Dzień Staroci i codzienność, która nie musi być nowa, żeby była ważna. Zwykłe sytuacje, w których osoby niewidome i ciastka Dr Gerard spotykają się w prostym poczuciu normalności

 Dzień 2 marca mogło by się wydawać iż jest to normalny dzień taki jakich wiele, innych w kalendarzu, ale czy na pewno. Po zaglądnięciu do niego i przeczytaniu jaki to dzisiaj obchodzimy dzień pojawia się nostalgiczny uśmiech na naszych ustach, bo możemy odczytać, że to właśnie w ten dzień mają swoje święto starocie. Jako pierwsi zaczęli obchodzić go amerykanie w 1998 roku, chociaż geneza powstania tego dnia jest nieco mglista, to jednak jest zapisany w kalendarzu, a my z naszej strony możemy chociaż przez chwilkę się zastanowić nad tym dniem i pogrążyć w zadumie.

Myślę, że teraz jest już jest wszystko jasne o czym będzie ten wpis, tak osoby to czytające nie mylą się właśnie o starociach. Czyli tak dobrze nam znanych naszych skarbach.

Postawmy podstawowe pytanie czy my mamy jakieś swoje skarby inaczej mówiąc starocie, jak mi się wydaje to chyba tak bo każdy z nas ma ten swój przedmiot do, którego jest przywiązany sentymentalnie. No i czy jakaś to rzecz musi być naprawdę nowa aby spełniała swoje zadanie, chyba nie i tak zapewne jest. Niekiedy ta rzecz jest z nami od dzieciństwa, a my o niej dobrze pamiętamy bo wryła nam się w pamięć i podchodzimy do niej z dużym sentymentem, a może i ona nam kogoś przypomina bo wiemy przecież od kogo ją dostaliśmy, a nowa rzecz to już nowy rozdział. Osobiście wiem kiedy otrzymałem zegarek swoją Rakietę z otwieranym wieczkiem i działa chociaż mam już swoje lata i czy nowe musi być zaraz lepsze, a może ja patrząc z perspektywy osoby niewidomej kładę za duży sentyment na takie przedmioty, ale tak mi się nie wydaje.

Poczucie bezpieczeństwa u osób niewidomych to też bardzo ważna rzecz. Staranność wykonywania codziennych czynności jest z nimi za pan brat jak się mówi i wcale to przecież nie jest dziwne, a osoby niewidome najlepiej wolą wykonywać te czynności na sprzęcie, który to dobrze znają. Czyli i tu tak jest, iż przedmioty starsze lepiej im służą. Nawet można by się pokusić o stwierdzenie faktu, że dawniejsze przedmioty do codziennego użytku były lepiej dopasowane dla tej grupy osób, chociażby nie posiadały paneli dotykowych tylko pokrętła mechaniczne i przyciski. Taki przedmiot codziennego użytku ma zapewne i swoje stałe miejsce, a osoby niewidome nie muszą się zastanawiać o jego położeniu i wystarczy tylko sięgnąć ręką aby go znaleźć, czyli wszystko ma swoje miejsce.

Niektórzy idąc za trendami co jakiś czas robią jakąś zmianę w mieszkaniu, ale czy jest to nam tak potrzebne i niezbędne do życia, chyba nie. Pisałem już tu, że osoby niewidome nie lubią jakiś dużych zmian w miejscu codziennego przebywania w każdym razie sugeruję się w znaczącym stopniu moimi odczuciami, a i oczywiście czy nowe musi być zaraz lepsze. Skoro ja czuję się u siebie dobrze więc to uważam za najważniejszy argument.

Tak jak z ulubionymi przedmiotami to i pewnie jest i tak samo z jedzeniem. Mamy swoje ulubione dania. Mówimy zazwyczaj, że cenimy je za niepowtarzalny smak. I tu znowu zadajmy sobie pytanie czy to danie jest nowe skoro zaszufladkowaliśmy je sobie do ulubionych to zapewne nie. Do jednych z takich moich smaczków zaliczam ciastka od producenta Dr Gerarda. Lubię sobie po pracy albo do czytania książek chrupnąć taki rarytas i uważam to za całkiem normalną rzecz. Oczywiście, że mam faworyta w gamie ciastek jakie produkuje ten wspomniany producent i nie będę tu wymieniać jakie bo przecież podniebienia są różne, ale może ktoś spróbuje i tak samo jak ja znajdzie to mu odpowiadające i doda je do ulubionych.

