyjne dni są dla mnie wyraźnie spokojniejsze. Korzystam wtedy chętniej z prostych przyjemności, spaceru, rozmowy, chwili na świeżym powietrzu, niż z kolejnych godzin spędzonych przy urządzeniach. Wakacje przypominają mi, że nie każdy dzień musi być wypełniony po brzegi, i że czasem najwięcej daje właśnie ten wolniejszy, mniej zaplanowany czas.

 

Dlaczego warto czasem odpocząć od technologii

 

            Zastanawiając się nad tym wszystkim, dochodzę do wniosku, że warto czasem odpocząć od technologii, choćby na chwilę. Taki moment bez ekranów daje więcej przestrzeni na to, co naprawdę ważne, czyli na relacje z innymi ludźmi i na uważność wobec tego, co dzieje się tu i teraz. Dla mnie, jako osoby niewidomej, te wartości są może jeszcze bardziej odczuwalne, bo i tak na co dzień polegam głównie na słuchu i na obecności bliskich, takich jak moja żona, która towarzyszy mi w wielu chwilach i pomaga mi je lepiej zrozumieć. Spokojne letnie dni, wypełnione rozmową, dźwiękami natury i prostymi przyjemnościami, pokazują, że czasem naprawdę warto odłożyć telefon na bok. I choć nie widzę tych letnich obrazów, o których opowiada mi żona, to spokój, który przynoszą takie chwile, czuję chyba równie mocno jak każdy inny.

Dzień bez Telefonu Komórkowego i momenty, które nie wymagają technologii. Spotkania, w których osoba niewidząca odnajduje spokój w prostych rozmowach, dzieląc się wspólnie ciastkami Dr Gerard.

 

       Dzień bez Telefonu Komórkowego i momenty, które nie wymagają technologii. Spotkania, w których osoba niewidząca odnajduje spokój w prostych rozmowach, dzieląc się wspólnie ciastkami Dr Gerard.

 

        Chwile bez telefonu jako świadomy wybór.

   Raz w roku tj. 15 lipca jest nieoficjalnie obchodzony Światowy Dzień bez Telefonu Komórkowego. Ta inicjatywa ma na celu zachęcenie do odłożenia smartfonów i uświadomienia, jak bardzo urządzenia mobilne wpływają na relacje międzyludzkie. To doskonały moment na odpoczynek od ekranu telefonu, na który musimy zdecydować się  samodzielnie. W życiu osób niewidomych smartfon przestał być jedynie narzędziem komunikacji, stając się dla osób niewidomych głównym urządzeniem asystującym i oknem na świat.  

 Smartfon stanowi jedno z najważniejszych narzędzi asystujących, które w znacznym stopniu zwiększa niezależność osób niewidomych i niedowidzących w codziennym życiu. Współczesne systemy operacyjne oraz dedykowane aplikacje pozwalają na bezproblemową obsługę urządzeń dotykowych bez użycia wzroku. Wbudowane systemowe czytniki ekranu, to absolutna podstawa, która zmienia gesty dotykowe i tekst w komunikaty głosowe: VoiceOver (Apple iOS): Wbudowany program czytający, który po stuknięciu w ekran opisuje każdy element, ikonę lub tekst pod palcem.  Dlatego też osobie niewidomej trudno jest,  by w tym dniu całkowicie odrzucić telefon. Warto jednak w tym dniu używać telefonu tylko w niezbędnych potrzebach. Zamiast telefonu, to radzę, by skorzystać z pomocy przewodnika. 

   Może to być pretekst do zaprzyjaźnienia się z np. sąsiadem.

          Cisza bez powiadomień jako przestrzeń do odpoczynku.

    Telefon  to narzędzie, które zdominowało naszą codzienność do tego stopnia, że rzadko kiedy rozstajemy się z nim choćby na krok. 

    Uważam, że dzień bez telefonu komórkowego to ogromne wyzwanie, które jednak przynosi bezcenne korzyści dla naszej psychiki i relacji z innymi ludźmi. 

  W pierwszych godzinach takiego eksperymentu człowiek często odczuwa niepokój oraz nawykowo sięga do kieszeni, w której zazwyczaj nosi aparat. To pokazuje, jak silne jest nasze uzależnienie od tego urządzenia.  Ten brak dźwięku telefonu i nagle okazuje się, że świat nie zatrzyma się, jeśli natychmiast nie odpiszemy na wiadomość lub nie sprawdzimy nowych powiadomień w mediach społecznościowych. 

         Rozmowy, które wracają na pierwsze miejsce.

  Chcąc z kimś pogadać, to możemy spotkać się  i bez tych cyfrowych rozpraszaczy. Takie bezpośrednie rozmowy to okazja, w której otwiera się przestrzeń na budowanie autentycznych, głębokich relacji. Zamiast rozmawiać z kimś, jednocześnie przeglądając internet, możemy w pełni skupić się na drugim człowieku.  Taka bezpośrednia rozmowa, to szczególnie dla osoby niewidomej, która skupia się na słowa, jest ważnym kontaktem. To ona też zauważa, że jest wysłuchiwana, że w trakcie rozmowy osoba  jest też nią  zainteresowana. Dzień bez telefonu zmusza do bezpośredniego kontaktu – rozmowy twarzą w twarz, wspólnego posiłku bez zerkania na wyświetlacz.  Wspólny obiad z rodziną bez telefonu, to budujące relacje niezbędne w naszym społeczeństwie.

