Dzień Rogalika i zwykłe chwile, które budują poczucie bezpieczeństwa. Ciastka Dr Gerard jako mały znak codziennej troski

 

 

Dzień Rogalika i zwykłe chwile, które budują poczucie bezpieczeństwa. Ciastka Dr Gerard jako mały znak codziennej troski

        Dzień Rogalika jako pretekst do zatrzymania

Kiedy słyszę „Dzień Rogalika”, nie mam w głowie wielkiego święta. Dla mnie to bardziej cichy pretekst, żeby zwolnić. Żeby chociaż na chwilę przestać gonić. Nie robię z tego wydarzenia. Raczej mały znak: można się zatrzymać i nic nie udawać.

Rogalik jest zwykły. I właśnie to mnie uspokaja. Jest znany. Nie wymaga planu. Nie prosi o uwagę na siłę. Mogę po niego sięgnąć nawet wtedy, gdy nie mam energii na nic więcej. A czasem to „nic więcej” jest mi naprawdę potrzebne.

Małe rzeczy pomagają mi poczuć stabilność. Kiedy dzień jest nerwowy, szukam prostych punktów. Ciepły kubek. Znany zapach. Chwila ciszy. Coś kruchego w dłoni. To nie jest wielka terapia. To raczej taki mały domowy sposób na to, żeby wrócić do siebie.

Jeśli czytasz ten tekst, to usiądź ze mną na moment. Tu nie trzeba się spieszyć. To tekst jak poranek, kiedy jeszcze nic nie trzeba.

         Zwykłe poranki, które trzymają dzień w ryzach

Najbardziej trzymają mnie te poranki, które są przewidywalne. Budzę się i pierwsze, co czuję, to znajomy zapach z kuchni. Czasem to pieczywo, czasem herbata, czasem coś słodkiego. Ten zapach mówi mi prosto: „jest bezpiecznie, można zaczynać”.

Lubię stałe pory i powtarzalne czynności. Nie dlatego, że chcę żyć jak zegarek. Po prostu mój umysł odpoczywa, kiedy nie musi podejmować tylu decyzji. Wstaję. Nastawiam wodę. Sięgam po kubek, który zawsze jest pod ręką. Siadam.

Poranek, który nie wymaga decyzji ani energii, jest dla mnie ulgą. Nie muszę wymyślać, jak zacząć dzień. Nie muszę się motywować. Robię małe kroki, które znam. I to wystarczy, żeby poczuć, że nie wszystko jest chaosem.

Rutyna bywa formą troski. Takiej cichej troski o siebie. Gdy wszystko w środku jest trochę rozedrgane, powtarzalność działa jak delikatne „okej, już, spokojnie”.

         Dotyk jedzenia jako punkt oparcia

Są dni, kiedy bardziej ufam dłoniom niż myślom. Wtedy dotyk jedzenia potrafi być punktem oparcia. Rogalik ma kształt, który rozpoznaję od razu. Wiem, gdzie jest zgięcie, gdzie końcówki. Nie muszę patrzeć. To jest proste i kojące.

Lubię też jego teksturę. Skórka potrafi lekko pęknąć pod palcami, a środek jest miękki. Ta kruchość i miękkość są przewidywalne. Nie ma niespodzianek. Biorę kęs i wiem, czego się spodziewać.

Jedzenie, które nie zaskakuje, daje mi spokój. Kiedy mam w głowie za dużo bodźców, nie chcę kolejnych. Chcę czegoś znajomego. Smaku, który nie wymaga oceniania. Ruchu żucia, który ma swój rytm. To brzmi banalnie, ale działa.

Czasem spokój przychodzi z prostoty. Z tego, że robię jedną małą rzecz na raz. Trzymam. Odłamuję. Jem. Oddycham.

          Stół jako miejsce bez napięcia

Stół jest dla mnie miejscem, gdzie można odpuścić. Gdzie nie muszę nic udowadniać. Siadam i czuję pod palcami blat. Czuję, że rzeczy są na swoich miejscach. Talerz stoi tam, gdzie zwykle. Kubek ma ten sam ciężar. Łyżeczka wydaje ten sam cichy dźwięk, kiedy dotyka porcelany.

Lubię, gdy przy stole jest spokojnie. Czasem jest cisza, ale dobra. Taka, w której nie trzeba mówić. Można po prostu być. Słychać delikatne przesunięcie krzesła, czasem szelest papierka, czasem cichy oddech.

