Dzień Bibliotekarza i Bibliotek bez wzroku, ale z sercem

 

Dzień Bibliotekarza i Bibliotek bez wzroku, ale z sercem

Dziś 8 maja, obchodzimy Ogólnopolski Dzień Bibliotekarza i Bibliotek – święto zainicjowane w 1985 roku przez Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich . To doskonała okazja, by podziękować tym, którzy codziennie otwierają przed nami drzwi do świata literatury. Jako osoba niewidoma, chcę podzielić się moim doświadczeniem z książkami i bibliotekami, które, choć niewidoczne dla oczu, są niezwykle obecne w moim życiu.

Czy trzeba widzieć książki, by je pokochać?

Nie trzeba widzieć, by kochać książki. Dla mnie literatura to dźwięki, emocje i obrazy malowane słowami. Dzięki audiobookom, książkom mówionym i wsparciu bibliotekarzy, mogę zanurzyć się w opowieściach tak samo głęboko, jak każdy inny czytelnik.

Jak wygląda literatura w moim świecie – i co ją wzbogaca

Moje czytelnicze rytuały to nie tylko słuchanie książek, ale także towarzyszące im smaki i zapachy. Ciepła herbata, ulubione ciastko, na przykład od Dr Gerard i głos lektora tworzą atmosferę, w której literatura staje się jeszcze bardziej namacalna.

Kiedy książki nie mają koloru, ale mają duszę

Dzięki technologii, takim jak audiobooki, książki mówione czy czytniki ekranu, mam dostęp do szerokiego spektrum literatury. Portale takie jak Wolne Lektury oferują bogatą bibliotekę audiobooków dostępnych dla osób niewidomych i słabowidzących .

Co słyszę, gdy inni widzą – i co wtedy czuję

Słuchając książki, wyobrażam sobie postacie, miejsca i emocje. Dźwięki, ton głosu lektora, a nawet pauzy między zdaniami budują w mojej wyobraźni pełen obraz opowieści. To doświadczenie jest równie intensywne, jak czytanie wzrokiem.

Czy można zakochać się w słowie bez obrazu? Tak. I to bardzo głęboko

Zakochałam się w literaturze poprzez słuch. Każda książka to dla mnie podróż, emocje i refleksje. Nie potrzebuję obrazów, by poczuć głębię opowieści – wystarczą mi słowa i dźwięki.

Biblioteka, której nie widzę – a jednak ją znam

Biblioteka to miejsce pełne dźwięków: ciche rozmowy, szelest przewracanych stron, odgłos kroków na podłodze. Te dźwięki tworzą atmosferę skupienia i refleksji, którą uwielbiam. A przy tym miłe i zawsze pomocne bibliotekarki.

Jak czuję miejsce, w którym ludzie szukają historii

Choć nie widzę wnętrza biblioteki, czuję jej przestrzeń poprzez dźwięki, zapachy i atmosferę. To miejsce, gdzie ludzie dzielą się pasją do książek, a ja mogę być częścią tej wspólnoty

Rola bibliotekarza w moim świecie – więcej niż książki

Bibliotekarze potrafią doradzić książkę, kierując się moimi zainteresowaniami i potrzebami. Ich empatia i zaangażowanie sprawiają, że czuję się zrozumiana i doceniona.

Zaufanie i życzliwość w wyborze tytułów – to też forma dostępności

Dzięki zaufaniu i życzliwości bibliotekarzy, mam dostęp do literatury, która mnie interesuje. To nie tylko kwestia technologii, ale przede wszystkim relacji i otwartości na potrzeby czytelników.

Bibliotekarz jako osoba, która ułatwia, a nie wyręcza

Bibliotekarze nie wyręczają mnie, ale wspierają w samodzielnym korzystaniu z zasobów biblioteki. Dzięki nim czuję się niezależna i pewna siebie jako czytelniczka.

Ciastko w tle opowieści – czyli o małych przyjemnościach przy książce

Moje czytelnicze rytuały to chwile relaksu z książką, herbatą i ulubionym ciastkiem dr Gerarda. To połączenie smaków i dźwięków sprawia, że każda lektura staje się wyjątkowym doświadczeniem.

Dobre słowo od bibliotekarza i smak ulubionego ciastka potrafią zostać w pamięci równie długo, co fabuła książki. To drobne przyjemności, które wzbogacają doświadczenie czytelnicze.

Czy trzeba widzieć, by rozumieć, co książka chce nam powiedzieć?

Empatia i wrażliwość to cechy, które nie zależą od wzroku. Słuchając książek, uczę się rozumieć emocje i perspektywy innych, co rozwija moją empatię. Jak słowo brzmi, gdy się je słyszy mocniejsze, bliższe, prawdziwsze.

Słowo słyszane ma swoją moc, brzmi autentycznie i bezpośrednio. Głos lektora potrafi oddać emocje i intencje autora, co sprawia, że przekaz staje się bardziej osobisty.

Dziękuję za książki, które słyszę i czuję

Dziękuję wszystkim, którzy pracują nad dostępnością literatury – bibliotekarzom, lektorom, twórcom audiobooków. Dzięki Wam mogę cieszyć się książkami na równi z innymi.

Dźwięk uśmiechu i smak czekolady. Jak Dzień Dobrych Uczynków i ciastka Dr Gerard uczą mnie wdzięczności?

   Wstęp: Dzień Dobrych Uczynków z mojej perspektywy

 

   Znaczenie Dnia Dobrych   Uczynków w moim życiu jako osoby niewidomej

   Dzień Dobrych Uczynków to święto, które – choć pozornie zwyczajne – ma dla mnie głęboki sens. Żyjąc w świecie, którego nie mogę oglądać oczami, z roku na rok coraz bardziej uświadamiam sobie, jak istotne są nie tyle obrazy, co relacje. Dla mnie dobroć ma dźwięk, zapach i smak. To coś, co się czuje całym sobą – w sposobie, w jaki ktoś mówi „proszę pomóc?”, w serdecznym uścisku dłoni, w ciepłym tonie głosu.

