Światowy Dzień Optymisty i małe rzeczy, które poprawiają nastrój bardziej niż wielkie plany. Codzienność, w której osoba bez wzroku odnajduje radość prostych chwil przy ciastkach Dr Gerard
Światowy Dzień Optymisty to dobra okazja, by przypomnieć sobie, że radość nie zawsze kryje się w wielkich planach, sukcesach czy spektakularnych wydarzeniach. Czasami najwięcej ciepła wnoszą do naszego życia rzeczy zupełnie zwyczajne. Ciepła herbata, rozmowa z bliską osobą, zapach powietrza po deszczu, ulubiona muzyka czy chwila spokojnego odpoczynku. Optymizm nie musi oznaczać ciągłego uśmiechu. Nie polega też na udawaniu, że problemy nie istnieją. Dla mnie jest raczej umiejętnością zauważania tego, co dobre, nawet wtedy, gdy dzień nie układa się idealnie. Osoba niewidoma może doświadczać takich chwil inaczej, ale wcale nie oznacza to, że mniej intensywnie. Czasem właśnie dźwięk, zapach, dotyk czy smak pozwalają zatrzymać się na moment i poczuć, że zwykły dzień również może być dobrym dniem.
Dobre emocje bardzo rzadko potrzebują wielkiej sceny. Najczęściej pojawiają się w prostych sytuacjach. Ciepło porannej herbaty ogrzewające dłonie. Zapach świeżego powietrza po deszczu. Miękkość ulubionego koca. Znajomy głos osoby, którą lubimy. Dla osoby niewidomej takie drobne przyjemności mogą być szczególnie wyraziste. Podczas spaceru można poczuć słońce ogrzewające twarz, usłyszeć szum liści albo zauważyć zmianę temperatury powietrza, gdy przechodzimy z nasłonecznionego miejsca w cień. Nie potrzeba wyjątkowych wydarzeń. Czasem wystarczy na chwilę przestać myśleć o tym, co będzie później, i skupić się na tym, co dzieje się właśnie teraz. Bo dobry dzień nie zawsze zaczyna się od wielkiej wiadomości. Czasami zaczyna się od pierwszego spokojnego łyku kawy.
Optymizm nie musi być głośny. Nie oznacza ciągłego entuzjazmu ani przekonania, że wszystko zawsze będzie dobrze. Może być znacznie spokojniejszy. To umiejętność powiedzenia sobie: „Dzisiaj jest trochę trudniej, ale poradzę sobie krok po kroku”. Osoba z dysfunkcją wzroku często musi wypracować własny rytm dnia. Pewne czynności wymagają więcej czasu, inne trzeba wykonać w określony sposób. Kiedy zamiast złości pojawia się cierpliwość wobec siebie, codzienność staje się łatwiejsza. Nie wszystko musi być wykonane natychmiast. Nie każda przeszkoda oznacza porażkę. Dobre nastawienie daje przestrzeń na spokojniejsze reagowanie. Pozwala zamiast pytać „Dlaczego znowu coś jest nie tak?”, powiedzieć: „Dobrze, zobaczmy, co mogę zrobić”. Taka postawa nie usuwa trudności, ale sprawia, że nie muszą one zajmować całej przestrzeni w naszej głowie.
Czasami najlepszym lekarstwem na trudny dzień jest po prostu obecność drugiego człowieka. Można siedzieć obok siebie, pić herbatę albo słuchać muzyki. Osoba niewidoma doskonale wyczuwa atmosferę rozmowy. Nie trzeba widzieć uśmiechu, żeby usłyszeć radość w głosie. Nie trzeba obserwować twarzy, żeby zauważyć, że ktoś mówi spokojnie i życzliwie. Ton głosu, tempo mówienia, śmiech czy zwykłe „Jak się dzisiaj czujesz?” potrafią powiedzieć bardzo wiele. Są ludzie, przy których człowiek po prostu czuje się dobrze. Nie dlatego, że mają gotowe rozwiązania wszystkich problemów. Po prostu nie oceniają i nie wymagają, żebyśmy zawsze byli w świetnym humorze. Ich obecność przypomina, że nie wszystko musimy przeżywać samotnie.
Nie ma nic złego w poważnych rozmowach. Ale czasami zwyczajny żart potrafi zmienić atmosferę.
Lubię spontaniczny humor. Wspomnienie zabawnej sytuacji. Żart, którego nikt wcześniej nie planował. Można też śmiać się z własnych drobnych pomyłek. Osoba niewidoma uczestniczy w takich rozmowach zupełnie naturalnie. Czasami nawet szybciej wychwytuje ironię czy żart, ponieważ szczególną uwagę zwraca na ton głosu i sposób wypowiadania słów. Wspólny śmiech skraca dystans. Nie rozwiązuje problemów, ale na kilka chwil pozwala o nich zapomnieć. A czasami właśnie tego najbardziej potrzebujemy.