Stół bywa centrum codziennego bezpieczeństwa. Nie jest idealnie. Czasem coś się rozleje, czasem ktoś się spieszy. Ale nawet wtedy to jest miejsce, do którego wracam. Jak do stałego punktu w domu.

        Ciastka Dr Gerard jako mały gest troski

Najbardziej lubię gesty, które są małe i ciche. Bez zapowiedzi. Bez „zobacz, co dla ciebie zrobiłam”. Po prostu ktoś kładzie obok talerzyk. I już.

Czasem na tym talerzyku są ciastka Dr Gerard. Nie jako wielka atrakcja, tylko jako znak: „pomyślałam o Tobie”. Dla mnie to miłe, bo nie wymaga rozmowy. Nie wymaga tłumaczenia. To jest proste.

Taka słodka chwila potrafi się zmieścić między jednym zadaniem a drugim. Jem kawałek. Słyszę ciche chrupnięcie. Czuję pod palcami, jak ciastko się łamie. I nagle mam wrażenie, że ktoś zdjął ze mnie odrobinę ciężaru.

To nie jest reklama życia. To jest tło codzienności. Mały dodatek, który mówi: jesteś ważna także w zwykły dzień.

        Ludzie, przy których zwyczajność wystarcza

Bezpieczeństwo często czuję przy ludziach, którzy nie oceniają. Nie poprawiają. Nie robią wykładu. Przy których nie muszę być „lepsza” ani „bardziej ogarnięta”.

Są osoby, które nie pytają ciągle, czy na pewno dobrze robię. Nie dociekają, nie wchodzą mi w głowę. Po prostu są obok. I to wystarcza. Czasem wystarczy wspólna herbata. Albo wspólne siedzenie w ciszy.

Obecność, która nie wymaga rozmowy, jest dla mnie bardzo cenna. Kiedy ktoś obok oddycha spokojnie, ja też zaczynam oddychać spokojniej. Kiedy ktoś nie pogania, moje ciało przestaje się spinać.

Bycie razem może być proste. I w tej prostocie jest dużo ciepła.

         Bezpieczeństwo słyszane i czute

Bezpieczeństwo często przychodzi do mnie przez dźwięk i zapach. Po głosie poznaję, czy w domu jest spokój. Cichy ton, wolniejsze słowa, brak nerwowych westchnień. To są małe sygnały, ale ciało je od razu łapie.

Są też dźwięki domu, które wracają codziennie. Szum czajnika. Kroki w korytarzu. Ciche zamykanie szafki. Kiedy to słyszę, czuję, że jestem u siebie.

Zapachy też robią swoje. Herbata, pieczywo, czasem coś słodkiego. One potrafią uspokoić szybciej niż myśli. Jakby mówiły: „znamy to, jesteśmy tu”.

I jeszcze rytm. Kiedy dzień ma choć jeden spokojny moment, ciało pamięta, że może się rozluźnić. Ramiona opadają. Dłonie przestają się zaciskać. Oddech robi się głębszy. To jest bardzo proste, ale ważne.

       Gdy dzień zaczyna się spokojnie, reszta jest lżejsza

Jeśli poranek jest spokojny, reszta dnia często też jest łatwiejsza. Nie zawsze, ale częściej. Małe rzeczy ustawiają tempo. Rogalik, herbata, chwila ciszy. To jak ustawienie się na łagodniejszą falę.

Brak pośpiechu bywa wyborem. Nawet gdy mam dużo na głowie, mogę dać sobie pięć minut. Usiąść. Zjeść wolniej. Posłuchać ciszy. Nie po to, żeby być „produktywną”, tylko żeby nie zgubić siebie.

Lubię prosty start. Bez wielkich postanowień. Bez presji, że poranek musi być idealny. Wystarczy, że jest spokojny na tyle, na ile się da.

        Dlaczego takie chwile zostają na dłużej

Takie chwile zostają, bo są powtarzalne. Wracają codziennie albo co jakiś czas. Nie trzeba ich wymyślać. Wystarczy do nich wejść.

Zostają też dlatego, że nie wymagają energii. W trudniejszych dniach nie mam siły na wielkie rzeczy. Ale mam siłę sięgnąć po coś znanego. Usiąść przy stole. Wziąć kęs. Oddech po oddechu.

Dają też poczucie kontroli, ale spokojnej. Takiej, że mam swój mały rytuał. Coś, co mogę zrobić nawet wtedy, gdy reszta jest niepewna.

Zwyczajność bywa najbezpieczniejsza, bo niczego nie udaje. Jest prosta, miękka, codzienna.