W moim świecie, opartym na słuchu, dotyku i intuicji, dobro jest bardziej konkretne niż abstrakcyjne. Ono naprawdę się wydarza – na przejściu dla pieszych, w kolejce do kasy, przy wejściu do tramwaju. Nie da się tego zaplanować, wyreżyserować. Dobre uczynki są dla mnie jak drogowskazy – prowadzą mnie nie tylko fizycznie, lecz także duchowo. Czasem dzięki nim czuję, że jestem częścią wspólnoty, nawet jeśli na co dzień poruszam się nieco innym rytmem niż większość ludzi.

   Dlaczego drobne gesty mają wielką moc

   Z wiekiem coraz bardziej widzę – paradoksalnie – że to, co najmniejsze, jest najbardziej znaczące. Drobne gesty to waluta dobra. Są ciche, niepozorne, ale potrafią zmienić czyjś dzień, a czasem i życie. To podanie ręki, pomoc w odnalezieniu właściwych drzwi, poinformowanie mnie, że właśnie podjechał mój autobus. Może dla kogoś to nic, ale dla mnie to wszystko.

Drobne uczynki mają tę niezwykłą cechę, że nie wymagają od nas niczego wielkiego – tylko obecności i odrobiny wrażliwości. Niekiedy mam wrażenie, że największymi darami są te, które kosztują nas najmniej, ale dawane są z serca. One są jak ciche promienie światła, które rozpraszają codzienną szarość. Ich moc polega właśnie na tym, że nie są spektakularne – są ludzkie.

   Jak ciastka Dr Gerard stały się symbolem mojej wdzięczności

   Na początku były po prostu słodyczami – smakołykiem do herbaty, przysmakiem na spotkanie z bliskimi. Ale z czasem ciastka Dr Gerard zyskały w moim życiu znaczenie symboliczne. Stały się pewnym kodem – znakiem, że pamiętam, że doceniam, że chcę sprawić komuś przyjemność. Ich smak – zwłaszcza czekoladowy – kojarzy mi się z domowym ciepłem, z prostymi, dobrymi chwilami, które warto podarować innym.

Czasem, kiedy nie wiem, jak wyrazić wdzięczność – zwłaszcza wobec ludzi, których nie znam zbyt dobrze, ale którzy zrobili coś życzliwego – sięgam po paczkę ciastek. To mój sposób na powiedzenie: „Dziękuję, że byłeś, że zauważyłeś, że nie przeszedłeś obojętnie.” Jedno kruche ciastko z czekoladą potrafi więcej niż tysiąc słów. A ja, choć żyję bez obrazów, wciąż mogę tworzyć wokół siebie smakowite znaki dobra.

 

   Smak czekolady jako wyraz wdzięczności

 

   Czekolada jako uniwersalny język życzliwości

   W świecie, w którym coraz trudniej o wspólny język, czekolada niezmiennie łączy ludzi. Niezależnie od wieku, pochodzenia, statusu społecznego – wszyscy rozumiemy jej smak. Jest jak język serca: prosty, szczery, bezpośredni. Wystarczy kawałek czekoladowego ciastka, by rozbroić napięcie, skrócić dystans, złagodzić zmęczenie dnia.

Czekolada niesie ze sobą coś więcej niż kalorie – niesie przekaz: „Chcę, żebyś poczuł się dobrze.” To słodka wersja uścisku dłoni. Z tego powodu często ją wybieram, gdy chcę komuś coś powiedzieć, ale niekoniecznie słowami. Kiedy jestem wdzięczny – wręczam czekoladę. Kiedy ktoś smutny – częstuję. Kiedy chcę wyrazić sympatię – podaję ciastko. Bo dobro czasem smakuje jak deser.

   Ciastka Dr Gerard – historia smaku, który łączy pokolenia

   Od lat ciastka Dr Gerard towarzyszą mojemu życiu i otoczeniu. Nie było niedzielnego popołudnia bez ich obecności na stole. Ten smak był tłem dla ważnych rozmów i cichych chwil. Dla mnie to coś więcej niż produkt – to opowieść o tym, jak pokolenia spotykają się przy jednym stole, przy tej samej słodyczy.

Dziś, gdy sam się nimi dzielę, czuję, że kontynuuję pewien rytuał. Że jestem nośnikiem tradycji – nie tej wielkiej, narodowej, ale tej najważniejszej: rodzinnej, domowej, codziennej. Gdy częstuję kogoś ciastkiem, częstuję go czymś więcej – wspomnieniem, gestem bliskości, zaproszeniem do wspólnego przeżywania chwili.

   Dzielenie się słodkościami, jako forma podziękowania

   Nie zawsze łatwo mówić o uczuciach. Nie wszyscy to potrafimy, a czasem okoliczności są zbyt skromne, zbyt szybkie, by znaleźć odpowiednie słowa. Wtedy sięgam po słodycze. Przynoszę komuś paczkę ciastek – nie jako prezent, ale jako znak.

Pamiętam sytuację, gdy sąsiadka pomogła mi rozwiązać skomplikowaną sprawę urzędową. Nie chciałem jej „zapłacić” – chciałem jej podziękować. Przyniosłem więc pudełko jej ulubionych ciastek i powiedziałem: „To za cierpliwość i dobre serce.” Uśmiechnęła się – i wiedziałem, że zrozumiała. Bo czasem najprostszy gest mówi więcej niż jakikolwiek list czy kwiat. A smak czekolady zostaje z nami na długo – tak jak dobro.