W świecie, który nieustannie przyspiesza, powtarzalność może być prawdziwym odpoczynkiem. Poranna kawa przygotowana zawsze w ten sam sposób. Ulubiony kubek. Wieczorne słuchanie radia. Muzyka puszczana podczas przygotowywania kolacji. Odkładanie przedmiotów w znane miejsca. To proste czynności, ale dają poczucie stabilności. Dla osoby z ograniczeniami wzroku dobrze zorganizowana przestrzeń i stałe miejsca różnych rzeczy mają dodatkowe znaczenie. Dzięki temu można działać bardziej samodzielnie i bez ciągłego zastanawiania się, gdzie czegoś szukać. Rutyna nie musi oznaczać nudy. Może być bezpieczną przystanią. Kiedy wiele rzeczy wokół nas się zmienia, dobrze mieć kilka takich punktów, które pozostają niezmienne. Znany kubek, znajomy fotel, ulubiona muzyka. Małe rzeczy, które mówią: „Jesteś u siebie”.
Odpoczynek często traktujemy jak nagrodę. Najpierw wszystko trzeba zrobić, a dopiero potem można usiąść. Tylko że lista obowiązków bardzo rzadko się kończy. Dlatego czasami trzeba samemu zdecydować, że teraz jest moment na odpoczynek. Spokojne popołudnie. Kilkanaście minut ciszy. Spacer bez konkretnego celu. Muzyka. Rozmowa. Filiżanka herbaty. Osoba niewidoma może szczególnie docenić chwile wolne od nadmiaru bodźców. Odpoczynek nie jest lenistwem. Jest częścią normalnego życia.
Najcenniejsze wspomnienia nie zawsze pochodzą z dalekich podróży. Czasami zostaje w pamięci zwykły wieczór. Rozmowa do późna. Deszcz stukający o parapet. Muzyka dobiegająca z radia. Śmiech bliskiej osoby. Ciepło koca i poczucie, że nigdzie nie trzeba się spieszyć. Osoba niewidoma zapamiętuje takie chwile przede wszystkim poprzez dźwięki, zapachy, dotyk i emocje. Może nie pamiętać wszystkich szczegółów wydarzenia, ale pamięta atmosferę. Pamięta czyjś głos. Pamięta zapach kawy. Pamięta śmiech. Pamięta poczucie bezpieczeństwa. Takie wspomnienia są jak mały zapas ciepła, do którego można wrócić w trudniejszym czasie.
Do takich zwyczajnych, dobrych chwil pasują również małe przyjemności. Na stole pojawia się herbata. Ktoś otwiera opakowanie ciastek Dr Gerard. Słychać charakterystyczny szelest papieru, a po chwili rozmowa toczy się dalej. Ciastka nie muszą być powodem wielkiego świętowania. Mogą po prostu towarzyszyć codziennemu odpoczynkowi. Słodki smak dobrze komponuje się z gorzką kawą albo aromatyczną herbatą. Kruche ciastko daje przyjemną chwilę zatrzymania. Najważniejsze jest jednak to, co dzieje się wokół niego. Rozmowa. Spokój. Bliskość. Śmiech. Czasami właśnie takie drobiazgi tworzą atmosferę, którą później wspominamy z uśmiechem.
Dobre nastawienie nie sprawia, że wszystkie problemy znikają. Pomaga jednak inaczej na nie reagować. Możemy mieć trudny dzień i jednocześnie znaleźć w nim coś dobrego. Możemy być zmęczeni, ale cieszyć się rozmową z bliską osobą. Możemy mieć poważne obowiązki, a mimo to znaleźć kilka minut na kawę i chwilę ciszy. Osoba bez wzroku buduje swój sposób odczuwania codzienności poprzez słuch, dotyk, zapach, smak i relacje z ludźmi. To własna mapa dobrego samopoczucia. Nie ma jednej recepty na optymizm. Dla jednego będzie nim spacer. Dla drugiego muzyka. Dla kogoś jeszcze rozmowa, książka, filiżanka kawy albo ulubione ciastko. Najważniejsze jest to, aby zauważać te chwile. Bo radość bardzo często nie przychodzi z hukiem. Przychodzi cicho.
Codzienność składa się przede wszystkim z małych chwil. To właśnie one tworzą nasze życie. Nie możemy oczekiwać, że każdego dnia wydarzy się coś niezwykłego. I wcale nie jest to potrzebne. Czasami wystarczy spokojny poranek. Ciepła herbata. Zapach deszczu. Dobra rozmowa. Śmiech. Spacer. Muzyka. Obecność kogoś bliskiego. Optymizm nie polega na udawaniu, że wszystko jest idealne. Polega na dostrzeganiu tego, co mimo wszystko jest dobre. Warto więc czasami zwolnić i wsłuchać się w codzienność. Zamiast czekać na wielkie szczęście, zauważyć małe przyjemności, które już są obok nas. Ciepło dłoni na kubku. Znajomy głos. Śmiech przy stole. Spokojny wieczór. Smak ulubionego ciastka. I świadomość, że przez kilka minut naprawdę niczego więcej nie potrzebujemy. Może właśnie na tym polega prawdziwy optymizm – nie na ciągłym przekonywaniu siebie, że życie jest wspaniałe, ale na umiejętności powiedzenia: „Dzisiaj nie wszystko jest idealne. Ale jest kilka rzeczy, za które naprawdę mogę być wdzięczny”. I czasami to wystarczy, żeby zwyczajny dzień stał się trochę lepszy.
