Słodki świat bez barier. Dzień Ciasta z osobami niewidomymi i Dr Gerard jako opowieść o wspólnym pieczeniu dobra

Zapach, który łączy świat

    Czym jest Dzień Ciasta? Dzień ten to wyjątkowe święto, obchodzone 26 listopada, którego głównym przesłaniem jest radość płynącą z pieczenia i dzielenia się słodkościami oraz ulubionymi przepisami.

W tym dniu promuje się kluczowe wartości takie jak wspólnota i tradycja. Obchody Dnia Ciasta mają różną formę, a cukiernie i piekarnie organizują warsztaty, które mają zachęcić do nauki pieczenia. W wielu miejscach organizowane są festyny, w czasie których można wziąć udział w konkursie na najlepsze ciasto, a w domach urządza się spotkania, na które każdy przynosi swoje ulubione ciasto i można wtedy wymienić się doświadczeniem, przepisami oraz wzmocnić więzi rodzinne. 

    To święto prostych przyjemności i czas kiedy stół staje się miejscem spotkania, a aromat świeżo pieczonego ciasta przywołuje wspomnienia bliskości. Dzień ten jest doskonałym momentem, abyśmy trochę zwolnili, poczuli, posmakowali i podzielili się dobrem. 

    Dzień Ciasta to zapach, który wyprzedza smak, ponieważ zanim spróbujemy pierwszy kęs ciasta, to czujemy aromat wypełniający przestrzeń, przywołujący ciepło domu i wspomnienia. Zatem zapach ma niezwykłą moc, ponieważ potrafi złączyć ludzi i to również tych, którzy się nie znają. 

Dzień Ciasta to przestrzeń gdzie spotykają się trzy światy:

-osób niewidomych, które mogą nam pokazać, że świat można poznać inaczej, 

-marki Dr Gerard, dla której smak to także emocje i relacje,

-wszystkich ludzi, którzy chcą czynić dobro poprzez prosty gest, czyli kawałek ciasta lub chwilę rozmowy.

    W świecie, w którym tak często wszystko oceniamy wzrokiem, Dzień Ciasta przypomina, że to, co najważniejsze można poczuć sercem. 

Widzieć bez patrzenia – jak osoby niewidome uczą nas czuć świat głębiej

    Kiedy oczy nie są już przewodnikiem, to stają się nimi inne zmysły, a świat wtedy nie znika, tylko zmienia język. Osoby niewidome są w stanie nam pokazać, że słuch może nakreślić nam przestrzeń, dotyk opisze fakturę życia, a zapach niesie wspomnienia podobne do obrazu. Odbijające się kroki, szelest liści, ciepło promieni słońca na twarzy staje się mapą, drogowskazem, żeby znaleźć kierunek bez patrzenia. 

    W kuchni osoba niewidoma nie polega na tym co widać tylko na tym co czuje. Ciasto przemawia do niej cichym sykiem, bulgotaniem drożdży, szorstkością mąki, miękkością ciasta pod palcami. Temperatura piekarnika może być wyczuwalna dzięki zmianie zapachu, a idealny wypiek można upiec, słuchając dźwięków pękającej skórki. Tak więc brak wzroku nie jest ograniczeniem to raczej inny rodzaj uważności taki pełny, spokojny oraz obecny. 

    Dla osób, które nie widzą świat zapachów i struktur może zastępować obraz. Światłem może być zapach wanilii, a wspomnieniem ciepła zapach cynamonu. Każdy zapach może mieć kolor, a każda faktura emocje. Świat, w jakim muszą żyć niewidomi, wcale nie jest ciemny tylko spleciony z niewidzialnych barw, które osoby widzące zazwyczaj ignorują. 

    Gdy znika obraz twarzy, zostaje ton głosu, ciepło dłoni, drżenie oddechu. Osoba niewidoma może nas nauczyć dostrzegać emocje przez bycie z kimś naprawdę, a nie gdzieś z boku. Osoby niewidome mają inny rodzaj widzenia bardziej prawdziwy bez iluzji, widzą dobro w słowach, a piękno w intencjach. 

    Prawdziwe widzenie zaczyna się wtedy, gdy przestajemy patrzeć powierzchownie. Trzeba otworzyć serce, a niekoniecznie oczy. Niewidomi ukazują nam świat, którego my często nie potrafimy dostrzec, a przecież widzimy. 

Kruchość, która buduje mosty – o mocy ciastek Dr Gerard

    Każde kruche ciastko to mały, drobny i znaczący gest. Jest to chwila gdy możemy zwolnić i porozmawiać. Delikatne, kruche ciastko, pełne smaku jest symbolem dobroci i z pewnością poprawi humor w ponury dzień. 

    Ciastka firmy Dr Gerard mówią językiem emocji, opowiadają historię o bliskości i relacjach. Każde ciasteczko powstaje dla tych, co uważają, że słodycz to coś więcej niż tylko smak. To również okazja, żeby być chociaż przez chwilę razem. W obecnych czasach pośpiech jest czymś naturalnym, a brak czasu dla siebie i bliskich nikogo nie dziwi. Marka Dr Gerard przypomina, że nawet symboliczne gesty mają moc łączenia ludzi i czasami wystarczy tylko to jedno ciastko, które staje się mostem między sercami. 

    Różnorodność smaków jest metaforą akceptacji tak, aby każdy wybór był dobry. Jeden wybierze czekoladę, a drugi klasyczne maślane ciasteczka. W różnorodności jest piękno podobnie jak z ludźmi, którzy różnią się między sobą, ale potrafią stworzyć wspólnotę. Wiele smaków różne charaktery, ale jedno przesłanie, czyli żeby coś zaakceptować trzeba zacząć od otwartości na inność, nowość. 

    Ciasteczko może być opowieścią, ponieważ czasem zwykła słodycz może być możliwością na wyrażenie swojej wdzięczności, czułości, empatii i znaczy więcej niż ktokolwiek myśli. Ciastko ofiarowane komuś z serca to niewielki gest, który uchwyci konkretny moment i nada mu sens. 

    Najlepsze przepisy to te, które mają w sobie uczucie. Dr Gerard przypomina nam, że prawdziwa słodycz powstaje z emocji, ale tych, które potrafią łączyć, a nie dzielić. W przepisie nie ma znaczenia ilość składników ważniejsze jest to czego nie widać, czyli intencje, życzliwość, dobroć, ponieważ to one sprawiają, że nawet zwykłe ciastko może być tym wyjątkowym. 

Pieczenie dobra – wspólne chwile, wspólne emocje

    Proces pieczenia przypomina relacje międzyludzkie. Tak samo wymagają czasu, cierpliwości oraz minimalnego zaufania. Musimy pozwolić, aby składniki jak i różne charaktery, emocje oraz doświadczenia złączyły się ze sobą i stworzyły coś nowego. Gdy próbujemy przyspieszyć proces pieczenia, ciasto nie wyrośnie, a gdy zapomnimy o ciepłe, to stwardnieje. W relacjach bywa podobnie, potrzebna jest troska, uważność oraz cierpliwość oczekiwania. 

    Kuchnia to miejsce, gdzie spotykają się dwa światy oraz zacierają się granice, a wspólne pieczenie osób widzących i niewidomych staje się jeżykiem zrozumienia. Każdy uczy się słuchać siebie naprawdę z uwagą i cierpliwością, ponieważ każdy coś tu znaczy i ma tu swoje miejsce. 

    W świecie bez wzroku zmysły słuchu, dotyku, zapachu tworzą nowy język potrzebny do współpracy. Szum mieszania, faktura ciasta pod palcami, zapach dopiekanego ciasta to znaki, które prowadzą, a dzięki nim możemy działać, opierając się na czuciu, a nie na patrzeniu. Takie  doświadczenie uczy bliskości oraz pokory i pokazuje, że komunikacja może być czymś więcej niż tylko słowem. 

    Smak to wspólne dzieło bez granic, barier i podziałów. Każdy dodaje coś od siebie i tak właśnie powstaje dobro, bo jego przepis oparty jest na współpracy oraz szacunku. 

     Dobro najlepiej wyrasta w temperaturze współpracy. Do tego potrzebuje ciepła, zaangażowania oraz wiary, że wspólnie można stworzyć coś lepszego niż w pojedynkę, Ważne jest nie to co wyjdzie z piekarnika, lecz to, co tworzy się pomiędzy ludźmi, przy wspólnym pieczeniu gdy złączymy siły i razem współpracujemy, mamy do siebie zaufanie i szacunek to dobro wyrośnie. 

Zmysły dobra – jak smakuje empatia

    Empatia ma swój smak, zapach, dźwięk i dotyk. Jest doświadczeniem, które włącza wszystkie zmysły, a nie tylko uczuciem. Wystarczy czasami tylko zapach, odgłos lub gest, żeby przypomnieć sobie, że można być dla kogoś dobrym, czułym i miłym. 

    Zapach wanilii to wspomnienie domu, ciepła oraz troski. Delikatny aromat może przypominać obrazy pieczonych ciastek oraz spokojnych chwil przy kuchennym stole. Tak właśnie pachnie łagodność, która koi i się nie narzuca. Empatię możemy porównać do wanilii, bo jest ona subtelna, ale obecna i rozpoznawalna po atmosferze, jaką wokół siebie tworzy. 

    Czekolada, kakao, karmel to smaki, które łączą ludzi ponad różnicami, ponieważ słodycze nie znają granic. Nie jest ważne, skąd pochodzimy, a wspólna tabliczka czekolady czy filiżanka gorącego kakao mogą zbliżyć ludzi, którzy dzielą się chwilą przyjemności oraz ciepłem. W słodyczy ukryte jest dobro, które nie potrzebuje słów, tylko otwartego serca.