 

   Dźwięk uśmiechu – jak odbieram radość innych

 

   Rozpoznawanie emocji poprzez ton głosu i śmiech

   Odkąd straciłem wzrok, moim najważniejszym zmysłem stał się słuch. To przez niego „oglądam” świat – nie tylko fakty, ale i emocje. Dla mnie ludzkie uczucia nie są czymś, co się widzi – są czymś, co się słyszy. Uśmiech ma swój dźwięk, radość ma melodię, a wzruszenie potrafi zadrżeć w głosie.

Nie potrzebuję spojrzenia, by wiedzieć, że ktoś się cieszy. Czasem wystarczy ton wypowiedzi, lekki przyspieszony oddech, śmiech przerywany ciszą. Te subtelności, dla innych niezauważalne, dla mnie są jak kolory – bardzo wyraźne i poruszające. I może właśnie dlatego te momenty radości są dla mnie tak cenne – bo słyszę je całym sobą.

   Radość wywołana niespodziewanym poczęstunkiem

   Jest coś niezwykle pięknego w radości, która przychodzi znienacka. Taka, której nikt się nie spodziewa, a która rozświetla twarz – albo, w moim przypadku, głos. Nieraz byłem świadkiem tej transformacji: ktoś zmęczony, zrezygnowany, zatroskany… i nagle – ciastko. Mała rzecz. Ale wypowiedziane z serdecznością „Proszę, poczęstuj się” potrafiło zmienić atmosferę.

Pewnego dnia spotkałem przypadkowo znajomego z przeszłości. Rozmawialiśmy chwilę, a potem wyjąłem z torby zapas ciastek – zawsze mam coś przy sobie – i podałem mu. „Ty się nie zmieniasz” – powiedział z uśmiechem w głosie. Usłyszałem ten uśmiech wyraźnie, jakby był światłem. Takie chwile dają mi siłę i utwierdzają w przekonaniu, że nawet najmniejsze dobro może rozkwitnąć jak kwiat.

   Wzmacnianie więzi poprzez wspólne chwile spędzane przy słodyczach

   Są takie chwile, które nie potrzebują słów – wystarczy obecność, wspólny czas i coś dobrego na stole. Słodycze mają zdolność zatrzymywania chwili. Gdy siadam z kimś przy herbacie i otwieram paczkę ciastek, świat się zatrzymuje. Jesteśmy tylko my – w tej jednej, kruchej chwili życzliwości.

Ciastka Dr Gerard mają w sobie coś, co sprawia, że rozmowa staje się łatwiejsza. Są jak klucz do otwierania ludzkich serc. Czasem dzielimy się nimi w ciszy, innym razem towarzyszą śmiechowi, wspomnieniom, snuciu planów. Ale zawsze są czymś więcej niż deserem – są narzędziem spotkania. I chyba właśnie o to chodzi w życiu: o spotkania, które zostają z nami dłużej niż smak.

 

   Dobre uczynki w codziennym życiu osoby niewidomej

 

   Moje sposoby na okazywanie życzliwości bez względu na ograniczenia

   Nie widzę świata tak jak większość ludzi, ale widzę go sercem. I to serce właśnie każe mi codziennie zadawać sobie pytanie: „Co mogę dać innym?” Życzliwość nie wymaga sprawnych oczu ani pełnej sprawności fizycznej. Ona wymaga tylko obecności, otwartości i chęci.

Moje dobre uczynki to często małe, pozornie zwyczajne gesty – wysłuchanie kogoś przez telefon, zapamiętanie czyjejś potrzeby, modlitwa w ciszy za osobę, która wspomniała, że ma trudny dzień. Gdy ktoś mnie odwiedza, staram się, by czuł się przyjęty – zawsze mam w zapasie coś słodkiego, herbatę, czas i uwagę. Staram się też uśmiechać słowem – bo wiem, jak wiele może znaczyć pogodny ton głosu.

   Wykorzystanie ciastek Dr Gerard w budowaniu relacji

   Zdarzyło mi się wiele razy, że paczka ciastek otwierała rozmowę, przełamywała skrępowanie, ocieplała atmosferę. Gdy pojawiają się u mnie goście – czy to znajomi, czy osoby z Neokatechumenatu, czy sąsiedzi – ciastka Dr Gerard stają się punktem zaczepienia.

Bywało i tak, że zabierałem je na spotkania wspólnoty czy odwiedziny w szpitalu. Nie było osoby, która nie uśmiechnęłaby się, słysząc: „Częstuj się – specjalnie dla ciebie.” To coś więcej niż gościnność – to sygnał: „Zależy mi na tobie.” W dzisiejszym świecie, w którym wszyscy gdzieś się spieszą, ciastko staje się symbolem zatrzymania się przy drugim człowieku.

   Przykłady sytuacji, w których mały gest miał duże znaczenie

   Pewnego razu starsza pani utknęła na przystanku – była zdezorientowana, nie wiedziała, gdzie wsiąść. Podszedłem, zagadałem, pomogłem odczytać rozkład – i zanim autobus podjechał, zdążyliśmy wypić po kubku kawy z termosu i… zjeść po ciastku. „Nie sądziłam, że dzisiaj ktoś jeszcze będzie dla mnie miły” – powiedziała, śmiejąc się z lekkością, która wcześniej zupełnie w niej zgasła.

Innym razem to ja potrzebowałem pomocy. Młody chłopak pomógł mi zejść z peronu na dworcu. Gdy już mnie odprowadził, wyjąłem z torby ciastka i zaproponowałem: „Weź jedno, na drogę.” Był wyraźnie zaskoczony – nie tym, że poczęstowałem, ale tym, że pomyślałem, by mu podziękować. „Pierwszy raz ktoś, komu pomagam, daje mi coś z powrotem” – powiedział. Nie chodziło o ciastko. Chodziło o wzajemność. O to, by nie tylko brać, ale też dawać – w taki sposób, jaki jest dla mnie możliwy.