Poruszmy teraz temat samego jedzenia przy stole. Czy aby samo jedzenie przy stole to tylko zaspokojenie głodu. W moim mniemaniu stół to jedno z najważniejszych miejsc naszego pomieszczenia mieszkalnego, bo przy nim skupia się nasza ważna część, właśnie jedzenia. Podczas tego posiłku wszyscy domownicy spotykają się w jednym miejscu i nawet wymieniają różnego typu spostrzeżenia. Samo robienie i spożywanie posiłku można by nazwać rytuałem i to już od zarania powstania człowieka. Także takie spotykanie się przy stole i to w najróżniejszych sytuacjach nawet z okazji najróżniejszych okoliczności niesie za sobą pewną dozę historii wypracowaną na przestrzeni lat.

Teraz nakreślmy w kilku wyrazach zagadnienie, że zapach dotyk i dźwięk świadczą iż jesteśmy u siebie i do tego wcale nie potrzebujemy wzroku. Już tu poruszałem pokrewne zagadnienie odnośnie mieszkania, że najlepiej się czujemy w takim jaki nam odpowiada, a nie, że jest modne. Tak mi się wydaje, że każde mieszkanie ma swój niepowtarzalny zapach i umeblowanie. Osoby niewidome u siebie znają każdy kąt jak się mówi i czują się dobrze w miejscu, które to właśnie znają, wystarczy im dotknięcie dajmy na to w kuchni jakiegoś przedmiotu by się w niej w mig odnaleźć. Częste przestawianie przedmiotów nie jest im na rękę, a dlaczego to właśnie przed chwilą napisałem. A czy i do tego można i zaliczyć dźwięk, na pewno, że i tak. Dźwięk to główny zmysł, jakim posługują się osoby niewidome.

I tak dotarliśmy do podsumowania tego tekstu. Skupiłem się w nim na tak dobrze nam starociach czyli naszych skarbach nie zapominając o napisaniu pokrótce paru tematów odnoszących się do osób niewidomych. Zapewne cisza i znajomy smak to budowanie bezpieczeństwa, czyli można czytać ten tekst delektując się tymi ciastkami od producenta Dr Gerarda w ciszy czego osobom to czytającym życzę. 

Świat widziany sercem: Lekcja równości płynąca z ciszy obrazu.

Świat widziany sercem: Lekcja równości płynąca z ciszy obrazu.