    Dźwięk śmiechu to jak przyprawa życia, która wszystko czyni lepszym, nawet zwykły prosty dzień. Śmiech to jeden z najpiękniejszych dźwięków w życiu oraz w kuchni. Rozbrzmiewa między garnkami i między ludźmi. Kiedy się śmiejemy, dzielimy się z innymi odrobiną lekkości, a empatia staje się wspólną muzyką. 

    Dotyk jako akt zaufania jest to najprostszy język dobra. Wspólne lepienie pierogów, mieszanie ciasta, układanie owoców to gesty mówiące więcej niż słowa. W dotyku zawarte jest zaufanie, bliskość oraz współobecność i tak oto empatia staje się namacalna. 

    Każdy zmysł może być narzędziem dobra, jeśli użyjemy go z czułością. Dobrem jest smak, zapach, dźwięk oraz dotyk codzienności. Empatia może być zapachem, który uspokaja, smakiem, który jednoczy, dźwiękiem, który poprawia nastrój, dotykiem, który daje poczucie bezpieczeństwa, a wszystko zależy od tego w jaki sposób traktujemy świat i innych ludzi. 

Świat bez barier – czyli jak słodycz uczy równości

    Tak naprawdę świat bez barier to nie tylko miejsca z podjazdami, windami i napisami w alfabecie Braille a. Najważniejsze to zmienić sposób myślenia, tak aby nikt nie był oceniany ze względu na swoje ograniczenia, wygląd, pochodzenie. Idealny, równy i dostępny świat zaczyna się w naszym sercu gdy jesteśmy wrażliwi i otwarci na drugiego człowieka. 

    Dostępność emocjonalna to umiejętność bycia obecnym, uważnym, gotowym, aby słuchać, potrafić towarzyszyć, wspierać i pomagać bez litości, bez wielkich słów. Być dostępnym dla kogoś to nie znaczy, że współczujemy komuś z góry, to oznacza, że jesteśmy zaangażowani, potrafimy się troszczyć i dzielić swoimi emocjami i potrzebami. 

    Ciasto jest symbolem harmonii oraz współdziałania i nie powstanie bez mąki, jajek, cukru i ciepła. Pojedyncze składniki mają określone zadania, a dopiero gdy się połączą, tworzą coś pysznego. Między ludźmi jest tak samo, ponieważ każda z osób wnosi coś innego, a różnorodność jest źródłem bogactwa i smaku wspólnego życia. Częstowanie jedzeniem, a szczególnie słodyczami to najprostszy i najstarszy sposób na budowanie wspólnoty. Słodycze np. cukierki rozdawane w szkole, ciasto na spotkaniu, albo kruche herbatniki do herbaty przy rozmowie to gesty, które potrafią łączyć. Dzięki słodyczom wiemy, że wszystko smakuje lepiej gdy kogoś poczęstujemy. 

    Świat bez barier pachnie ciepłem i zrozumieniem, nie regulacjami. Żeby zbudować świat, same przepisy nie wystarczą, potrzebna jest życzliwość, akceptacja oraz trochę słodyczy, którą trzeba podzielić się z innymi. 

Dzień Ciasta – święto ludzi, nie tylko wypieków

    Dzień Ciasta to przede wszystkim szansa na chwilę zatrzymania w świecie pełnym pośpiechu. Pieczenie może nauczyć cierpliwości, serdeczności, gotowości do dzielenia się, a wypieki mają moc łączenia ludzi. Przy filiżance kawy i kawałku ciasta łatwiej o rozmowę, uśmiech, wspomnienia. 

    Najważniejsze jest przygotowanie ciasta, którym należy się podzielić, a wspólnie spędzony czas na rozmowie w miłym towarzystwie i z kawałkiem ciasta jest doskonałym przykładem na celebrację Dnia Ciasta z empatią.

    Małe gesty takie jak częstowanie koleżanki w pracy ciastem, drożdżówką w szkole lub ciasteczkiem z nieznajomym oraz chwila rozmowy i uwagi dla drugiej osoby są wyrazem dobra, które nie potrzebuje dużej sceny i wystawnych wypieków. 

    Pieczenie ciasta z kimś to wyjątkowy czas dzięki, któremu budujemy silną więź. Ciasto staje się pretekstem do rozmowy, śmiechu oraz spędzenia razem czasu, a wspólne momenty są składnikiem, którego nie można kupić, a bez niego żadne ciasto nie będzie nigdy idealne. 

    Dzień Ciasta można obchodzić dłużej niż jeden dzień, święto to może być każdego dnia, wystarczy, że znajdziemy czas na codzienną rozmowę, miłe gesty, wspólne chwile, życzliwość, odrobinę uwagi.

    Ten dzień jest pretekstem do rozmowy o świecie, który smakuje serdecznością. Prawdziwe świętowanie tego dnia zaczyna się wtedy gdy w relacjach jest miejsce na dzielenie się nie tylko wypiekiem, ale sobą, empatią i wspólnie spędzonymi momentami. 

Lekcje od osób niewidomych – światło, którego nie widać

    Osoby niewidome pokazują nam, że trzeba docenić to co zazwyczaj unika naszym oczom. Należy skupić się na słuchaniu świata, wyczuwaniu i zapamiętywaniu detali. Szelest liści, rytm kroków na chodniku, zapach deszczu, emocje w głosie rozmówcy to mapa rzeczywistości. Dzięki nim uczymy się, że prawdziwa uważność polega na korzystaniu ze wszystkich zmysłów. 

    Życie bez wzroku wymaga niezwykłej odwagi, a osoby niewidome udowadniają, że brak wzroku nie odbiera wizji życia, planów czy marzeń tylko budzi w nich determinację, kreatywność, samodzielność. Ciemność nie musi być ograniczeniem, tylko przestrzenią, w której rodzi się siła i wiara w siebie mimo różnych trudności. 

    Osoby niewidome zazwyczaj widzą więcej, wyczuwają emocje, nastroje, intencje, uczą nas patrzeć sercem, czyli sięgać głębiej i dostrzegać w drugim człowieku dobro i uczucia, które nosi w sobie, a nie oceniać np. przez wygląd. 

    Światło nie zawsze musi prowadzić do prawdy, bo czasem tego co nie widać jest najcenniejsze. Osoby niewidome przypominają, że nadmiar bodźców może oślepić, a w ciszy i ciemności można odnaleźć spokój oraz zrozumienie i prawdziwy sens w życiu. 

    Ci, którzy nie widzą, często widzą więcej. Potrafią pokazać nam, czym jest pokora, wrażliwość, wdzięczność, Uczą nas, że prawdziwe widzenie zależy od otwartości serca, a nie od wzroku. 

Marka, która uczy przez smak – rola Dr Gerard w budowaniu świata z empatią

    Smak słodyczy może się kojarzyć z dzieciństwem, bezpieczeństwem, bliskością. To rodzaj takiego języka, który przemawia do każdego. Słodycze od Dr Gerard są narzędziem do opowiadania historii o ludziach, a każde ciastko czy wafelek jest okazją do spotkania, wspólnego spędzania czasu i okazywania troski, wdzięczności oraz empatii. Marka w taki oto sposób tworzy emocjonalny most między produktem, a wartościami takimi jak otwartość i wspólnota.

    Dr Gerard od wielu lat stara się być nie tylko producentem, ale także ambasadorem delikatności i otwartości. Spełnia idee 'słodyczy bez granic' łącząc ludzi ponad kulturami, poglądami, wiekiem, statusem społecznym. To niewielki gest, który ma pokazać, że wszyscy mają prawo do przyjemności oraz okazywania dobra. Marka buduje swój wizerunek na empatii, otwartości na różnorodność, wspieraniu lokalnych społeczności, tworzeniu przestrzeni gdzie słodycze są zaproszeniem do rozmowy, a nie tylko produktem do spożycia. 

    Swoje wartości Dr Gerard przenosi w realne działania, firma angażuje się w różne inicjatywy takie jak wspieranie produktowe lokalnych inicjatyw, projekty z organizacjami społecznymi i to właśnie w takich miejscach ludzie rozmawiają, słuchają siebie nawzajem i uczą się empatii. Takie akcje pokazują, że słodycze mogą być pretekstem do budowania relacji, poczucia wspólnoty i odkrywania, że okazywanie dobra może być nie tylko hasłem, a praktyką, w której możemy wspólnie działać. 

    Mocne marki sprzedają wartości i emocje, a nie produkty. Dr Gerard buduje tak narrację, aby reklama stała się opowieścią o człowieczeństwie i o tym, że symboliczne gesty mają duże znaczenie. Poprzez relację między ludźmi, radość ze spędzonych razem chwil i małych gestów dobra, firma inspiruje do 'słodyczy życia' w sensie emocjonalnym, i pokazuje, że siła tkwi w delikatności, a empatia jest fundamentem świata, który możemy razem stworzyć. 

Świat, który pachnie dobrocią

    Dobro podobnie jak ciasto wymaga ciepła, czasu i odrobiny serca. Należy je wyrabiać cierpliwie i dzielić się nim właściwie, a gdy już go nie ma, to pozostaje po nim smak, zapach i wspomnienia. Dobro jest smakiem, który zostaje w pamięci, w gestach, w relacjach oraz uśmiechu.  

Trzy lekcje Dnia Ciasta 

I 

Warto piec dobro razem- wspólne działanie ma moc budowania relacji między ludźmi niezależnie od wieku, możliwości, poglądów. Gdy złączymy siły powstanie wspólnota, a nie tylko wypiek.

II 

Każdy gest ma swój aromat- niech pachnie czułością- małe gesty takie jak słowa wsparcia, pomocna dłoń, cierpliwe słuchanie są jak przyprawy, dzięki którym wypiek jest odpowiedni, a przez drobne gesty życie pełniejsze. To właśnie one powodują, że świat pachnie przyjemnie. 

III 

Najlepsze ciasto to takie, które łączy ludzi- razem spędzony czas przy stole uczy, że prawdziwe szczęście znajdziemy w bliskości, a nie doskonałości. Smak ciasta, którym się podzielimy, zawsze jest słodszy i lepszy. 