 

   Wdzięczność jako dwukierunkowa droga

 

   Otrzymywanie pomocy i wsparcia od innych

   Nie ma dnia, bym nie doświadczał jakiegoś rodzaju wsparcia. Czasem jest to drobna wskazówka na ulicy, czasem pomoc w sklepie, a czasem zwykłe towarzystwo, które sprawia, że życie staje się mniej samotne. Jako osoba niewidoma wiem, jak ważni są ci, którzy dostrzegają nie tylko moje ograniczenia, ale przede wszystkim – moją obecność jako człowieka.

Nigdy nie zapomnę młodego chłopaka, który – widząc, że próbuję odnaleźć przystanek – podszedł bez słowa, podał mi ramię i powiedział: „Proszę się nie martwić, zaprowadzę.” Nie pytał, nie oceniał – po prostu był. Takie momenty uczą mnie pokory, ale też wdzięczności, która nie ogranicza się do słowa „dziękuję”. To wdzięczność, która zostaje w sercu i mobilizuje mnie, by czynić dobro dalej.

   Jak nauczyłem się przyjmować dobre uczynki z wdzięcznością

   Przyznaję – nie było to dla mnie łatwe. Przez długi czas miałem w sobie przekonanie, że każdą przysługę muszę „odpracować”, że nie mogę być ciężarem. Ale życie – szczególnie życie w ciemności – nauczyło mnie czegoś ważniejszego: że przyjmowanie pomocy nie jest słabością, lecz wyrazem zaufania i otwartości.

Kiedyś myślałem, że wdzięczność to tylko obowiązek. Dziś wiem, że to dar. Że przyjmując pomoc, daję komuś szansę na okazanie dobra. I że moje „dziękuję” może być początkiem czegoś większego – relacji, wzajemności, wspólnego bycia. Dziś potrafię się wzruszyć, gdy ktoś po prostu jest przy mnie. I nie mam już potrzeby się tłumaczyć – po prostu cieszę się, że ktoś chciał być dobry.

   Równowaga między dawaniem a otrzymywaniem

   Życie uczy mnie wciąż, że nie da się być tylko „dawcą” albo tylko „biorcą”. Prawdziwe człowieczeństwo zaczyna się tam, gdzie pojawia się równowaga. Ja daję tyle, ile mogę – czasem słowo, czasem ciastko, czasem uważność. I przyjmuję – pomoc, uśmiech, cierpliwość innych. To jak taniec, w którym role zmieniają się płynnie – i żadna nie jest gorsza.

Najpiękniejsze są te chwile, w których dobro krąży. Kiedy ktoś mi pomaga, a potem ja mogę pomóc jemu. Kiedy nie ma miejsca na litość, tylko na wzajemność. Bo każdy z nas – niezależnie od sytuacji – może być źródłem dobra. I każdy z nas czasem tego dobra potrzebuje.

 

   Refleksje na temat Dnia Dobrych Uczynków

 

   Dlaczego warto celebrować to święto każdego dnia

   Dzień Dobrych Uczynków jest jak przypomnienie, że wciąż możemy być dla siebie ludzcy. Ale prawda jest taka, że ten dzień powinien trwać cały rok. Dobro nie ma przecież terminu ważności. Jego siła tkwi w codzienności – w prostych czynach, które możemy podejmować każdego dnia, niezależnie od pogody, humoru czy kalendarza.

Kiedy wstaję rano, nie myślę o tym, czy dziś jest „Dzień Dobrych Uczynków”. Dla mnie każdy dzień to nowa okazja, by być choć przez chwilę dobrym człowiekiem. Bo czasem nawet zwykłe „Dzień dobry” wypowiedziane z serca potrafi odwrócić bieg czyjegoś dnia. A jeśli uda mi się w tym wszystkim komuś osłodzić życie czekoladowym ciastkiem – to już w ogóle czuję, że dzień był dobrze przeżyty.

   Małe gesty, które tworzą lepszy świat

   Nie wierzę w wielkie rewolucje. Wierzę w małe gesty. To one budują świat, w którym chce się żyć. Podanie komuś parasola, zrobienie zakupów starszej osobie, zatrzymanie się przy kimś, kto jest samotny. To wszystko są małe cegiełki dobra, które składają się na coś większego – na wspólnotę, na ludzką bliskość, na dom.

Czasem się mówi: „Nie mogę zmienić świata.” A ja odpowiadam: „Ale możesz zmienić dzień drugiego człowieka.” I to już jest wystarczająco dużo. Jeden gest, jedno dobre słowo, jedno ciastko – i świat wokół nas staje się mniej zimny, mniej obojętny. Bo jeśli każdy z nas zrobi coś małego, wspólnie zrobimy coś wielkiego.

   Moje postanowienia na przyszłość w kontekście szerzenia dobra

   Nie robię wielkich planów. Ale jedno wiem na pewno: chcę nadal być obecny tam, gdzie mogę dać coś od siebie. Chcę nadal otwierać swoje drzwi – i swoje serce – dla tych, którzy ich potrzebują. Chcę dzielić się tym, co mam: słowem, czasem, uwagą… i oczywiście – ciasteczkiem.

Moje postanowienie na przyszłość jest proste, ale głębokie: nie przegapić okazji do czynienia dobra. Być uważnym. Być czułym. Być gotowym, kiedy ktoś obok mnie będzie potrzebował choćby małej iskry nadziei.