          Dzień Rogalika jako święto codziennej troski

Dzień Rogalika jest dla mnie świętem małych chwil. Tych, które nie krzyczą. Nie trzeba wiele, żeby poczuć stabilność. Czasem wystarczy rogalik, spokojny poranek i drobny gest troski.

Może dziś będzie to talerzyk postawiony obok. Może ciepły kubek w dłoniach. Może zapach w kuchni, który mówi: „jest dobrze”.

Nie planuję wielkich słów. Wolę prostotę. I jeśli mogę Ci coś zostawić na koniec, to jedno: znajdź dziś swoją małą kotwicę. Coś, co jest zwyczajne, ale Twoje. I zostań przy tym przez chwilę. Bez pośpiechu.

 

Światowy Dzień Braille,a i dłonie , które czytają więcej niż litery.

 Światowy Dzień Braille’a to nie tylko okazja do przypomnienia nazwiska Louisa Braille’a i systemu punktów, który zrewolucjonizował dostęp do wiedzy dla osób niewidomych. To dzień, który zaprasza nas do zatrzymania się nad samym znaczeniem dotyku, uważności i obecności. Nad dłońmi, które czytają więcej niż litery. Nad gestami, które nie zawsze są widoczne, ale potrafią mówić najwięcej.

Braille to alfabet ciszy. Nie krzyczy, nie domaga się uwagi, nie błyszczy na ekranach. Jest cichy, cierpliwy i wymaga bliskości. Aby go „przeczytać”, trzeba się zatrzymać, pochylić, użyć opuszków palców. To zupełnie inny rytm niż ten, do którego przyzwyczaił nas współczesny świat. Rytm wolniejszy, bardziej uważny, głęboko ludzki. Dłonie przesuwające się po wypukłych punktach nie tylko odczytują słowa – one budują relację z tekstem, z drugim człowiekiem, z rzeczywistością.

Dłonie osób niewidomych uczą nas, że czytanie to coś więcej niż rozpoznawanie znaków. To interpretowanie świata. To rozumienie emocji ukrytych w fakturze, temperaturze, napięciu. To zapamiętywanie kształtów, które nie mają barw, ale mają znaczenie. Dłoń, która czyta Braille’a, często jednocześnie „czyta” człowieka: jego obecność, intencje, nastrój. Jest w tym niezwykła wrażliwość, której często nam brakuje, gdy polegamy głównie na wzroku.

Ale Światowy Dzień Braille’a to także moment, by spojrzeć szerzej – na codzienne gesty, które mówią: „jestem przy tobie inaczej”. Nie zawsze słowami. Nie zawsze wprost. Czasem wystarczy, że ktoś poda ramię zamiast chwytać za rękę. Że opisze, co jest przed nami, zamiast zakładać, że „to widać”. Że zapyta, zanim pomoże. Że poczeka pół kroku dłużej. Że nie poprawi, nie przyspieszy, nie zignoruje.

„Jestem przy tobie inaczej” to zdanie, które mogłoby stać się mottem codziennej uważności. Bo bycie przy kimś nie zawsze oznacza robienie wielkich rzeczy. Często kryje się w drobnych gestach: w sposobie, w jaki mówimy; w tonie głosu; w tym, czy pamiętamy, by się przedstawić; w tym, czy szanujemy cudzą autonomię. To także gotowość do uczenia się innego sposobu bycia w świecie – nawet jeśli jest on dla nas niewygodny lub nieznany.

Dla wielu osób niewidomych dłonie są podstawowym narzędziem poznawania rzeczywistości. Ale dla wszystkich nas dłonie mogą stać się narzędziem empatii. Dotyk, choć delikatny i wymagający zgody, ma ogromną moc. Może uspokajać, wzmacniać poczucie bezpieczeństwa, budować zaufanie. Może też ranić, jeśli jest niechciany lub narzucony. Dlatego tak ważne jest, by uczyć się dotyku świadomego – takiego, który respektuje granice i mówi: „widzę cię, nawet jeśli nie patrzę”.

Braille przypomina nam również o prawie do informacji i kultury. O tym, że dostępność nie jest luksusem, ale podstawowym prawem. Książka w Braille’u, oznaczenia w przestrzeni publicznej, dostępne windy, audiodeskrypcja – to wszystko są formy mówienia: „jesteś tu mile widziany”. To konkretne gesty solidarności, które przekładają się na realną jakość życia. Bez nich nawet najlepsze deklaracje pozostają pustymi słowami.