    „Świata nie trzeba widzieć, by go czuć. Wystarczy zapach, dotyk i drugi człowiek obok". Dobro i piękno nie wymaga wielkich słów, ani widowiskowych gestów tylko potrzebna jest obecność i otwarte serce. 

    Wszyscy możemy upiec dobro i to takie bez mąki i cukru, trzeba tylko poświęcić komuś swój czas na zwykłą, krótką rozmowę, uśmiech i zrozumienie. Tak niewiele wystarczy, a efekty będą imponujące. 

    Zamknij oczy, posłuchaj ciszy, poczuj zapach ciasta, które właśnie opuściło piekarnik, a unoszący się zapach jest jak wspomnienie razem spędzonych chwil. Tak może smakować świat bez barier, który każdy z nas może współtworzyć, tylko trzeba zacząć od jednego małego gestu dobroci. 

Smak, którego nie widać. Dzień kanapki z osobami niewidomymi.

 

Smak, którego nie widać. Dzień Kanapki z osobami niewidomymi i ciastkami  Dr Gerard jako metafora codziennych drobnych przyjemności

 

„Dzień kanapki”- a cóż to za kolejne święto ktoś wymyślił? Okazuje się, że jednak to dzień nie byle jaki i warto się nad nim pochylić. Przypada na 3 listopada i ma na celu docenić prostotę i uniwersalny smak tego dania. Chodzi również o zwrócenie uwagi na spędzanie wspólnie czasu przy stole, o dzielenie się jedzeniem i czerpanie radości ze wspólnego posiłku.

              To święto wiąże się z legendą o Johnie Montagu, czwartym hrabim Sandwich, który według legendy nie chciał przerywać gry w karty i brudzić dłoni, by coś zjeść. Dlatego poprosił, żeby podano mu mięso między dwoma kromkami chleba. Tak powstał ten prosty posiłek, który dzisiaj uwielbiamy i przyrządzamy na różne sposoby.

              Kanapka jest dostępna dla każdego, niezależnie od kulinarnych umiejętności, dlatego stała się uniwersalnym symbolem codzienności. Sięgamy po nią rano, gdy siadamy z rodziną do śniadania, czy też w przelocie w ciągu dnia, gdy mamy na głowie tyle spraw. Łączy pokolenia, gdyż jedzą ją dzieci i dorośli. Można by pokusić się o stwierdzenie, że jest pierwszym „daniem” które uczymy dzieci przygotowywać samodzielnie. Każda kultura ma swój sposób i pomysł na przyrządzenie kanapki. Kochają je Polacy, Amerykanie, czy Wietnamczycy.

Kanapka kojarzy nam się z przekąską na wynos, z jedzeniem posiłku na szybko. Zabieramy je do pracy, szkoły, czy na wycieczkę. Jednak Dzień Kanapki może stać się okazją do refleksji o życiu, które „smakuje” najlepiej wtedy, gdy zwalniamy tempo. Przygotowując kanapkę ważne jest jakie składniki wybierzemy, jak je pokroimy i jak ułożymy. Niby prosta czynność, a jednak prosi się o chwilę skupienia na tu i teraz. Życie tak jak ta nasza kanapka składa się z wielu składników, momentów i gestów. Gdy na chwilę skupimy się na tej kanapce i przestaniemy pędzić, możemy dostrzec i poczuć dużo więcej.  Nagle dostrzegamy ciepło gestu, dotyk dłoni, zapach świeżego pieczywa. Przechodzimy do świata, w którym możemy więcej poczuć niż zobaczyć, w którym wzrok nie jest najważniejszym zmysłem.

Osoby niewidome polegają na zmyśle dotyku, węchu, słuchu i smaku, zatem ważne staje się to, czego wzrok nie może dostrzec. Dotyk pozwala wyczuć strukturę chleba, gładkość masła czy jędrność warzyw. Węch pozwala cieszyć się cudownymi zapachami, dzięki którym nasz apetyt rośnie. Od razu cieknie nam ślinka, gdy czujemy zapach np. świeżo upieczonego chleba czy aromatycznych przypraw. Słuch również jest bardzo ważny. Jest jak melodia przed koncertem smaków. Szelest folii, odgłos krojenia czy chrupania pieczywa to znak, że szykujemy się do posiłku. Osoby widzące często przygotowują posiłek na szybko, bez skupienia, gdyż wzrok pozwala na wykonywanie czynności nawykowo. Tym samym często tracą głębie doświadczenia, gdyż pozbawiają się tej degustacji opartej na każdym zmyśle z osobna.  Osoba niewidoma potrafi znaleźć przyjemność w każdym szczególe jedzenia, delektując się i czując wdzięczność za proste rzeczy. I tutaj idealnie pasuje nam metafora „Nie muszę widzieć kanapki, by wiedzieć, że pachnie szczęściem”.

Pierwszy łyk kawy o poranku, w kubku z ulubionym uchem, zapach świeżych bułeczek prosto z piekarni może być tym, co da nam przyjemność na cały dzień. W życiu nie chodzi tylko o wielkie momenty, ale o to by dostrzegać właśnie te małe, bo one budują naszą codzienność. Rozmowa z bliską osobą, wspólnie zjedzone śniadanie, podzielenie się ciastkiem lub kanapką zbliża ludzi i buduje relacje. Warto brać przykład z osób niewidomych, skupiać się na emocjach, dźwiękach i aromatach, a nie na tym co widać. To wprowadzi nas w ideę mindfulness, która mówi, by oddać się chwili tu i teraz, skupić na tym co w tym momencie odczuwamy, a nie rozpamiętywać przeszłość czy wybiegać w przyszłość. Smakujmy życie powoli i uważnie.

              Dwa proste produkty, z których chętnie korzystamy, by zaspokoić głód, to kanapka i ciastko. Kanapka symbolizuje codzienność, energię, której potrzebujemy, by sprostać tej codzienności. Pyszne ciastko Dr Gerard, to chwila zatrzymania, relaks i radość.  Te dwa elementy świetnie ze sobą współgrają w ciągu dnia.  Kanapka po którą sięgamy najczęściej rano, gdy w pośpiechu nie mamy czasu na gotowanie. Za to ciastko Dr Gerard to popołudniowy spokój, chwila na delektowanie się i przyjemność. Jak kanapka karmi ciało, tak ciastko karmi duszę. Życie to równoważenie obowiązków i przyjemności, składa się właśnie z takich małych „kanapek i ciastek”.

              Ciasteczka o których mowa są najlepsze i najsmaczniejsze od marki Dr Gerard. Marka ta to tradycja, która już od wielu lat cieszy podniebienia dużych i małych. Dzięki prostocie stosowanych składników każdy znajdzie coś dla siebie. Z orzechami, czekoladą, dżemem czy kremem waniliowym. W kształcie listka, kuleczek czy torcika cieszą nasze oko. Kojarzą się z domowym ciepłem, dodatkiem do kawy czy mleka. Potrafią angażować nasze wszystkie zmysły.

Delikatne w palcach, kruche w ustach, pachnące intensywnym, słodkim zapachem, który przywołuje w nas wspomnienia z dzieciństwa. Gdy je chrupiemy słyszymy odgłos, który daje nam przyjemność i satysfakcję. Ich smak to zbalansowane poczucie między słodyczą, a naturalnością, co jest znajome i daje nam bezpieczeństwo. Ciastko Dr Gerard jest symbolem codziennej, drobnej radości, którą tak jak kanapką można się dzielić i celebrować tę wspólną chwilę. Trafna jest metafora, która mówi, że „To nie kolor polewy czyni ciastko wyjątkowym, ale jego smak- tak jak nie wygląd, lecz gest czyni człowieka dobrym”.

              Dzień Kanapki to nie tylko zabawne święto. Najważniejsze w jego przesłaniu jest to, że wspólne jedzenie, dzielenie się nim może łączyć ludzi. Jak pysznie smakuje kanapka, którą ktoś specjalnie dla nas przyrządził. Ta sama, ale przygotowana przez siebie już taka wyjątkowa nie jest. To cudowne wspomnienia, kiedy dziecko wraz z mamą przygotowują kanapkę czy, gdy grupa dzieci w przedszkolu bawiąc się komponują co znajdzie się na ich talerzu. Przygotowanie kanapki przez wolontariusza dla osoby potrzebującej czy po prostu dla bliskiej nam osoby, to są gesty troski, które mówią, że ta osoba jest dla nas ważna i wyjątkowa.

              Ta uważność w naszym życiu powinna być pielęgnowana. Osoby niewidome robią to na co dzień, ale może i Ty spróbuj. Choć przez jeden posiłek nie używaj wzroku i zobacz co odkryjesz. Smak stanie się intensywniejszy, zapachy i dźwięki będą źródłem informacji o posiłku i sytuacji przy stole. Każdy kęs jest to nowe doświadczenie, a nie szybka czynność dla zaspokojenia głodu. Tym samym możemy choć trochę wczuć się w odczucia osoby niewidomej, możemy zrozumieć ich trud i je docenić. Chwila refleksji w życiu bardzo się przydaje. Codzienna przyjemność to coś, co jest nam potrzebne i do tego również nawiązuje idea marki Dr Gerard.

       To co daje nam szczęście nie zawsze jest idealne i widoczne. Ale to, co zawsze nas uszczęśliwia, to smak emocji i wspomnień. Dlatego celebrowanie z bliskimi Dnia Kanapki, otworzenie się na osoby niewidome, przy tym częstując się ciastkami Dr Gerard, to najlepszy przepis na budowanie wspólnoty. „Zamknij oczy, sięgnij po kanapkę lub ciastko i przypomnij sobie, że w prostych chwilach kryje się najwięcej smaku- nawet tego, którego nie widać”.

Widzieć smakiem, czuć sercem. Międzynarodowy Dzień Niewidomych z ciastkami Dr Gerard jako przypomnienie, że świat nie kończy się na tym, co widać.