 

   Zakończenie: Moc prostych gestów

 

   Podsumowanie doświadczeń związanych z Dniem Dobrych Uczynków

   Kiedy patrzę wstecz na moje doświadczenia – te drobne i te nieco większe – widzę, że to nie wielkie wydarzenia, lecz właśnie proste gesty miały największą siłę. Dzień Dobrych Uczynków pokazał mi coś, co dziś noszę w sobie każdego dnia: że dobro nie potrzebuje fanfar. Potrzebuje człowieka.

Przez lata doświadczyłem setek ciepłych gestów – i równie wiele starałem się dać od siebie. Te chwile nie są spektakularne, ale wracają do mnie w pamięci z największą siłą. To wtedy czułem się najbardziej człowiekiem: gdy byłem potrzebny… i gdy ktoś był potrzebny mnie.

   Zachęta dla czytelników do podejmowania własnych działań

   Jeśli miałbym Cię, Czytelniku, zostawić z jedną myślą – to byłaby taka: rób dobro, nawet jeśli wydaje Ci się, że to nic wielkiego. Uśmiechnij się. Zapytaj. Podziel się ostatnim ciastkiem z pudełka. Bądź obok, gdy ktoś milczy. W tych najprostszych gestach kryje się coś potężnego – możliwość przemiany. Nie świata od razu, ale choćby jednej osoby. A to już naprawdę bardzo dużo.

Nie potrzebujesz wielkich słów, umiejętności czy pieniędzy. Potrzebujesz tylko otwartego serca i gotowości, by dać z siebie coś małego. Dobro nie musi być głośne. Wystarczy, że będzie prawdziwe.

   Przypomnienie, że każdy może być źródłem dobra

   Wierzę – z całego serca – że każdy z nas, bez wyjątku, może być źródłem dobra. Nieważne, czy widzisz, czy słyszysz, czy jesteś młody czy starszy, zdrowy czy zmagający się z trudnościami. Dobro nie pyta o warunki. Dobro szuka drogi.

I choć ja nie widzę światła, mogę być dla kogoś jego odbiciem. Mogę je przekazać – ciepłym słowem, spokojem, gestem… a czasem czekoladowym ciastkiem. To wszystko, co mam – i to wszystko, czego naprawdę potrzeba.

Więc jeśli dziś masz przy sobie dobro – nie zatrzymuj go. Daj je dalej. Bo w końcu to ono sprawia, że świat – choć nie zawsze widzialny – staje się naprawdę piękny.

 

 

Dźwięk uśmiechu i smak czekolady. Jak Dzień Dobrych Uczynków i ciastka Dr Gerard uczą mnie wdzięczności?

 

Dźwięk uśmiechu i smak czekolady. Jak Dzień Dobrych Uczynków i ciastka Dr Gerard uczą mnie wdzięczności?

  Dzień Dobrych Uczynków to dla wielu okazja, by zrobić coś miłego dla innych – ot, jeden dzień w roku, w którym bardziej niż zwykle zwracamy uwagę na potrzeby drugiego człowieka. Dla mnie, osoby niewidomej, ten dzień ma jednak szczególne znaczenie. Na co dzień jestem zależny od życzliwości otoczenia.

 Często to właśnie drobne gesty nieznajomych – ktoś, kto pomoże odnaleźć przystanek, inna osoba, która ostrzeże mnie przed przeszkodą – sprawiają, że mój dzień staje się bezpieczniejszy, łatwiejszy i po prostu lepszy. Dzień Dobrych Uczynków przypomina mi o tym, jak bardzo jestem wdzięczny za tych wszystkich ludzi, którzy pojawiają się w moim życiu z życzliwością i otwartym sercem. Często mówi się, że świat zmienia się przez wielkie czyny. Ale ja wiem z doświadczenia, że to drobiazgi mają największą siłę – uśmiech, uprzejme słowo, pomoc w znalezieniu właściwego kierunku. To właśnie te małe gesty niosą w sobie największy ładunek emocjonalny. Jako osoba niewidoma, dostrzegam świat głównie poprzez dźwięki, zapachy i dotyk. Dlatego każde dobre słowo, każdy przejaw empatii odczuwam głęboko. I choć nie widzę twarzy tych, którzy mi pomagają, słyszę ich uśmiech. W takich chwilach wiem, że nie jestem sam.

 Kilka lat temu podarowałem znajomej paczkę ciastek Dr Gerard jako podziękowanie za pomoc. Nie spodziewałem się, że ten drobny gest wywoła tyle radości. Od tamtej pory ciastka te stały się moim sposobem na okazywanie wdzięczności. Ich czekoladowy aromat, charakterystyczny smak i delikatność sprawiają, że dzielenie się nimi to coś więcej niż tylko słodka przekąska – to zaproszenie do wspólnego przeżywania chwili, podziękowanie wyrażone w prosty, a zarazem wyjątkowy sposób.

  Czekolada ma w sobie coś magicznego. Jej zapach natychmiast wywołuje pozytywne skojarzenia, przypomina dom, dzieciństwo, ciepło. Dla mnie czekolada to także język, którym mogę wyrażać emocje. Gdy chcę komuś podziękować, nie zawsze znajduję odpowiednie słowa – wtedy sięgam po coś prostego, ale znaczącego. Czekoladowe ciastka Dr Gerard to forma mojego „dziękuję” – uniwersalna, ciepła i zrozumiała bez słów.

  Pamiętam, że jeszcze jako dziecko mama przynosiła do domu te same ciastka. Dzieliliśmy się nimi przy herbacie, w ciszy, ale z poczuciem bliskości. Dziś, kiedy sam dorastam i buduję swoje relacje, widzę, że ten smak łączy nie tylko pokolenia, ale też serca. Kiedy częstuję kogoś ciastkiem Dr Gerard, to tak, jakbym dzielił się cząstką siebie – swoim wspomnieniem, domowym ciepłem i wdzięcznością. To nie tylko ciastko – to opowieść zamknięta w słodyczy.