Światowy Dzień Walki z Dyskryminacją Rasową, ustanowiony przez Zgromadzenie Ogólne ONZ, zazwyczaj kojarzy się z głośnymi postulatami, marszami i debatami o charakterze systemowym. Istnieje jednak inna płaszczyzna tego zagadnienia – ta najbardziej intymna, dotycząca bezpośredniego spotkania jednego człowieka z drugim. Perspektywa osób niewidomych wnosi do tej dyskusji unikalną wartość. Uczy nas bowiem, że autentyczna równość zaczyna się tam, gdzie kończy się dominacja wzroku, a pierwsze skrzypce zaczynają grać - postawa, język i uważność na drugiego człowieka.
Większość naszych interakcji ze światem zewnętrznym jest filtrowana przez wzrok. To ewolucyjny mechanizm – w ułamku sekundy mózg analizuje wygląd, ubiór, kolor skóry czy cechy fizyczne, przypisując napotkaną osobę do konkretnej kategorii. Często te pierwsze oceny rodzą się nieświadomie, bazując na schematach i uproszczeniach, które stają się fundamentem uprzedzeń.
Gdy jednak obraz znika lub zostaje przesunięty na dalszy plan, proces ten ulega całkowitemu odwróceniu. Dla osoby niewidomej drugi człowiek nie jest zestawem cech wizualnych, lecz obecnością. W tej przestrzeni równość nie jest ideą, o którą trzeba walczyć – jest stanem wyjściowym. Brak wizualnego bodźca sprawia, że uwaga naturalnie i bez wysiłku przesuwa się na to, co istotne: na sposób, w jaki ktoś wchodzi w interakcję, na jego kulturę osobistą i to, co ma do przekazania. To właśnie w tym „poza-spojrzeniu” rodzi się szansa na poznanie człowieka takim, jakim jest w istocie, a nie takim, jakim wydaje się być w świetle naszych wizualnych oczekiwań.
W świecie pozbawionym obrazów głos staje się głównym nośnikiem tożsamości. To on buduje pierwszy most między ludźmi. Ton głosu, tempo mówienia i intonacja potrafią zdradzić znacznie więcej niż najlepiej dobrany strój czy starannie wypracowany wizerunek. Głos niesie w sobie emocje, pewność siebie, wahanie, a przede wszystkim – stosunek do rozmówcy.
Słuchając drugiego człowieka, możemy wyczuć autentyczną życzliwość lub ukrytą niechęć, które często maskujemy gestami czy mimiką. Głos jest trudniejszy do sfałszowania. W relacji opartej na słuchu, barwa i rytm wypowiedzi stają się fundamentem zaufania. To właśnie w brzmieniu słów szukamy potwierdzenia, że jesteśmy traktowani z szacunkiem. Głos, który jest spokojny i otwarty, tworzy przestrzeń, w której różnice pochodzenia czy rasy przestają mieć znaczenie, ustępując miejsca wspólnemu porozumieniu.
Język, którym się posługujemy, jest narzędziem niezwykle precyzyjnym. To, jakich słów używamy, bezpośrednio wpływa na poczucie bezpieczeństwa naszego rozmówcy. W kontekście walki z dyskryminacją nie chodzi o stosowanie skomplikowanych terminów, ale o wrażliwość na to, jak nasze wypowiedzi rezonują w drugim człowieku.
Słowa mogą otwierać przestrzeń do dialogu, wyrażając ciekawość i akceptację, ale mogą też tę przestrzeń brutalnie zamykać. Wykluczające zwroty, protekcjonalny ton czy nieświadome powielanie stereotypów w języku codziennym budują niewidzialne bariery. Osoba niewidoma, skupiona na warstwie werbalnej, jest szczególnie czuła na te niuanse. Dobór słów staje się deklaracją naszej postawy – informacją o tym, czy postrzegamy drugą osobę jako partnera, czy jedynie jako kogoś, kogo definiujemy przez pryzmat jego odmienności.
Równość rzadko manifestuje się w wielkich hasłach. Najlepiej widać ją w małych, codziennych gestach i decyzjach. Prawdziwa inkluzywność to nie jest coś, o czym się mówi – to coś, co się robi. Przejawia się ona w tym, czy potrafimy zaoferować pomoc bez narzucania się, czy potrafimy dostosować tempo spaceru do towarzysza, czy wreszcie – czy potrafimy być obecni bez oceniania.
W relacjach, w których wzrok nie dominuje, postawa staje się czytelna poprzez działanie. To spójność między tym, co deklarujemy, a tym, jak faktycznie traktujemy drugiego człowieka, buduje autorytet i więź. Jeśli nasza otwartość na inne kultury i rasy kończy się tam, gdzie zaczyna się realny wysiłek zrozumienia potrzeb konkretnej osoby, to znaki tej niespójności będą wyczuwalne. Równość „widziana sercem” to po prostu codzienna praktyka życzliwości, która nie potrzebuje publiczności.
Spotkanie, w którym rezygnujemy z oceniania na podstawie wyglądu, zyskuje zupełnie nową dynamikę. Staje się ono bardziej uważne. Kiedy nie wiemy, jak ktoś wygląda, musimy poświęcić więcej energii na to, by go usłyszeć i zrozumieć. To paradoksalnie wzbogaca relację, czyniąc ją głębszą i bardziej wielowymiarową.