 

 

            Międzynarodowy Dzień Niewidomych to nie tylko data w kalendarzu. To zaproszenie, by na chwilę zamknąć oczy i otworzyć serce.

 

1 Świat, który można poznać bez patrzenia

 

1.1. 13 listopada obchodzimy Międzynarodowy Dzień Niewidomych – święto, które przypomina, że świat to nie tylko obraz, lecz także dźwięk, zapach, dotyk i smak. Został ustanowiony w 1943 roku, w rocznicę urodzin Valentina Haüya – francuskiego pedagoga, twórcy pierwszej szkoły dla niewidomych w Paryżu.

Louis Braille, twórca alfabetu brajlowskiego, udowodnił, że poznawanie świata nie musi opierać się na wzroku. To sztuka rozumienia, czucia, i wyobrażania sobie. Dzięki jego wynalazkowi osoby niewidome mogą czytać, pisać, uczyć się i odkrywać świat – nie oczami, lecz umysłem.

1.2. Obchody tego dnia przypominają, że empatia to konieczność. Warto czasem zamknąć oczy, by dostrzec więcej – zapach chleba, szelest liści, ton głosu bliskiej osoby. Cisza i dźwięki mogą być pełne znaczeń, jeśli tylko damy im przestrzeń.

1.3. Ciastko to coś więcej niż przekąska. To gest – zaproszenie do rozmowy, chwila odpoczynku, wspomnienie dzieciństwa. Dla osoby niewidomej nie liczy się jego wygląd, ale to, co można poczuć: kruchość pod palcami, zapach, który przywołuje dom, smak, który koi. Ciastka Dr Gerard są właśnie takie – dostępne zmysłowo, nie wymagają patrzenia, by sprawić przyjemność. Bo każdy z nas potrzebuje chwili słodyczy – niezależnie od tego, jak widzi świat.

1.4. Widzenie to nie tylko wzrok. To sztuka czucia świata w pełni – dotykiem, zapachem, smakiem i sercem. Międzynarodowy Dzień Niewidomych przypomina, że świat nie kończy się na tym, co widać. Zaczyna się tam, gdzie zaczynamy czuć.

 

2.    Międzynarodowy Dzień Niewidomych – święto ludzi, którzy uczą patrzeć inaczej

 

2.1. Żyjemy w epoce ekranów. Codziennie przewijamy setki obrazów, patrzymy, ale… Czy naprawdę widzimy? Międzynarodowy Dzień Niewidomych przypomina nam, że warto spojrzeć głębiej – nie tylko na to, co widać, ale na to, co się czuje. To dzień, w którym uczymy się uważności. Bo czasem wystarczy zamknąć oczy, by dostrzec więcej – w sobie i w drugim człowieku.

To święto nie jest tylko o niewidomych. To święto o nas wszystkich – o tym, jak możemy być bardziej obecni, bardziej czuli, bardziej ludzcy.

2.2. Osoby niewidome nie potrzebują współczucia. Potrzebują zrozumienia. Ich codzienność to nieustanne ćwiczenie odwagi i samodzielności. Poruszają się po mieście, pracują, wychowują dzieci, zakochują się, gotują, podróżują.

Jedna z niewidomych kobiet powiedziała kiedyś: „Nie widzę twarzy moich dzieci, ale znam je po głosie, po zapachu, po tym, jak się przytulają. I to mi wystarcza.” To piękne przypomnienie, że relacje nie opierają się na patrzeniu, ale na czuciu.

2.3. W wielu miastach organizowane są wystawy „w ciemności”, gdzie widzący mogą doświadczyć świata bez światła. Są pokazy technologii wspierających osoby niewidome – jak czytniki ekranu, laski z GPS-em, aplikacje rozpoznające kolory czy twarze. W szkołach odbywają się warsztaty empatii – dzieci uczą się alfabetu Braille’a, chodzą z zawiązanymi oczami, słuchają opowieści gości, którzy „widzą inaczej”.

To nie są wielkie, pompatyczne wydarzenia. To ciche lekcje uważności. I właśnie dlatego są tak ważne.

2.4. Międzynarodowy Dzień Niewidomych nie przypomina o braku wzroku. Przypomina o bogactwie innych sposobów widzenia. O tym, że świat można poznawać nie tylko oczami, ale też uszami, dłońmi, nosem, językiem, a przede wszystkim sercem.

 

3.    Świat zmysłów – czyli jak niewidomi poznają rzeczywistość

 

3.1. Dla osoby niewidomej dźwięk to mapa. Słyszysz kroki – wiesz, że ktoś nadchodzi. Szelest liści mówi, że jesteś w parku. Ton głosu zdradza emocje – czy ktoś jest spokojny, zdenerwowany, szczęśliwy. Słuch pozwala orientować się w przestrzeni, rozpoznawać ludzi, czuć atmosferę miejsca. To zmysł, który widzący często ignorują, a dla niewidomych jest jak kompas.

Pomyśl, kiedy ostatnio słuchałeś świata wokół siebie. Bez telefonu, bez rozmów. Tylko Ty i dźwięki.

3.2. Dotyk to nie tylko fizyczne odczucie. To sposób poznawania świata. Dla niewidomych to narzędzie, które mówi: „tu jest krawędź”, „to jest miękkie”, „to jest bezpieczne”. Faktura ściany, powierzchnia stołu, ciepło dłoni drugiego człowieka – to wszystko buduje obraz rzeczywistości.

Dotyk to też emocje. Przytulenie, uścisk dłoni, lekkie muśnięcie ramienia – to gesty, które mówią więcej niż słowa.

3.3. Zapach świeżo upieczonego chleba. Aromat kawy o poranku. Słodycz ciastka, które przypomina dzieciństwo. Węch i smak to zmysły, które przechowują wspomnienia. Dla niewidomych są jak album – zamiast zdjęć, mają zapachy i smaki.

To właśnie dlatego ciastko może być czymś więcej niż przekąską. Może być wspomnieniem, emocją, chwilą bliskości.

3.4.  Kiedy ktoś nie widzi, rozwija się w nim coś wyjątkowego – intuicja. Niewidome osoby potrafią wyczuć przestrzeń: wiedzą, że ktoś stoi obok, że coś się zmieniło albo że atmosfera w pokoju jest inna. Ten zmysł rodzi się z ciszy, skupienia i potrzeby głębszego kontaktu ze światem.

To nie magia. To efekt życia w świecie, który trzeba poznawać inaczej – bardziej świadomie.

3.5. Niewidomi nie widzą mniej. Widzą inaczej, głębiej, pełniej. Ich świat to nie brak – to bogactwo zmysłów, które uczą nas, jak być bardziej obecnym. Jak czuć życie całym sobą.

 

4.    Widzieć smakiem – jak smak staje się zmysłem poznania

 

4.1. Smak to coś więcej niż reakcje kubków smakowych. To język emocji. Gdy jemy coś pysznego, czujemy radość, spokój, czasem wzruszenie. Smak potrafi przywołać wspomnienia – dom, dzieciństwo, wakacje. Dla osoby niewidomej smak to sposób na poznanie świata. Nie przez obraz, ale przez uczucie, które zostaje w środku.

Pomyśl, jak smak ulubionego ciastka potrafi poprawić nastrój. To nie przypadek. To język, który rozumie każdy człowiek.

4.2. Smak dzieciństwa zostaje z nami na całe życie. Czasem wystarczy jeden kęs, by wrócić do kuchni babci, do szkolnej przerwy, do letniego pikniku. Osoby niewidome często opowiadają, że smak pomaga im „zobaczyć” sytuację – wyobrazić sobie miejsce, ludzi, emocje.

Smak to pamięć i wyobraźnia. To sposób, w jaki nasz mózg buduje obrazy bez potrzeby patrzenia.

4.3. Na co dzień żyjemy szybko i często jemy w pośpiechu. Wtedy nie zwracamy uwagi na smak – po prostu zaspakajamy głód. Tymczasem jedzenie może być chwilą zatrzymania. Degustacja to uważne jedzenie: zauważanie zapachu, smaku i konsystencji. Dla osoby niewidomej to naturalne – każdy posiłek jest okazją, by odkrywać coś nowego.

Spróbuj kiedyś zjeść ciastko z zamkniętymi oczami. Powoli, skupiając się na każdym kęsie. Zaskoczy Cię, jak wiele można poczuć.

4.4. Ciastka Dr Gerard są kruche, pachnące, słodkie – idealne do poznawania przez smak. Nie trzeba ich widzieć, by się nimi delektować i cieszyć. Ich forma, zapach, konsystencja – wszystko przemawia do zmysłów. Dla osoby niewidomej to nie tylko przekąska. To doświadczenie, wspomnienie. To chwila przyjemności, która nie wymaga wzroku.

To właśnie dlatego ciastko może być symbolem zmysłowej pamięci – dostępnej dla każdego.

4.5. Widzieć smakiem to rozpoznawać emocje w prostych rzeczach. To pozwoli sobie na chwilę uważności, na wspomnienie, na relacje. Smak to zmysł, który nie zna granic – ani wzroku, ani języka. Łączy ludzi, budzi uczucia, opowiada historie.

 

5.    Czuć sercem – lekcja empatii i człowieczeństwa

 

5.1. Nie trzeba patrzeć komuś w oczy, by go zobaczyć. Empatia to zdolność czucia drugiego człowieka – jego emocji, potrzeb, nastroju. Osoby niewidome uczą nas, że prawdziwe widzenie to nie kwestia wzroku, ale obecności. Gdy słuchasz kogoś uważnie, gdy jesteś blisko, gdy rozumiesz bez słów – wtedy naprawdę widzisz.

To właśnie empatia pozwala nam dostrzec człowieka tam, gdzie inni widzą tylko brak.