  Nie potrafię rysować, nie robię kartek okolicznościowych, nie widzę kolorów, ale potrafię słuchać, czuć i dzielić się tym, co sprawia radość. Ciastka są dla mnie formą komunikacji – daję je, gdy chcę podziękować, przeprosić lub po prostu sprawić komuś przyjemność. Często ludzie są zaskoczeni, że taki drobiazg może tyle znaczyć. Ale właśnie w tym tkwi siła – w prostocie i szczerości gestu.

  Choć nie widzę mimiki twarzy, nauczyłam się rozpoznawać emocje na podstawie tonacji głosu, intonacji, tempa mówienia. Słyszę, kiedy ktoś mówi z uśmiechem, kiedy cieszy się szczerze, a kiedy tylko udaje. Dźwięk uśmiechu to dla mnie jeden z najpiękniejszych odgłosów – pełen światła, ciepła i autentyczności. Kiedy wręczam komuś słodki upominek i słyszę jego reakcję – zaskoczenie, radość, wdzięczność – to wiem, że właśnie nawiązała się nić porozumienia.

  Lubię zaskakiwać ludzi dobrymi gestami. Często nie spodziewają się, że osoba, która sama potrzebuje wsparcia, może tyle dawać. Ale przecież życzliwość nie ma kierunku – nie płynie tylko od widzących do niewidomych. Wręczając komuś ciastko, widzę (a raczej słyszę) jego reakcję – miękki śmiech, wzruszone „dziękuję”, czasem milczenie pełne emocji. To są momenty, które zostają ze mną na długo.

  Wspólne jedzenie – nawet tak proste jak dzielenie się ciastkiem – ma niezwykłą moc. Siedząc obok kogoś, chrupiąc słodycze, rozmawiając, śmiejąc się – budujemy relację. Nie potrzeba wiele. Czasem jedna paczka ciastek Dr Gerard wystarczy, by poczuć się bliżej drugiego człowieka. To właśnie te chwile, dzielone z innymi, uczą mnie, że dobro nie wymaga wielkich czynów – wystarczy obecność i otwarte serce.

   Nie widzę, ale mam wiele innych możliwości, by czynić dobro. Potrafię słuchać – naprawdę, nie tylko słyszeć. Staram się być dla innych, kiedy potrzebują rozmowy, wsparcia, dobrego słowa. Potrafię doradzić, pocieszyć, być cierpliwym. Czasem ktoś mówi mi, że po rozmowie ze mną czuje się lepiej – to dla mnie największa nagroda. Pomagam też, jak mogę – choćby organizując spotkania, dzieląc się tym, co mam.

  Ciastka Dr Gerard stały się elementem moich codziennych relacji. Zabieram je na spotkania, dzielę się z sąsiadami, ofiarowuję tym, którzy okazali mi dobroć. W ten sposób nie tylko wyrażam wdzięczność, ale też zachęcam innych do podjęcia podobnych gestów. Dobre uczynki są zaraźliwe – wystarczy zacząć.

  Pamiętam pewną starszą panią, która pomogła mi znaleźć odpowiedni autobus. Nie wiedziała, że jestem osobą niewidomą, a jednak była cierpliwa i ciepła. Kilka dni później spotkałam ją ponownie – tym razem ja wręczyłem jej ciastko i powiedziałem „dziękuję”. Była zaskoczona, wzruszona. Od tamtej pory często się spotykamy i rozmawiamy. Inna sytuacja: młody chłopak, który zauważył, że szukam drogi do sklepu, podszedł i zaproponował pomoc. Zamiast tylko powiedzieć „dziękuję”, zaprosiłem go na krótką rozmowę i poczęstowałem ciastkiem. Te małe sytuacje uczą, że dobro naprawdę krąży.

 Nie zawsze było mi łatwo przyjmować pomoc. Na początku czułem się niezręcznie, zależny, słaby. Z czasem zrozumiałem, że proszenie o pomoc nie jest oznaką słabości, lecz siły. To otwarcie się na drugiego człowieka, zaufanie, które buduje relację. Dziś wiem, że otrzymywanie pomocy jest równie ważne, jak jej dawanie.

  Dzięki doświadczeniom, ale też dzięki takim dniom jak Dzień Dobrych Uczynków, nauczyłem się mówić „dziękuję” z serca. I pokazywać wdzięczność w działaniu – nie tylko słowami. Czasem ciastko, czasem sms z podziękowaniem, czasem po prostu obecność – wszystko to buduje relacje oparte na wzajemnym szacunku i życzliwości.

  Wdzięczność to droga dwukierunkowa. Gdy daję, dostaję. Gdy dostaję – chcę dawać. To krąg dobra, który zatacza coraz szersze kręgi. Nieważne, czy jesteśmy zdrowi, chorzy, widzący czy niewidomi – każdy może być częścią tego kręgu. Każdy może coś dać. I każdy ma prawo coś przyjąć.

   Dzień Dobrych Uczynków powinien trwać cały rok. Jeden dzień to dobry początek, ale prawdziwa zmiana następuje wtedy, gdy dobro staje się nawykiem. Gdy codziennie pytamy siebie: komu dziś mogę pomóc? komu podziękować?

 Nie trzeba wielkich rzeczy – wystarczy jeden gest dziennie. Podanie ręki, miłe słowo, uśmiech, ciastko. Tak budujemy lepszy świat – kawałek po kawałku, człowiek po człowieku.

  Chcę być źródłem dobra – nie tylko w Dniu Dobrych Uczynków. Chcę dzielić się tym, co mam – ciepłem, empatią, słodkością. I chcę pokazywać innym, że wdzięczność to nie obowiązek, lecz piękne doświadczenie, które łączy ludzi.