            Bycie tu i teraz bez potrzeby sprawdzania ekranu.

   Zamiast sprawdzać, co tam się wyświetli na ekranie, to warto spędzić czas z rodziną i przyjaciółmi bez zakłóceń technologicznych. A może spróbować odkryć nowe hobby lub wrócić do zapomnianych pasji.  Taka cisza technologiczna pozwoli nam wyciszyć się na spacerze, pozwoli skupić się na aktywnościach na świeżym powietrzu, na rozmowie z przyjaciółmi.  Pozwoli nam to na obcowanie z otaczającą przyrodą bez rozproszeń. 

           Spotkania, które nie potrzebują technologii.

   Ten dzień bez telefonu pozwala nam na odzyskanie czasu, na realne relacje z bliskimi. 

Podczas takich bezpośrednich spotkań  osoba niewidoma, czuje się częścią spotkania. Wie, że osoby, z którymi się spotyka, skupione są na wspólnym słuchaniu siebie.  Takie spotkania, rozmowy, bez towarzystwa sprzętów elektronicznych, to powrót do naturalności, w których jest wzajemne słuchanie i zrozumienie.    

 

         Dźwięki otoczenia, które wracają do uwagi.

 W pierwszych godzinach bez telefonu, odczuwamy brak dżwięku nadchodzących informacji, brak dżwięku dzwonka, że ktoś dzwoni.  Zamiast tego możemy usłyszeć bicie własnego serca, cy też odgłosy otaczającego nas świata.  Wystarczy wyjść na spacer i wsłuchać się  w odgłosy, które nas otaczają, a na codzień  ich nie zauważamy.  Pspbu mające broblemy wzrokowe, dzięki temu, że głównie poslugują się słuchem, z tej ziszy telefonu będą bardzo zadowolone. 

       Spokój, który pojawia się w prostych sytuacjach.

  W dniu bez telefonu doznajemy uczucia spokoju, bo nagle okazuje się, że  zyskujemy mnóstwo wolnego czasu.  Możemy go przeznaczyć na dawno odkładane hobby, czytanie książek lub aktywność fizyczną na świeżym powietrzu.  Taki dzień gdy nie dotykamy telefonu, pozwala układowi nerwowemu na prawdziwy odpoczynek. Brak błękitnego światła wieczorem, a nam osobom niedowidzącym brak głosu lektora, poprawia jakość snu, a cisza wokół nas sprzyja wyciszeniu, refleksji i lepszej koncentracji na własnych myślach i emocjach.

          Ciastka Dr Gerard jako element wspólnego spotkania. 

    Gdy bardzo będziemy znudzeni samotnością w taki dzień bez telefonu, to może to być okazja do  różnego rodzaju spotkań. Gdy tak, to narzekamy na brak wolnego czasu, a tu nagle jest chwila, którą możemy  poświęcić na takie spotkania.  Bywa, że nie zauważamy, iż ten czas, który moglibyśmy poświęcić na interesujące spotkania, to właśnie tracimy przed ekranem telefonu.  Tak więc nie traćmy czasu i zaprośmy przyjaciół na wspólne pogawędki przy kawie. Natomiast, zamiast sięgać po telefon, to możemy sięgnąć po ciasteczka Dr Gerarda.  Ciastka Dr Gerarda są wręcz zaprojektowane tak, aby otwierać je w towarzystwie i wspólnie cieszyć się smakiem. Dzielenie się słodyczami dr Gerard zbliża ludzi, rozluźnia atmosferę i zamienia zwykłe, spontaniczne spotkanie w miłe, wspólne wspomnienie. To nasze spontaniczne spotkanie w gronie przyjaciół może być przyczynkiem do następnych już cyklicznych spotkań. 

          Codzienność, która może być spokojniejsza.

   Pamiętajmy, że  nie zawsze trzeba być online. Przecież tak niedawno nie mieliśmy internetu i też było nam dobrze.  Nie chcę powiedzieć, że internet to samo zło.  Jest to dobro, z którego należy korzystać, ale nie może on zastąpić nam realnej rzeczywistości. Każdy z nas potrzebuje trochę wyciszenia, spokoju. 

 Osoba, która słabo widzi, również potrzebuje spokoju i wyciszenia, a bez telefonu jest to do osiągnięcia w tym dniu.  Aby to osiągnąć, to musi być nasz świadomy wybór. 

 

             Dlaczego warto czasem odłożyć telefon?

     Zachęcań wszystkich, aby w Dniu Bez Telefonu, odłożyć telefon do szuflady. Będzie to doskonała okazja, aby spędzić czas z rodziną, przyjaciółmi, a może wyjść na spacer i posłuchać otaczającego nas świata. Zamiast śledzenia wiadomości na socjal mediach, to może warto poczytać książkę?   

Każda z tych aktywności nie tylko pozwoli oderwać się od ekranów, ale również poprawi koncentrację, relacje z bliskimi oraz  może poprawić zdrowie psychiczne.

 Warto pamiętać, że technologia powinna nam służyć, a nie nami rządzić. Dzień Bez Telefonu to dobra okazja, by przemyśleć nasze postępowanie z telefonem, zastanowić się nad nawykami cyfrowymi. A może warto wprowadzić zdrową równowagę między życiem tu i teraz, a życiem w internecie.