5.2. Relacja z osobą niewidomą nie opiera się na spojrzeniu, ale na tonie głosu, dotyku, zaufaniu. Czułość to nie gesty – to sposób bycia. Mówienie spokojnie, podanie ręki, opisanie otoczenia – to drobne rzeczy, które budują poczucie bezpieczeństwa.

Uważność to umiejętność dostosowania się. Nie chodzi o litość, ale o szacunek. Oto, by być obecnym – naprawdę.

5.3. Osoby niewidome często mają niezwykłą zdolność słuchania. Potrafią wyczuć emocje w głosie, napięcie w ciszy, radość w śmiechu. Uczą nas cierpliwości – bo świat bez wzroku wymaga czasu. Uczą współodczuwania – bo ich codzienność to nieustanne dostosowywanie się do innych.

To lekcja, której nie znajdziesz w książkach. To nauka, którą daje życie.

5.4. Pomyśl o prostych gestach: wspólna kawa, uśmiech, pomoc przy przejściu przez ulicę, podzielenie się ciastkiem. To nie są wielkie czyny. To codzienne akty serca. Widzenie sercem to dostrzeganie potrzeb drugiego człowieka – zanim on je wypowie. To obecność, która nie wymaga słów.

To właśnie te drobiazgi budują świat, w którym każdy czuje się zauważony.

5.5. Widzieć sercem to tworzyć świat, w którym każdy czuje się ważny. To patrzeć nie oczami, ale uwagą, troską, czułością. Międzynarodowy Dzień Niewidomych przypomina nam, że człowieczeństwo zaczyna się tam, gdzie kończy się powierzchowność.

 

6.    Dr Gerard – słodycz, którą można poczuć

 

6.1. Smak nie pyta, czy widzisz. Smak po prostu jest – dostępny dla każdego. To zmysł, który nie potrzebuje obrazu, by działać. Wystarczy język, zapach, chwila skupienia. Dlatego smak to doświadczenie uniwersalne – łączy ludzi, niezależnie od wieku, pochodzenia, czy zdolności widzenia.

Każdy z nas zna uczucie, gdy coś pysznego rozpływa się w ustach. To moment, który nie wymaga słów ani wzroku. Wystarczy być.

6.2. Ciastko to nie tylko deser. To gest. Gdy częstujesz kogoś ciastkiem, zapraszasz go do rozmowy, do wspólnej chwili. To sposób na powiedzenie: „jestem obok”. W rodzinie, w pracy, wśród przyjaciół – słodycz często towarzyszy ważnym momentom. Świętom, spotkaniom, pojednaniom.

Dla osoby niewidomej to także forma uczestnictwa – smak, który mówi: „jesteś częścią tej chwili”.

6.3. Ciastka Dr Gerard są nie tylko smaczne, ale też przyjazne w formie. Ich kształt łatwo rozpoznać dotykiem. Są kruche, miękkie, dobrze leżą w dłoni. To ważne – bo dla osoby niewidomej liczy się nie tylko smak, ale też to, jak coś się trzyma, jak się łamie, jak pachnie.

To właśnie nazywamy ergonomią smaku – prostotą, która pozwala cieszyć się jedzeniem wszystkimi zmysłami.

6.4. Dr Gerard to nie tylko producent ciastek. To marka, która rozumie, że smak to emocja. Że ciastko może być wspomnieniem dzieciństwa, chwilą bliskości, zaproszeniem do rozmowy. Ich produkty nie potrzebują reklamy obrazem – wystarczy zapach, dotyk, smak. To język, który rozumie każdy.

To dlatego Ciastka Dr Gerard tak dobrze wpisują się w ideę Międzynarodowego Dnia Niewidomych – bo są dostępne zmysłowo, emocjonalnie, ludzko.

6.5. Słodkie gesty budują więzi, które nie potrzebują wzroku. Wystarczy smak, dotyk, obecność. Ciastko może być mostem – między ludźmi, między światami, między zmysłami. I właśnie dlatego warto je dzielić – nie tylko przy okazji święta.

 

7.    Świat, który można zrozumieć dotykiem

 

7.1. Wyobraź sobie przestrzeń, w której wszystko można „zobaczyć” rękami. Schody z wypukłymi oznaczeniami, przyciski z fakturą, opakowania z brajlem. To nie są udziwnienia – to dostępność. Projektowanie dla wszystkich zmysłów to sposób na tworzenie świata, który nie wyklucza. Dla osoby niewidomej to nie luksus, to codzienność.

Dostępność to nie tylko technologia. To empatia w praktyce.

7.2. Dotyk to język, który można „czytać” książki brajlowskie, mapy dotykowe, sztuka dostępna przez dłonie – to wszystko pozwala osobom niewidomym poznawać świat, ale nie tylko im. Dzieci, osoby starsze, osoby z niepełnosprawnościami – wszyscy korzystają z dotyku jako narzędzia nauki.

Dotyk to także komunikacja. Gdy nie widzisz twarzy rozmówcy, czujesz jego obecność przez gest, przez kontakt, przez bliskość.

7.3. Osoby niewidome pokazują nam, że projektowanie nie powinno zaczynać się od wyglądu, ale od tego, jak coś działa. Najważniejsze pytanie brzmi: Czy można to zrozumieć bez patrzenia? Dobry produkt to taki, który da się poznać różnymi zmysłami – dotykiem, kształtem, zapachem czy dźwiękiem.

Empatyczne projektowanie nie jest modą. To sposób myślenia, w którym najpierw liczy się człowiek.

7.4. Ciastko to prosty, ale dobry przykład. Jest okrągłe, kruche i pachnące – można je łatwo rozpoznać dotykiem. Nie trzeba go oglądać, żeby poczuć jego kształt, strukturę i zapach. Dla osoby niewidomej ciastko to nie tylko smak, ale całe doświadczenie: dotyk dłoni, zapach w nosie i smak na języku.

Dlatego ciastka Dr Gerard dobrze pokazują ideę dostępności – są łatwe do zrozumienia i przyjazne dla każdego.

7.5. Świat dobrze zaprojektowany to świat, który można dotknąć i zrozumieć. To przestrzeń, w której każdy zmysł ma znaczenie. Międzynarodowy Dzień Niewidomych przypomina, że dostępność to nie dodatek, lecz fundament. A dotyk to zmysł, który pozwala widzieć więcej, głębiej, prawdziwiej.

 

8.    Smak empatii – jak słodycz może zmieniać świat

 

8.1. Empatia to nie tylko rozumienie drugiego człowieka. To czucie razem z nim. Osoby niewidome uczą nas, że poznawanie świata może odbywać się przez emocje, przez zmysły, przez zmysły. Gdy nie widzisz, zaczynasz słuchać uważniej, dotykać delikatniej, smakować głębiej.

To właśnie nazywamy empatią sensoryczną – zdolnością do współodczuwania przez zmysły. I to ona pozwala nam naprawdę być z drugim człowiekiem.

8.2. Pomyśl, ile ważnych rozmów odbywa się przy stole. Ile pojednań, śmiechu, wzruszeń. Wspólne jedzenie to coś więcej niż posiłek – to rytuał bliskości. Ciastko może być początkiem rozmowy, gestem zaproszenia, sposobem na powiedzenie: „jestem tu dla Ciebie”.

Dla osoby niewidomej to także forma uczestnictwa – smak, który mówi: „jesteś częścią tej chwili”.

8.3. Smak wpływa na emocje. Gdy jemy coś pysznego, nasz mózg uwalnia endorfiny – hormony szczęścia. Czujemy się spokojniejsi, bardziej otwarci, bardziej obecni. Dlatego dobro ma smak. I dlatego warto dzielić się słodyczą – nie tylko w sensie kulinarnym, ale też emocjonalnym.

Mały gest – ciastko, kawa, uśmiech – może zmienić czyjś dzień. A czasem nawet życie.

8.4. Dr Gerard to marka, która rozumie, że smak to nie tylko produkt. To emocja, wspomnienie, relacja. Ich ciastka są dostępne zmysłowo – można je poczuć, powąchać, posmakować. Nie trzeba ich widzieć, by się nimi cieszyć. To komunikacja, którą rozumie każdy – bez względu na wiek, język, zdolności.

To właśnie dlatego tak dobrze wpisują się w ideę empatii sensorycznej – bo budują więzi przez smak, dotyk, zapach.

8.5. Empatia zaczyna się wtedy, gdy zamiast patrzeć, zaczynamy czuć. Gdy jesteśmy obecni nie tylko wzrokiem, ale sercem. Ciastko może być początkiem tej obecności – prostym gestem, który mówi: „widzę Cię, czuję Cię, jestem z Tobą.”

 

9.    Międzynarodowy dzień Niewidomych w praktyce

 

9.1. Nie trzeba organizować wielkiego wydarzenia, by uczcić ten dzień. Wystarczy zaprosić kogoś do wspólnego smakowania – dosłownie. Degustacje „w ciemno”, gdzie próbujemy jedzenia z zasłoniętymi oczami, to świetny sposób, by poczuć, jak wiele daje smak, zapach, dotyk. Warsztaty ciszy, gdzie słuchamy świata bez słów, uczą uważności. Rozmowy o zmysłach – to okazja, by zrozumieć, że widzenie to nie tylko patrzenie.

To święto, które można obchodzić zmysłowo. I właśnie wtedy ma największy sens.

9.2. Szkoły mogą organizować lekcje empatii – dzieci uczą się alfabetu Braille’a, poznają historię osób niewidomych, próbują poruszać się z zasłoniętymi oczami. Firmy mogą tworzyć dostępne przestrzenie, kampanie społeczne, wspierać inicjatywy. Marki – takie jak Dr Gerard – mogą mówić językiem zmysłów, zapraszać do wspólnego smakowania, dzielenia się, rozumienia.

To nie tylko działania wizerunkowe. To realna zmiana – krok po kroku, ciastko po ciastku.