 Dzień Dobrych Uczynków nauczył mnie, że każde działanie, nawet najmniejsze, może mieć wielkie znaczenie. Że ciastko może być mostem między dwojgiem ludzi. Że uśmiech można usłyszeć. I że wdzięczność ma smak czekolady.

  Nie czekajcie na wyjątkowy moment. Dobro można szerzyć zawsze – w szkole, w domu, na ulicy. Jeden gest, jedno słowo, jedno ciastko mogą odmienić czyjś dzień.

  Niezależnie od tego, kim jesteś – możesz dawać. Masz serce, masz uśmiech, masz możliwości. I właśnie to czyni cię ważnym ogniwem w łańcuchu dobra. Bo każdy z nas może być tym, kto sprawi, że świat stanie się choć trochę lepszy.

 

ŚWIĘTO ORŁA BIAŁEGO OD ŚRODKA. JAK CZUJĘ POLSKĘ, GDY NIE MOGĘ JEJ ZOBACZYĆ?

Wstęp. Nie widzę orła, ale wiem co znaczy Polska.

          Maj jest to miesiąc, w którym czcimy naszą Flagę oraz Godło a także Konstytucję. Od najmłodszych lat uczono mnie szacunku dla Ojczyzny, barw narodowych. Jako mały chłopiec byłem zuchem potem harcerzem. Wpojono mi zasady i wartości, które towarzyszą mi do dziś. Z wiekiem traciłem wzrok, ale gdy pomyślę o Biało – Czerwonej lub o Białym Orle to widzę je przed oczyma. Mój mózg wyświetla ten obraz z dawnych zasobów pamięci.

          Mimo, że nie zobaczę już naszego Godła, ale rozumiem co symbolizuje. Sam Orzeł symbolizuje potęgę, siłę i majestat. Dla mnie Orzeł jest Królem przestworzy. Inne stworzenia czują respekt przed nim i oddają mu szacunek.

          Zawsze czułem się częścią Narodu Polskiego skupionego pod jego skrzydłami. Wyobrażam sobie, ze znajdują się tam wszyscy zdrowi i chorzy, mali i duzi, młodzi i starsi. Ten maj jest wyjątkowy. Dodatkowo wzmacnia moje poczucie wspólnoty fakt, że wybieramy Prezydenta Rzeczypospolitej. Jestem dumny, że mogę mieć wpływ na to jak będzie wyglądać nasza przyszłość w Polsce.

 

Moja Polska to głos, dotyk, zapach i smak.

          Co słyszę, gdy myślę o Polsce? Po pierwsze, nasz Hymn. W myślach widzę wręczanie medali naszym sportowcom. Wyobrażam sobie moment, gdy nasze drużyny narodowe śpiewają go przed ważnymi meczami. Po drugie rozmowy z nauczycielami historii i druhów harcerskich. Rozmowy o naszej historii tej bardzo dawnej i tej nieodległej. Po trzecie w głowie słyszę głos Bogusława Wołoszańskiego z programów o historii XX wieku. Od kilku lat nie mogę oderwać się od programów Olafa Popkiewicza – historyka, archeologa, propagatora historii.  

          Ojczyzna to nie tylko obrys granic na mapie. Dla mnie pod tą nazwą mieści się wszystko co mieści się w tych granicach. Ziemia, góry, lasy, jeziora, rzeki, przede wszystkim ludzie zamieszkujący jej terytorium. Dlatego Ojczyzna to dla mnie zapach lasu, szum wiatru, szelest liści, zapach niosący się z domostw, dźwięki mnie otaczające, Hejnał z wieży, szum wodospadów i ćwierkanie ptaków. Podziw mój budzą gwary regionalne, jak różni się nasz wspólny język.

          Ojczyzna to także tradycje związane ze Świętami. W różnych regionach Polski różnie są obchodzone, u mnie na Kujawach mamy „Przywołówki i Kozę”. A jak Święta to również wypieki. Dla mnie to również zapach wypiekanego chleba z polskich zbóż, zapach ciasta drożdżowego i smak rogali Marcińskich albo pączków z marmoladą z dzikiej róży. Firma dr Gerard jest producentem ciastek. W ich ofercie odnajduję słodycze nawiązujące do smaków z dzieciństwa.

 

Święto Orła Białego w moim świecie – bez flagi, ale z emocjami.

          Święto to, w moim domu wiąże się z wywieszeniem flagi. Mimo, że jej nie widzę sprawia mi to radość. W ten sposób okazuję moją dumę, że jestem Polakiem i czuję więź z innymi patriotami.

          Korzystając, że z okazji tego święta mamy wolne w pracy i możemy spotkać się z rodziną, znajomymi przy kawie, herbacie i ciastkach dr Gerard. Takie spotkania z ludźmi o podobnych wartościach, pozwala nam oddać cześć naszej fladze i godłu. Bywałem na oficjalnych uroczystościach i wielokrotnie spotykałem osoby niepoważne, po alkoholu albo kiboli którzy w sercu mają zadymę a nie dumę z Polski. Fakt, że założą DRES z logo „Polski Walczącej” lub z Orłem w koronie nie zrobi z nich osoby ceniącej kodeks rycerski i szacunek dla drugiego człowieka.

          Dlatego na mojej odzieży nie znajdziecie Orła Białego. Mam go w sercu. Na samą myśl o naszym godle symbolizującym potęgę i siłę, czuję dumę, że to mój symbol narodowy.

 

Co to znaczy być wolnym – w świecie, który nie zawsze widzi mnie.