Brak uprzedzeń wizualnych pozwala na nawiązanie kontaktu „człowiek z człowiekiem”. Znika presja dopasowania rozmówcy do naszych wyobrażeń o tym, jak powinna zachowywać się osoba o określonym kolorze skóry czy pochodzeniu. W takim układzie każda informacja o drugim człowieku jest darem, a nie potwierdzeniem wcześniej założonej tezy. Rozmowa staje się procesem odkrywania, a nie weryfikowania stereotypów. To wolność, która pozwala obu stronom być w pełni sobą.
W dobie ciągłego pośpiechu i nadmiaru bodźców, umiejętność słuchania staje się najwyższą formą szacunku. Słuchanie to coś więcej niż tylko rejestrowanie dźwięków – to aktywna obecność, dawanie czasu i przestrzeni na to, by czyjaś myśl wybrzmiała do końca.
W kontekście równości, bycie wysłuchanym jest fundamentalnym prawem każdego człowieka. Przerywanie, poprawianie czy narzucanie własnej interpretacji zanim rozmówca skończy mówić, jest formą mikrodyskryminacji – sygnałem, że nasze zdanie jest ważniejsze. Dla osób, które opierają swoją komunikację na słuchu, ta uważność jest kluczowa. Kiedy naprawdę słuchamy, uznajemy podmiotowość drugiego człowieka. Pokazujemy, że jego perspektywa, doświadczenie i głos mają dla nas realną wartość.
Prawdziwa walka z dyskryminacją odbywa się w kolejkach do kasy, w środkach komunikacji miejskiej, podczas wspólnych posiłków czy w pracy. To są momenty, w których liczy się nasza bezpośrednia postawa. Równość w tych sytuacjach oznacza brak podkreślania różnic tam, gdzie nie mają one znaczenia dla wspólnego celu czy współistnienia.
Osoby niewidome często zwracają uwagę na to, że najbardziej cenią sobie naturalność. Nadmierna uprzejmość wynikająca z poczucia winy lub dystans wynikający z lęku przed nieznanym są tak samo szkodliwe jak jawna niechęć. Równość przeżywana na co dzień to po prostu traktowanie każdego napotkanego człowieka z taką samą dozą uwagi i standardowej życzliwości, niezależnie od tego, skąd pochodzi i jak wygląda. To rezygnacja z „egzotyzowania” drugiego człowieka na rzecz wspólnoty doświadczeń.
Dzień ten nie musi być jedynie datą w kalendarzu wypełnioną oficjalnymi uroczystościami. Może stać się impulsem do osobistego rachunku sumienia z naszej własnej uważności. Zamiast patrzeć na statystyki czy globalne problemy, warto przez chwilę zastanowić się nad własnymi, często automatycznymi reakcjami.
Refleksja ta może dotyczyć tego, jak szybko wydajemy sądy, jak bardzo polegamy na pierwszym wrażeniu i jak często pozwalamy, by obraz przesłonił nam istotę spotkania. To moment, by zadać sobie pytanie: czy potrafiłbym dostrzec wartość w drugim człowieku, gdybym nie mógł go zobaczyć? Czy mój sposób mówienia i bycia sprzyja poczuciu równości u tych, z którymi dzielę przestrzeń? Taka introspekcja jest pierwszym krokiem do zmiany postawy, która z czasem staje się naturalnym odruchem.
Empatia i szacunek to wartości, które nie potrzebują wizualnych punktów odniesienia. Są one uniwersalne i zrozumiałe pod każdą szerokością geograficzną. Kiedy zdejmiemy z oczu filtr uprzedzeń wizualnych, dostrzeżemy, że to, co nas łączy, jest znacznie silniejsze niż to, co nas dzieli.
Rozpoznawanie człowieczeństwa poza obrazem to umiejętność dostrzeżenia wspólnych pragnień, lęków, nadziei i marzeń. To zrozumienie, że każdy z nas potrzebuje akceptacji i bezpieczeństwa. W świecie osób niewidomych to porozumienie buduje się poprzez dotyk, słowo i wspólną obecność. Jest to lekcja dla nas wszystkich: autentyczna więź międzyludzka opiera się na tym, co niewidoczne dla oczu, ale doskonale wyczuwalne dla serca i intuicji. Szacunek do drugiego człowieka jest stanem ducha, a nie wynikiem analizy jego wyglądu.
Prawdziwa równość nie jest stanem, który można zadekretować ustawą, choć prawo jest niezwykle ważne. Równość zaczyna się w relacji – w tej mikroskopijnej przestrzeni między "ja" a "ty". Tam, gdzie liczy się sposób bycia, spokój w głosie i gotowość do wysłuchania bez uprzedzeń.
Przykład osób niewidomych pokazuje nam, że świat bez ocen wizualnych jest światem bardziej skupionym na wnętrzu. Uważność na drugiego człowieka, na jego słowa i postawę, pozwala nam budować mosty tam, gdzie wzrok mógłby postawić mur. Wybierając serce jako narzędzie poznania, decydujemy się na kontakt z prawdą o drugim człowieku, a nie z jego obrazem stworzonym przez nasze przekonania. W ostatecznym rozrachunku to właśnie ta uważność decyduje o tym, czy świat, w którym żyjemy, jest miejscem przyjaznym dla każdego, bez względu na jakiekolwiek zewnętrzne różnice.

