Światowy Dzień Turystyki i wspomnienia z wyjazdów, które pozostają dzięki dźwiękom, zapachom i emocjom. Doświadczenia, w których osoba z dysfunkcją wzroku opowiada o swoich podróżach przy ciastkach Dr Gerard.

       Światowy Dzień Turystyki i wspomnienia z wyjazdów, które pozostają dzięki dźwiękom, zapachom i emocjom. Doświadczenia, w których osoba z dysfunkcją wzroku opowiada o swoich podróżach przy ciastkach Dr Gerard.

   Światowy Dzień Turystyki  przypada na 27 września 2026 roku. Jest to święto, które zostało ustanowione przez Światową Organizację Turystyki w 1979 roku. Głównym celem tego święta jest podnoszenie świadomości na temat roli turystyki w społeczeństwie. Oficjalne międzynarodowe obchody w 2026 roku odbywają się w Meksyku pod hasłem „Turystyka a rozwój społeczności”. 

             Podróże, które zostają w pamięci na dłużej niż wakacje.

     Turystyka to nie tylko odwiedzanie nowych miejsc, ale także zbieranie wyjątkowych doświadczeń, które kształtują nas na całe życie. Podróżowanie wymusza na nas wyjście poza codzienną rutynę, pozwala na  otwarcie się na inne kultury oraz budowanie głębokiej empatii i elastyczności. Taka wyprawa wymusza na nas adaptację nowych sytuacji, uczy pokory , a także pozwala spojrzeć na swoje  życie z zupełnie nowej perspektywy. 

Wspomnienia z takich turystycznych wyjazdów nie muszą opierać się tylko  na zmyśle wzroku.  Osoba niewidoma nawiązuje swoje relacje z nowymi miejscami w niezwykle bogaty sposób, angażując wszystkie pozostałe zmysły: dotyk, słuch, węch.

Każda podróż pozostawia coś wyjątkowego, coś, do czego  chętnie wracamy we wspomnieniach. 

              Dźwięki nowych miejsc, jako część podróżniczych wspomnień.

 Szum oceanu, morza, gwar gwarnych rynków, specyficzna melodia obcego języka czy śpiew lokalnych ptaków tworzą unikalną mapę akustyczną danego kraju.

Osoba z dysfunkcją wzroku rozpoznaje miejsca dzięki dźwiękom, które stara się zapamiętać. Wybiera sobie v charakterystyczny dźwięk ulicy, taki jak zgrzyt tramwaju, szum płynącego potoku, czy gwar na ulicznych straganach. Każda osoba wybiera sobie jakiś charakterystyczny odgłos, który służy do nawigowania w poruszaniu. Dlatego ważne jest, by osobie niewidomej  nie przeszkadzać w skupieniu, jeśli nie potrzebuje pomocy.  

             Zapachy, które przenoszą myślami do odwiedzonych miejsc. 

Aromaty lokalnych przypraw, świeżo parzonej kawy, ulicznego jedzenia czy zapach wilgotnego po deszczu lasu to zapachy, które potrafią natychmiast przywołać wspomnienie konkretnego momentu. Każde odwiedzane miejsce posiada swój charakterystyczny zapach, który jest wskaźnikiem dla osób posługujących tym zmysłem. Każda ulica inaczej pachnie, posiada swoje kawiarnie, bary, i inne aromaty unoszące się w przestrzeni.   

          Ludzie spotkani w podróży jako najcenniejsza część wyjazdu. 

  Wyjazdy turystyczne, a i te zwykłe podróże, to często po nich pozostawały pocztówki, pamiętaliśmy  architekturę zabytkowych miast, czy zapierające dech w piersiach cudowne widoki natury. Jednakże  tym, co naprawdę nadaje głębię każdej wyprawie i zostaje w naszej pamięci na lata, to są spotkani po drodze ludzie. Bywa, że te relacje z podróży, pozostają najcenniejszą pamiątka  na lata. Miejsca mogą się zacierać w pamięci, ale emocje towarzyszące spotkaniom z drugim człowiekiem pozostają niezatarte. Takie rozmowy z mieszkańcami to wyjątkowy klucz do zrozumienia odwiedzanego kraju, czy regionu. To ci ludzie, którzy dzielą  się opowieściami o swojej codzienności, tradycjach czy lokalnych sekretach, poszerzają nam spojrzenie na dany region turystyczny. Takie  wspólne wypicie  herbaty z gospodarzem noclegu pozwalają dotknąć autentycznej kultury, która usłyszymy z jego ust. Z kolei relacje nawiązywane z innymi podróżnikami budują natychmiastową, niemal magiczną więź. 

Takie wieczorne rozmowy w hotelowych pomieszczeniach  o planach, marzeniach i życiowych zakrętach potrafią zbliżyć ludzi, wcześniej nieznanych sobie,  bardziej niż wieloletnie, powierzchowne znajomości.

      Małe odkrycia, które sprawiają największą radość.

   Spontaniczne spacery, czy takie nieplanowane przystanki, to wydarzenia zaskakujące, które najbardziej pozostają w naszej pamięci. Bywają one zazwyczaj najciekawsze i wnoszące dużo emocji, a czasem też zaskoczenia.

Osoba niewidoma odkrywa nowe miejsca w niezwykle bogaty sposób, angażując wszystkie pozostałe zmysły dotyku, słuchu czy węchu.

Dla osoby niewidzącej te międzyludzkie spotkania mają wymiar wręcz fundamentalny. Kiedy wzrok nie dostarcza gotowych obrazów, krajobraz podróży buduje się z innych bodźców,  wśród których głos, obecność i opowieść drugiego człowieka odgrywają najważniejszą rolę.

          Podróże jako okazja do odpoczynku i zmiany codziennego rytmu.

   Podróże to nie tylko zmiana miejsca, ale świadoma decyzja o zatrzymaniu kołowrotku codziennych obowiązków. To otwarcie się na regenerację i szansa na głębokie przewartościowanie sposobu  rytmu życia. 

  Współcześnie rytm życia zdominowany jest za pogonią czasu, a to wprowadza nasz układ nerwowy w stan permanentnego czuwania. W podróży nasz organizm się regeneruje, choć nie oznacza wyłączenia czy bezczynności, to przede wszystkim zmiana otaczających bodźców. Zdejmując codzienny stres, nasz organizm przechodzi w stan odpoczynku. Spadek poziomu kortyzolu (hormonu stresu) pozwala na lepszy sen, rozluźnienie napięć mięśniowych i odzyskanie jasności myślenia.

          Wspomnienia, do których chętnie wraca się po latach. 

   Wspomnienia, do których wracamy po latach, nie składają się z konkretnych obrazów, ale z zapamiętanych, towarzyszących  emocji. 

Taka prawdziwa pamięć o minionych chwilach w podróży to nie zapis faktów czy zapamiętane obrazy, widoki, ale żywe, pulsujące uczucia,  które potrafią obudzić się w nas pod wpływem jednego bodźca-zapachu, dźwięku czy powiewu wiatru. 

 Gdy zamkniemy oczy, by wrócić pamięcią do minionych przeżyć turystycznych, to raczej nie pamiętamy dat, czy cen biletów. Natomiast pamiętamy te głęboką ulgę, ogarniającą radość, która mieszała się ze strachem przed nieznanym, albo absolutny spokój. Mimo to po latach nie pamiętamy już potknięć czy drobnych niedogodności, lecz zapamiętujemy to wyjątkowe ciepło w piersi, które towarzyszyło nam, gdy czuliśmy się po prostu szczęśliwi, że pokonaliśmy wszelkie przeszkody.