9.3. Empatii nie da się nauczyć z książki. Trzeba ją poczuć. Dlatego warsztaty dotyku, ciszy, smaku są tak ważne. Gdy zamykasz oczy i próbujesz poruszać się po pokoju, zaczynasz rozumieć. Gdy smakujesz ciastko bez patrzenia, odkrywasz nowe warstwy przyjemności. Gdy słuchasz czyjejś historii – uczysz się współodczuwania.

To właśnie te doświadczenia zostają z nami na długo. Bo uczą przez zmysły.

9.4. Dr Gerard to marka, która rozumie, że smak to coś więcej niż produkt. To sposób na budowanie relacji, na zaproszenie do rozmowy, na wspólne przeżywanie. Ich ciastka są dostępne zmysłowo – można je poczuć, posmakować, powąchać. Dlatego tak dobrze wpisują się w inicjatywy społeczne – są pomostem między światem widzącym i niewidomym.

To nie reklama. To obecność. To gest.

9.5. Międzynarodowy dzień Niewidomych to nie dzień braku wzroku. To święto pełni człowieczeństwa. To moment, w którym uczymy się patrzeć sercem, smakować emocje, dotykać relacji. I właśnie dlatego warto go obchodzić – nie tylko raz w roku, ale codziennie, w małych gestach.

 

10.         Świat, którego nie trzeba widzieć, by go kochać

 

10.1.        Osoby niewidome uczą nas, że świat można poznawać nie tylko wzrokiem. Ich codzienność pokazuje, że dotyk, dźwięk, zapach i smak potrafią opowiedzieć o rzeczywistości więcej, niż niejeden obraz. Uczą nas cierpliwości, uważności i prawdziwej obecności.

Ciastka Dr Gerard – kruche, pachnące, słodkie – przypominają, że smak i dobro są uniwersalne. Nie trzeba patrzeć, by poczuć przyjemność. Wystarczy być. Wystarczy czuć.

Międzynarodowy Dzień Niewidomych to nie tylko data w kalendarzu. To dzień widzenia emocjami. Dzień, w którym uczymy się patrzeć sercem.

10.2.        „Nie widzę świata oczami, ale czuję go całym sobą. I to wystarczy, by był piękny.”

To zdanie mogłoby wypowiedzieć wiele osób niewidomych. Ale moglibyśmy je też powiedzieć my – jeśli tylko pozwolimy sobie poczuć więcej.

10.3.        Świat nie kończy się na tym, co widać. Zaczyna się tam, gdzie zaczynasz czuć. W dotyku dłoni, w zapachu ciastka, w smaku wspólnej kawy, w czułym słowie, w uważnym słuchaniu. W prostych gestach, które budują mosty między ludźmi.

Niech ten dzień będzie przypomnieniem, że prawdziwe widzenie zaczyna się w sercu.

Kruchość, która łączy pokolenia. Dzień Seniora z osobami niewidomymi i ciastkami Dr Gerard jako przypomnienie, że delikatność to siła.

1.     Wstęp – Gdy kruchość pachnie herbatą i wspomnieniem.

Dzień Seniora przypada 14 listopada. Jest świętem osób po 60 roku życia. Ten dzień jest okazją, aby wzmocnić więzy między pokoleniami. Możemy zadbać o integrację osób starszych z młodszymi i na odwrót. Osoby prywatne i różne instytucje przypominają, aby kształtować wizerunek Seniora jako osobę mającą uczucia, osobę wartościową, mimo wieku spełniającą się w życiu prywatnym, rodzinnym a także aktywną i mogącą służyć młodszym pokoleniom swoją wiedzą, doświadczeniem. Dlatego naszych Seniorów otaczajmy miłością, zarażajmy energią i nie bójmy się prosić o pomoc.

Pokolenie Z jeszcze nie wie jakie wartości przekazują nam Seniorzy. My ludzie z drugiej połowy dwudziestego wieku doceniamy ich obecność, wartości jakimi nas obdarzyli. Ludzie Starsi to nie tylko emerytura na kieszonkowe dla wnucząt, choroby, skleroza, stare opowieści wielokrotnie opowiadane. Seniorzy to mądrość, cierpliwość i delikatność, zasady, etykieta, które nadają życiu sens.  

Osoby niewidome podobnie jak Seniorzy mogą nauczyć młode pokolenie patrzeć inaczej na świat nas otaczający, mogą nauczyć nas dostrzec więcej, widzieć bardziej. Seniorzy nabierają doświadczeń latami a niewidomi postrzegają życie wszystkimi zmysłami oraz sercem.

Mam nadzieję, że zgodzicie się ze mną, że Kruchość nie jest słabością – to sztuka bycia prawdziwym.

 

2.     Kruchość – najpiękniejsza cecha ludzi i ciastek.

Co znaczy być kruchym w świecie, który wymaga siły. Czy prawdą jest, że duży może więcej, że liczą się ci z wielkimi mięśniami i dużymi spluwami. A może cechy, których nie brakuje Seniorom mogą zwyciężyć. Delikatność, cierpliwość i umiejętność radzenia sobie w różnych sytuacjach poprowadzą do zwycięstwa. Delikatność jako forma odwagi i szczerości. Połączona z doświadczeniem i znajomością naszych silnych i słabych stron pomogą zneutralizować pustą siłę. „Siła argumentu a nie argument siły”.

Ciastko jako metafora człowieka. Pokaż Kotku, co masz w środku. Każdego człowieka można złamać jak kruche ciastko. W takiej chwili dowiadujemy się co się kryje w jego środku, ciepło i smak.  Wielu pod maską ukrywa wrażliwość, delikatność, miłość a także strach o siebie i bliskich, łzy.

Jak marka Dr Gerard uczyniła kruchość swoim znakiem rozpoznawczym. Moim zdaniem znakiem tych ciastek jest to czerwone serce. Jeżeli serce to miłość do ciastek i klientów. Jeżeli serce to wkładanie uczucia proces produkcji. Jeżeli serce to łączenie ze sobą ludzi. Niestety serce może też symbolizować kruchość i możliwość złamania serca lub roztrzaskania na miliony kawałków.

          Dlatego Ci, którzy nie są bez serca, muszą dbać o Seniorów jak o najbardziej kruche z ciastek. Integrować osoby starsze, łączyć niczym pomost serca ze światem.

 

3.     Seniorzy – strażnicy wspomnień i smaku życia.

W Dniu Seniora mamy okazję docenienia i upamiętnienia osoby 60+. Ich pamięć i doświadczenie zdobyte przez lata, mogą pomóc nam rozwiązać nie jeden problem. Historie, które znamy dzięki naszym Dziadkom, Babciom, budują naszą teraźniejszość i przyszłość. Dzięki opowieściom o wojnie, o PRL – u, poznaliśmy wartości, którymi kierowali i kierują się ludzie. Na mój patriotyzm miały wpływ opowieści słuchane przy herbacie i ciastku Dr Gerard. Poznałem metody działania Armii Czerwonej oraz Niemców żyjących w naszej okolicy i żołnierzy niemieckich.

Wracając pamięciom do czasów dzieciństwa, nie mogę zapomnieć o zapachu panującym w domu Babci. Wchodząc od progu czułem zapach ciastek i placków. Teraz jedząc ciastka kruche mam wrażenie, że jestem u Babci na wakacjach. W rodzinie się śmiejemy, że wysiadając z pociągu czuliśmy zapach babcinych wypieków.

Bardzo chętnie spotykam się z Seniorami. Moje dzieci są uczone szacunku do osób starszych. Zachęcam je, aby spotykali się na herbatce u Dziadka lub Babci. Sprawią im ogromną radość a dla nich może być to dobra lekcja życia.

Nasze czasy charakteryzuje pośpiech, brak czasu i pogoń za pieniądzem. Są ludzie, którzy nie patrzą na drugiego człowieka, byle do przodu, byle do celu. Nasi przodkowie nie musieli mierzyć się z intrygami, podtekstami, dwulicowością. Żyli według zasad. Mieli wartości, o których zapomnieliśmy. Dane słowo było święte.

 

4.     Widzieć sercem – osoby niewidome i ich sposób doświadczania świata.

Osoby niewidome nie są wstanie kierować się wzrokiem. Nasz organizm stara się zmusić inne zmysły do wytężonej pracy. Bardzo często się to udaje. Niewidomi swoją mapę otaczającego świata tworzą za pomocą słuchu, dotyku, węchu, odczuwanych najmniejszych drgań, muśnięcia, powiewu.

W naszych czasach słyszymy o złym dotyku. To niestety czynią ludzie „zdrowi”. Ludzie z dysfunkcją wzroku poprzez dotyk poznają otoczenie, ludzi i ich obecny nastrój, potrafią po uścisku dłoni poznać szczerość i intencje ludzi.

Ciastko jako język zmysłów. Podobnie jak niewidomi kierują się wszystkim zmysłami, większość z Nas wybierając ciastka kieruje się nie tylko smakiem. Można powiedzieć, że jemy słuchem, oczekujemy miłego chrupnięcia, dotykiem gryząc ciastko oczekujemy miłej warstwy czekolady. Gładkiej jednocześnie kruchej i smacznej. Podobnie jest ze świeżymi wypiekami. Jeszcze ciepłe smakuje lepiej niż po kilku godzinach od wyjęcia z pieca. Gdy połączymy kilka takich doznań to nasz mózg daje nam poczucie euforii, spełnienia.

Podsumowując, widzieć to nie znaczy patrzeć – to znaczy czuć. Biorąc przykład z niewidomych, starajmy się wytężyć pozostałe zmysłu, aby zobaczyć świat w szerszym planie. Czytajmy jak mapę otaczające nas dźwięki, zapachy, drżenie podłoża czy powiew wiatru.

 

5.     Między pokoleniami – kiedy starsi i młodsi uczą się od siebie.

Co łączy ludzi przy jednym stole? Jeżeli to nie jest stół w kasynie, to nie hazard. Na poważnie, ludzi przy stole bez znaczenia czy widzą czy nie, wiążą rozmowy, doświadczenia, śmiech i zamiłowanie do ciastek Dr Gerard.