          Być wolnym – dla mnie to być niezależnym, móc decydować o sobie, spełniać patriotyczne obowiązki oddając głos w referendach i wyborach, porozumiewać się w Języku polskim, poruszać się swobodnie po terenie Kraju, bez specjalnych przepustek. Pamiętam na początku lat osiemdziesiątych XX wieku, aby jechać do rodziny mieszkającej w Toruniu musieliśmy mieć „glejt” z urzędu. Być wolnym, to mieć świadomość, że nie jestem inwigilowany.

          Jako osoba niewidoma borykam się z przyziemnymi sprawami. Choruję od dziecka, więc nie mogłem wypracować sobie pieniędzy. Moje konto wielokrotnie świeciło pustką. Przychodziły myśli, że rządzący nie dbają o nas ludzi z dysfunkcjami. Brak pracy, bariery architektoniczne, urzędnicy nie zawsze skorzy do pomocy. Jednak to się zmieniło z wstąpieniem Polski do Unii Europejskiej. Znalazły się fundusze na szkolenia osób niepełnosprawnych, stworzenie stanowisk pracy dla nas oraz dostosowano prawo. Teraz niewidomi mogą wykonywać pracę zdalną bez obaw, że stracą rentę. Każde miasto i wieś zmieniły się nie do poznania. Nowe chodniki bez krawężników, windy dla wózkowiczów, urzędy dostosowane do niepełnosprawnych.

          Można pomyśleć, że moda na święta narodowe już minęła tak jak pochody pierwszomajowe. To nie prawda. Nadal są ludzie, którym jest blika Polska, flaga biało – czerwona, Biały Orzeł na czerwonym tle. W szkołach, w drużynach harcerskich i zuchach nadal uczy się o prawdziwych bohaterach, wpaja się wartości. Politycy organizują uroczystości mniej lub bardziej oficjalne, wystawy, festyny, koncerty. Nikt nie musi się wstydzić wywieszania flagi na balkonie czy fasadzie budynku.

 

Ciastko jako symbol – o prostych gestach, które mają znaczenie.

          Możliwość poczęstowania kogoś ciastkiem lub otrzymanie od kogoś, to mały gest, ale ważny. Mówi, że nie jesteśmy sobie obcy, łączy nas w wspólnocie każdego dnia bez czekania na Święto Orła Białego. Obdarowanie uśmiechem kogoś na ulicy czy w autobusie, to nic nie kosztuje ale sprawia, że czujemy się członkami tej samej wspólnoty zrzeszonej pod Biało – Czerwoną.

          Ustąpienie miejsca kobiecie lub komuś starszemu, pokazuje, że szanujesz drugiego człowieka. Tak samo zaproszenie do stołu czy zwykłe „chodź”, „usiądź z nami” to nic trudnego a zbliża nas do siebie.

          To nie prawda, że gdzie dwóch Polaków to trzy zdania. Jeżeli szanujemy rozmówcę i zwracamy się z troską o to by nie krzywdzić naszymi słowami. Jesteśmy wstanie rozmawiać o polityce bez kłótni. Możemy porozmawiać z każdym człowiekiem, nawet z tym o przeciwnych poglądach. Wystarczy aby słuchać argumentów rozmówcy i starać się dobrze argumentować nasze poglądy. Nie zamykajmy się na drugiego człowieka.

 

Polska widziana sercem – co zostaje, gdy znikają obrazy.

          Moja Polska to głos najbliższych, uścisk ręki kolegi, to śmiech dzieci bawiących się przed blokiem. To szum wiatru, ćwierkanie ptaków w koronach drzew, odgłos świerszcza nawet ten pająk, który wije pajęczynę. Moja Polska to Hejnał z wieży ratuszowej, łopotanie flagi na wietrze i dźwięk dzwonów i rozmowy przechodniów, wszystko co mnie otacza każdego dnia. Nie tylko drugiego maja.

          Nie raz zastanawiałem się czy można zbudować obraz Polski bez wzroku? Oczywiście, że tak. Pomagają nam w tym nasze wspomnienia, obrazy zapisane na naszym twardym dysku w głowie. Emocje, które towarzyszył nam w poznawaniu Kraju będą pomocne w odtworzeniu obrazów Polski. W każdym momencie nawet w nocy, gdy zostaniemy obudzeni, jak nas ktoś zapyta o Giewont, Jasną Górę czy Westerplatte, nie będziemy się zastanawiać. W tej samej sekundzie mamy dane miejsca przed oczyma.

          Czy jest metoda na nauczenie innych widzieć, zauważać, co jest ważne. Moim zdaniem nie ma jednego sposobu na zwrócenie uwagi innych na to, co jest ważne. Każde pokolenie inaczej postrzega Świat, każdy człowiek ma inne zainteresowania i coś innego jest ciekawe czy ważne. Dlatego należy uszanować ten fakt i nie wbijać na siłę naszego punkt widzenia. Przecież możemy się „pięknie” różnić.

 

Moja Ojczyzna to miejsce, gdzie czuję się potrzebny.

          Czy jest coś, co chcę powiedzieć osobom niewidomym, chyba to, że brak wzroku nie jest przeszkodą. Możemy widzieć sercem, dotykiem, smakiem i zapachem. Ponadto osoby mające sokoli wzrok a zamknięte serce i są zamknięci na drugiego człowieka, nie zobaczą nic. Nie interesuje ich nic poza czubkiem ich nosa. Przez to są osobami upośledzonymi społecznie i mentalnie.

          Dziękuję Polsko za ludzi, którzy mnie otaczają, za wartości, które mi wpojono, za piękno krajobrazów, za możliwość wędrowania po górach i spacerów brzegiem morza, za smak i zapach ciastek i chleba. Dziękuję.

Ojczyznę kochać trzeba i szanować
Nie deptać flagi i nie pluć na godło
Należy też w coś wierzyć i ufać
Ojczyznę kochać i nie pluć na godło

T. Love