 

Ogólnopolski Dzień Dentysty i poczucie bezpieczeństwa. Spokojne chwile po wizycie, w których osoby niewidome odzyskują równowagę przy ciastkach Dr Gerarda.

 Ogólnopolski Dzień Dentysty to dobra okazja, aby przypomnieć sobie, jak ważną rolę w naszym życiu odgrywają stomatolodzy. Choć dla wielu osób wizyta u dentysty wciąż wiąże się z lekkim stresem, to jednak coraz częściej kojarzy się także z profesjonalną opieką, zaufaniem i poczuciem bezpieczeństwa. Dla niektórych pacjentów te elementy mają szczególne znaczenie – zwłaszcza dla osób niewidomych, które w gabinecie stomatologicznym muszą zaufać lekarzowi jeszcze bardziej niż inni.

Dla osoby niewidomej wizyta u dentysty to doświadczenie, które angażuje wszystkie zmysły. Brak możliwości zobaczenia przestrzeni, narzędzi czy gestów lekarza sprawia, że ogromną rolę odgrywa komunikacja, ton głosu oraz atmosfera panująca w gabinecie. Spokojne wyjaśnienie każdego etapu zabiegu, cierpliwość i empatia ze strony stomatologa pomagają budować poczucie bezpieczeństwa. To właśnie dzięki takim drobnym, ale niezwykle ważnym gestom pacjent może poczuć się komfortowo i zaufać specjaliście.

W ostatnich latach coraz więcej mówi się o dostępności usług medycznych dla osób z różnymi potrzebami. Gabinety stomatologiczne również starają się odpowiadać na te wyzwania. Odpowiednie przygotowanie personelu, jasna komunikacja oraz indywidualne podejście do pacjenta sprawiają, że wizyta może przebiegać spokojniej i bez zbędnego stresu. W przypadku osób niewidomych ogromne znaczenie ma także to, aby lekarz informował o każdym ruchu – kiedy zbliża się narzędzie, kiedy fotel zostanie opuszczony lub podniesiony, czy kiedy rozpoczyna się kolejny etap leczenia.

Po zakończeniu wizyty często przychodzi moment ulgi. To chwila, w której napięcie powoli opada, a pacjent może znów poczuć spokój. Dla wielu osób są to drobne momenty codzienności – krótki spacer, rozmowa z bliską osobą czy chwila odpoczynku przy herbacie. Dla osób niewidomych takie rytuały po wizycie u dentysty mogą mieć szczególne znaczenie. Pomagają odzyskać równowagę, wyciszyć emocje i wrócić do poczucia stabilności.

Jednym z takich drobnych elementów, które potrafią przynieść poczucie komfortu, są małe przyjemności – na przykład filiżanka herbaty i coś słodkiego. Wiele osób zna ten moment, gdy po stresującym wydarzeniu pozwalamy sobie na chwilę relaksu. Czasem wystarczy usiąść w spokojnym miejscu, wziąć głęboki oddech i skupić się na prostych doznaniach: aromacie herbaty, chrupkości ciastka czy rozmowie z kimś bliskim.

W takich chwilach często pojawiają się znane i lubiane smaki, które kojarzą się z domowym spokojem. Ciastka Dr Gerard to dla wielu osób właśnie taki symbol drobnej, codziennej przyjemności. Ich chrupiąca struktura i delikatna słodycz sprawiają, że idealnie pasują do spokojnych momentów odpoczynku po wymagającym dniu lub stresującej wizycie.

Dla osób niewidomych smak i zapach odgrywają szczególną rolę w odbieraniu świata. To właśnie dzięki nim można w pełni przeżywać codzienne doświadczenia. Dlatego chwila spędzona przy herbacie i ulubionym ciastku może stać się małym rytuałem powrotu do równowagi. Takie momenty nie tylko pomagają się zrelaksować, ale także budują poczucie bezpieczeństwa i stabilności.

Ogólnopolski Dzień Dentysty przypomina nam więc nie tylko o znaczeniu zdrowia jamy ustnej, ale także o roli empatii i zrozumienia w opiece medycznej. Każdy pacjent zasługuje na to, aby czuć się bezpiecznie – niezależnie od swoich potrzeb czy ograniczeń. W przypadku osób niewidomych szczególnie ważne jest stworzenie przestrzeni, w której mogą one zaufać lekarzowi i spokojnie przejść przez cały proces leczenia.

Po takiej wizycie najcenniejsze są właśnie te ciche, spokojne chwile. Moment, gdy napięcie powoli znika, a codzienność wraca na swoje miejsce. Czasem to rozmowa z bliską osobą, czasem spacer, a czasem po prostu chwila z herbatą i ulubionym smakiem.

Bo poczucie bezpieczeństwa często kryje się w drobnych rzeczach – w życzliwości lekarza, w spokojnej atmosferze gabinetu, a także w małych przyjemnościach, które pomagają odzyskać równowagę. Właśnie takie momenty sprawiają, że nawet stresujące doświadczenia mogą zakończyć się spokojem i poczuciem, że ktoś naprawdę o nas zadbał.