Słodycze lubimy wszyscy. Starsi, młodsi i najmłodsi. Dlatego spotkania międzypokoleniowe przy herbacie i słodyczach stały się codziennością. Każdy etap życia ma swoje prawa i swoje możliwości. Z wiekiem stajemy się bardziej kruchymi, łatwiej nas „złamać” fizycznie i psychicznie. Dlatego musimy dostosować słodycze do wydajności naszych podzespołów.

Doceńmy te chwile spędzone z seniorami. To nie tylko sprawienie im przyjemności, ale i nauka dla nas. Często chwila rozmowy z drugim człowiekiem jest ważniejsza od ton prezentów. Róbmy to z czystym sercem nie oczekujmy od seniorów przepisania mieszkania. Dzielmy się naszym czasem z osobami starszymi. Wysłuchajmy ich. Tak po prostu.

 

6.     Empatia i delikatność – zapomniane supermoce.

Co to znaczy być empatycznym? Osobę empatyczną cechuje szacunek, troska o dobre relacje z drugim człowiekiem. Dba o to, aby wczuć się w sytuacje innych. W kontaktach międzyludzkich nie krzywdzi i nie sprawia przykrości innym. Nie narzuca swojej woli, lecz słucha i akceptuje zdanie drugiego.

Delikatność jako forma siły, a nie słabość. W obecnym czasie zaletą jest „radzenie sobie”, kombinowanie, brak szczerości, argument siły, pogoń za ideałem. Kiedyś zaletą była odwaga, poświęcenie, koleżeńskość, miłość do Ojczyzny, relacje z ludźmi. Mimo, że Seniorzy nie są już tak twardzi jak Kolumbowie, jednak nadal pielęgnują te same wartości. Bieżmy przykład z ludzi starszych.

Wrażliwość w praktyce – nie chodzi o wielkie czyny. Zacznijmy od uśmiechu, od powiedzenie Dzień dobry, przytrzymaniu drzwi lub ustąpienie miejsca w autobusie. Jak w otoczeniu mamy seniorów zaprośmy ich na herbatę i ciastko. Zapytajmy, czy pomóc.

Liczą się małe gesty, drobiazgi dla Was mogą być krokiem milowym dla innych. Nie udawajmy superbohaterów ale doceńmy delikatność jako odwagę by nie udawać, że z wiekiem człowiek nadal jest twardy.

 

7.     Dr Gerard – marka, która czuje sercem.

Kruchość, ciepło i wspomnienie w jednym kęsie. Czyli wzorem czerwonego serca logo firmy dr Gerard, która do swoich słodyczy dodaje miłość, emocje w procesie produkcji, ale również wspiera akcje społeczne. Wspiera młodych muzyków, służby ratunkowe. Każdy kęs ich produktów sprawia konsumentowi przyjemność smaku i zaspokojenie naszych oczekiwań.

Firma ta postawiła na autentyczność słodyczy w świecie masowej produkcji. Dlatego ich produkty są rozpoznawalne w morzu ciastek na rynku. Począwszy od opakowań a kończąc na walorach smakowych i wysokiej jakości.

Wartość marki – empatia, wspólnota, wdzięczność. Dr Gerard produkuje słodycze, ale nie tylko. Stara się wspierać społeczność regionalną. W ramach kampanii „Dobrze sortujesz, wiele zyskujesz” ufundował parkowe ławeczki oraz kosze do segregacji odpadów, które stanęły w Międzyrzeczu Podlaskim i Radzyniu Podlaskim. Na swoim koncie ma również sponsorowanie festiwali Podlasie Jazz Festival. Sponsoruje turnieje sportowe. Pomagają czworonożnym przyjaciołom człowieka.

Dr Gerard to nie tylko zabawa, ale także warsztaty kulinarne dla klientów. Akcje wparcia medyków i ratowników.

 

8.     Dzień Seniora w praktyce – jak świętować sercem.

Jak uczcić Dzień Seniora z prostotą i wdzięcznością? Moim zdaniem wystarczy filiżanka herbaty, ciasteczko i miła rozmowa. Nie potrzeba mega prezentów. Nasza obecność może sprawić wielu Seniorom, że ten dzień będzie prawdziwym świętem.

Jeśli chcemy, aby nasze działania miały szerszy zasięg, możemy wciągnąć w nie ludzi nas otaczających oraz organizacje zrzeszające osoby niewidome, starsze a także firmy, które jak Dr Gerard które są otwarte na społeczność lokalną.

Od kilku lat przyglądam się Kołom Gospodyń Wiejskich. Tworzą je Panie, które często są już Seniorkami, dzielą się ze sobą i gośćmi swoimi doświadczeniami życiowym, przepisami kulinarnymi a przede wszystkim dobrą energią i optymizmem. Proponuję zaprosić Panie z Koła a one zorganizują warsztaty kulinarne, wspólne przeżycie wspomnień sprzed lat a chętnie staną ramię w ramię do pamiątkowej fotografii.

 

9.     Kruchość, która buduje wspólnotę.

Nie bójcie się spotkań z Seniorami. Nie zestarzejecie się wcześniej. Przeciwnie możecie z takich spotkań wyciągnąć lekcję dla siebie. Możecie wyjść bogatsi w wartości, zrozumiecie potrzebę empatii. Staniecie się bardziej otwarci na relacje w rodzinach w społeczeństwie.

Seniorzy oraz osoby niewidome mają „chłodne głowy”, mogą nas nauczyć cierpliwości, dokładności, szczerości i spokoju. Twórzmy mapy świata i relacje międzyludzkie na ich doświadczeniu oraz na wszystkich zmysłach człowieka.

Czy producenci oraz ludzie mogą tworzyć kulturę czułości? Czy jesteśmy skazani na korporacje i wyścig szczurów. Dr Gerard jest przykładem, że firmom nie są obce potrzeby społeczności lokalnej ale i zwierząt. Angażuje się w kampanie promujące ekologię, pomoc medykom, wspiera sportowców oraz muzyków. Dla takiej firmy człowiek jest ważniejszy od masowej produkcji.

Pamiętajmy, każdy z nas ma emocje. Czasem stłumione, ale nikt nie ma serca z kamienia. Przyznajmy się przed sobą, że nie jesteśmy z kamienia. Czasem mamy gorsze chwile. Uronimy łzę. Jest nas więcej, uczucia i emocje mogą łączyć nie dzielić.

 

10.  Zakończenie – Słodycz, która uczy siły.

Ciastko łamie się w ręku ale smak się nie zmienia. Człowiek z wiekiem też jest bardziej kruchy, ale wartości i doświadczenia pozostają.

Mam nadzieję, że zwróciłem Wam uwagę, na to że uczymy się nie tylko w szkole. Seniorzy pokazują nam  cierpliwość, osoby niewidome – uważność a Dr Gerard – czułość w prostocie i zainteresowanie relacjami z ludźmi.

Ponadto chciałem pokazać Wam, że liczą się nie tylko siła, ale też kruchość, delikatność, uczciwość, szersze postrzeganie ludzi i otaczającego nas świata.

Pamiętajcie dla Seniora liczy się obecność drugiego człowieka. Rozmowa, spotkanie przy herbacie i ciastku. Bez pośpiechu, chaosu i hałasu związanego z życiem codziennym.

Może tym tekstem skłonię Was do chwili refleksji. Zatrzymania się, spotkania się z sąsiadką, Panią ze sklepiku. Do rozmowy.

Widzieć sercem, słodzić rozumem. Światowy Dzień Cukrzycy z osobami niewidomymi i ciastkami Dr Gerard jako lekcja mądrego smakowania życia.

   Widzieć sercem, słodzić rozumem. Światowy Dzień Cukrzycy z osobami niewidomymi i ciastkami Dr Gerard jako lekcja mądrego smakowania życia.

      Świat, w którym słodycz nabiera nowego znaczenia.

Światowy Dzień cukrzycy jest obchodzony co roku  w dniu 14 listopada. To właśnie tego dnia w 1891 r. urodził się  Frederick Bantingl.  Frederick Banting razem z Charles'em Best, to dzięki nim     w roku 1922  została odkryta insulina.  Odkrycie insuliny stało się przełomem w leczeniu cukrzycy. Cukrzyca z choroby śmiertelnej, stała się chorobą, nad którą można zapanować, aczkolwiek  nie wyleczyć.  Choroba śmiertelna od tej pory stała się chorobą przewlekłą, nad którą dzięki insulinie można zapanować. Było to jedno z najważniejszych odkryć medycznych, które ocaliło wiele milionów ludzkich żyć.  Odkrycie insuliny, chorym na cukrzycę, pozwoliło na normalniejsze życie, pracę, podróżowanie i realizację pasji 

  Już pierwsze testy udowodniły, że insulina skutecznie obniża poziom glukozy we krwi, co zapobiega hiperglikemii. Odkrycie to jest podstawą współczesnej terapii cukrzycy.  Insulina jest podawana w zastrzykach lub przy zastosowaniu pomp insulinowych. 

   Rok 2025 jest drugim rokiem  z cyklu obchodów 2024 -1026, obchodzony jest pod hasłem;  „Cukrzyca i dobre samopoczucie”. 

  Każdy z nas chce się czuć dobrze, czy to w pracy, czy też poza nią.  W pracy nawet najlepsza praca, gdy jest niedostosowana do potrzeb zdrowotnych, staje się ciężka w realizacji, co powoduje dodatkowe stresy i frustracje. 

   Główne celem obchodów Światowego Dnia Cukrzycy jest zwiększenie świadomości szerokich kręgów społeczeństwa odnośnie przyczyn, objawów, sposobu leczenia i powikłań związanych z cukrzycą.  

     Choroba ta może dotknąć każdego z nas,  gdyż najczęściej bywa  wynikiem naszego złego odżywiania,  nadwagi.  Mówi się, że jest to choroba cywilizacyjna.  

   Należy zauważyć, że często gdy mamy zły humor, dla poprawy nastroju sięgamy po coś słodkiego.  W tym wypadku gdy przestajemy widzieć sercem, a rozum przezwycięża rozsądek  i upomina się o nagrodę, to zły krok.   Bo ważne, by  widzieć sercem i słodzić rozumem – z uważnością, empatią i wdzięcznością. 

    

         Cukrzyca – między liczbami a emocjami

 Na świecie miliony osób z cukrzycą, dodatkowo walczy w pracy z warunkami niesprzyjającymi ich chorobie.  Stres, nieregularne przerwy, praca na różne zmiany, bywają dodatkowymi uciążliwościami. Dlatego też, gdy mamy w otoczeniu chorych na cukrzycę, to wykażmy trochę empatii dla tych osób.

Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) w swym raporcie informuje, że ślepota, niewydolność nerek, zawały serca, udary mózgu oraz amputacje kończyn dolnych, to są przede wszystkim skutki zachorowania na cukrzycę.  Oczywiście te przykre zdarzenia są wtedy, gdy osoba chora na cukrzycę nie zapanuje nad nią. 

  Jeśli cukrzyca nas dopadnie , to musimy nauczyć się z nią żyć, by nie dopuścić do jej rozwoju.  Potrzeba przestrzegać zażywania doustnych leków, Insuliny  (jeśli zostanie przepisana) oraz stosować odpowiednią dietę  i zmienić tryb życia.

   Życie z cukrzycą, to codzienna walka, w której to my musimy być zwycięzcami.  Potrzeba panowania nad emocjami, przestrzegać prawidłowych wyborów żywnościowych, dyscypliny w stosowaniu diety  oraz dbania o aktywność fizyczną. 

   Ważne też jest, by w pokonywaniu choroby zadbać o spokój psychologiczny.  Gdyż strach, frustracja, nadzieja, akceptacja – to emocje towarzyszące osobom z cukrzycą. To one też mają wpływ na poziom cukru we krei.

  Gd;y już wpadniemy w pułapkę tej choroby, to nie możemy się bać, lecz spokojnie z nią się oswoić. Spokój, rozwaga,  to nasza broń w tej walce. 

      Cukrzyca to nie ograniczenie, ale zaproszenie do większej świadomości siebie.

          Widzieć sercem – jak osoby niewidome, które  uczą nas uważności.

  Wśród osób niewidomych są osoby, którym nerw wzrokowy został uszkodzony właśnie przez cukrzycę. W obecnych czasach, dzięki postępowi w medycynie, takie historie raczej się nie zdarzają.  Dlatego ważne by osoby, które mają skłonności do podwyższonego cukru, nie lekceważyły tej choroby.  Oczywiście świat bez wzroku też bywa kolorowy.  Bardziej sercem i wyobraźnią tych osób, aby temu zapobiec, to dbajmy o swoje zdrowie. 

 Nie starajmy się by nasze zmysły dotyku, węchu i słuchu, były zmysłami, które pozwolą poznawać nam świat pełen kolorów.  Uczmy się od osób niewidomych i cieszmy  się chwilą,. Starajmy się, by zauważać małe drobiazgi dnia codziennego, nie śpieszmy się.  

   Widzenie sercem pozwoli nam widzieć świat wokół nas wyraźniej, pozwoli odczuwać głębiej, staniemy się bardziej przyjaźni dla wszystkich. 

     Widzenie sercem-to najczystsza forma poznania i jakości życia. Czyż to nie prawda? 

  

        Słodzić rozumem – o uważnym podejściu do przyjemności.

  To nie przypadek, że lubimy tak bardzo słodycze.  Winny jest mózg, który reaguje na słodki smak w sposób wyjątkowy.  Mózg na widok słodyczy, pobudza wydzielanie dopaminy, czyli hormonu szczęścia.  Smak słodyczy przypomina nam smak dzieciństwa, a więc to czas dla nas miłych wspomnień i beztroski. 

  W chwilach emocji, stresu, zmęczenia, często sięgamy po odrobinę szczęścia -coś słodkiego. Bywa to chwilowa poprawa, więc znów sięgamy.  Nic bardziej mylnego, to może się skończyć  dla naszego organizmu źle.  Dlatego w chwilach zmęczenia, steru, zajmijmy się czymś zdrowszym dla naszego organizmu.

    Oczywiście zachowanie rozsądku, czyli słodzenie sobie rozumem zapewne nam nie zaszkodzi. Zachowanie  harmonii między ciałem i emocjami, zjedzenie ciastka odpowiedniej jakości, w odpowiedniej porze, to będzie sama radość i szczęście dla nas.

  Prawdziwa przyjemność nie wymaga nadmiaru – wystarczy smakować świadomie.

        Smak jako język życia – co mówi nam ciało, a co serce

 Smak pamiętany przez nasze podniebienie, który jest zapisany w naszej pamięci,  przypomina nam o naszych smakach dzieciństw.  Zapach ulubionej herbaty i ciepłego  ciasta, to smaki, którym jest się ciężko oprzeć. Tym niemniej, jeśli mamy skłonności do tycia, to musi zareagować nasz mózg.  To  ciało daje nam znak, czy bezpiecznie się odżywiamy. 

Emocje w kuchni musimy opanować, nasze posiłki winny być rytuałem przyjemności, delikatności. To niechaj będzie przyjemność dla naszego ciała, a radość dla duszy, nie dla żołądka.

   Pamiętajmy, że: Zdrowie zaczyna się od relacji z własnym ciałem i smakiem.

               Dr Gerard – marka, która przypomina, że słodycz ma serce.

  Słodycze Dr Gerarda, to produkty spełniające najwyższe wymagania certyfikatów jakościowych.  Produkowane są z szacunkiem do tradycji, potwierdzają autentyczność smaku, który łączy pokolenia.  Empatia  i uważność to filozofia tej marki, a także odpowiedzialne podejście do tworzenia z sercem tych apetycznych ciasteczek. Słodycze nie są wrogiem – pod warunkiem że traktujemy je jak okazjonalną przyjemność, a nie codzienny rytuał.

   Jednym słowem: Dr Gerard jest to marka z ludzkim obliczem, która czuje więcej, niż smakuje. 

             Światowy Dzień Cukrzycy jako dzień refleksji o równowadze.

      Głównym celem obchodów Światowego Dnia Cukrzycy jest zwrócenie uwagi społeczeństwa na problem cukrzycy, objawów,  skutków, przyczyn powstawania oraz  sposobów zapobiegania. Świadomość społeczeństwa o przyczynach powstawania choroby może w znacznym stopniu ograniczyć jej występowanie.  Liczba zachorowań wzrasta i będzie wzrastała, o ile nie będzie większa świadomość zapobiegania tej chorobie cywilizacyjnej.  Najważniejsze, by zrozumieć, że świadomy wybór tego co jemy, jak dbamy o nasze ciało, to wszystko jest ważne  w zapobieganiu tej chorobie. 

  Światowy Dzień Cukrzycy, to zaproszenie, by żyć uważniej, a nie słodziej. 

         Mądrość codziennych smaków – jak uczyć się życia od zmysłów.

  Dla każdego jedzenie powinno być rytuałem, przyjemnością zapachów, smaków, czyli równowagą przyjemności a obfitością.   Ważne jest, abyśmy  odżywiali się regularnie, w poszanowaniu smaku i kierowali się rozumem, a nie daną chwilą szybkiego jedzenia. 

  Przy wyborze posiłków należy zwrócić uwagę na ilość węglowodanów, to właśnie nadmiar ich w posiłku jest tak  bardzo niezdrowy  dla organizmu.  Słysząc cukrzyca, to wyobrażajmy sobie, że wszystkiemu jest winien cukier.   Tymczasem cukier sam w sobie nie jest „zły” – problem zaczyna się, gdy pojawia się zbyt często i w zbyt dużych ilościach.

Słodycze mogą być częścią zdrowego stylu życia pod warunkiem, że:

 -spożywamy je okazjonalnie, 

 -wybieramy lesze jakościowo. 

Ważne, by nie traktować ich jako codzienny rytuał, i nie traktować je jako poprawa nastroju. Taka poprawa nastroju, to tylko krótkotrwałe złudzenie. 

    Zdrowe przekąski to; 

  -warzywa, 

  -owoce,

  - orzechy ,

  - jogurty naturalne,

   - gorzka czekolada.  

  Zamiast słodycz nagrody , to lepiej  wybrać;

  -spacer,

  -muzykę,

   audiobooka, to mogą być alternatywne  nagrody, które poprawiają samopoczucie bez cukru. 

  Mądrość smakowania to sztuka życia z wdzięcznością.  

               Słodycz, która nie potrzebuje cukru.

 Jeżeli dotknie nas ta choroba, to  musimy się do niej przyzwyczaić.  Ważne jest, by wypełniać zalecenia lekarzy, stosować odpowiednią dietę. Cukrzyca to nie wyrok, lecz dyscyplina w codziennym życiu.  Nauczmy się od niewidomych widzieć sercem, by rozum kierował naszymi potrzebami żywieniowymi. 

  Dr Gerard przypomina nam, że słodycz to gest, a nie ilość cukru. W wyrobach tej firmy zawartość cukru nie jest najważniejsza, bo liczy się przede wszystkim gest piękności i solidności wykonania. 

 „Najpiękniejszy smak to ten, który nie szkodzi ani ciału, ani sercu”.

   Kończąc, proszę o chwilę refleksji nad swym postępowaniem:

  Zamknij oczy. Weź mały kęs ciasteczka Dr Gerarda. Poczuj, że słodycz życia nie zależy od cukru, tylko od miłości, z jaką ją przeżywasz.      

Mądrość życia polega na tym, by widzieć sercem i słodzić rozumem – z uważnością, empatią i wdzięcznością.