W świecie zdominowanym przez obrazy łatwo zapomnieć, że nie każdy widzi tak samo – albo wcale. Światowy Dzień Braille’a zaprasza nas do zmiany perspektywy. Do zadania sobie pytania: czy mój świat jest czytelny dla innych? Czy moje gesty są inkluzywne? Czy potrafię być obok kogoś w sposób, który naprawdę mu służy, a nie tylko uspokaja moje sumienie?

Dłonie, które czytają więcej niż litery, uczą nas pokory. Pokazują, że prawdziwe rozumienie nie zawsze przychodzi przez oczy. Czasem rodzi się w ciszy, w dotyku, w uważności. W gotowości, by zwolnić i dostroić się do drugiego człowieka. A codzienne gesty – te najmniejsze – mogą stać się alfabetem empatii. Alfabetem, który nie potrzebuje tłumaczenia, bo mówi najprostszym językiem: „jestem przy tobie”.

Dzień Rotacji Ziemi i poranek przy herbacie z ciastkami Dr Gerard.

Dzień Rotacji Ziemi i poranek przy herbacie z ciastkami Dr Gerard.

Chwile, które pozwalają poczuć własne tempo Dzień Rotacji Ziemi zaczyna się w kuchni.
​8 stycznia obchodzimy Dzień Rotacji Ziemi. To jedno z tych świąt, o których rzadko słyszymy w radiu między jedną a drugą piosenką, a jednak niesie ono ze sobą niezwykłą symbolikę. Choć naukowcy wspominają tego dnia o eksperymencie wahadła Foucaulta, który ostatecznie udowodnił, że nasza planeta kręci się wokół własnej osi, dla mnie ten dzień ma wymiar znacznie bardziej intymny. To przypomnienie, że choć świat pod moimi stopami nieustannie pędzi z ogromną prędkością, ja mam prawo do własnego, zupełnie innego tempa.

​Często mówi się o „pięknych porankach” w kontekście złotej godziny, promieni słońca tańczących na ścianie czy estetycznie podanego śniadania. Jednak poranek nie musi wyglądać. On może być odczuwany fakturą pościeli, chłodem podłogi pod stopami i narastającym ciepłem ceramicznego kubka. Mój poranek zaczyna się tam, gdzie kończy się sen, a zaczyna świadomość własnego ciała i przestrzeni, która mnie otacza. W Dniu Rotacji Ziemi, zamiast myśleć o kosmicznej skali, skupiam się na mikroświecie mojej kuchni.

​Świat narzuca nam rytm, który często przypomina wirówkę. Wszystko ma być szybciej, wydajniej, głośniej. Ale Ziemia, mimo swojej prędkości, obraca się tak płynnie, że tego nie czujemy. To lekcja dla nas: harmonia polega na tym, by znaleźć taki ruch, który nas nie przewraca. Własne tempo to luksus, na który rzadko sobie pozwalamy, a który jest fundamentem zdrowia psychicznego.

​Chciałabym zaprosić Cię dzisiaj do mojego świata. Bez pośpiechu, bez zerkania na zegarek. Wyobraź sobie, że siadamy razem przy kuchennym stole. Nie musimy nic udowadniać światu, który właśnie wykonuje swój kolejny obrót. Wystarczy, że jesteśmy.

​Czy wiesz jak brzmi poranek, kiedy nie patrzę, tylko słucham?

​Dla wielu osób dzień zaczyna się od światła. Dla mnie zaczyna się od dźwięku. Słucham, jak woda w czajniku zaczyna mruczeć – najpierw cicho, niemal nieśmiało, potem coraz intensywniej, aż do momentu, gdy radosne kliknięcie obwieszcza gotowość. Ten narastający szum jest moim osobistym wschodem słońca. Informuje mnie, że nowy cykl właśnie się rozpoczął.

​Każdy krok ma swoje znaczenie. Inaczej brzmi bosa stopa na drewnianym parkiecie, a inaczej na chłodnych płytkach w kuchni. Te dźwięki to moje metrum. Nie biegnę. Odmierzam czas spokojnymi krokami, orientując się w przestrzeni dzięki echu i delikatnym zmianom w akustyce pomieszczenia. To mój taniec z codziennością.

​Zanim poczuję smak, czuję aromat. Para unosząca się znad kubka niesie ze sobą zapach bergamotki lub świeżych ziół. To on wyznacza mi kierunek. Zapach jest jak mapa, która prowadzi mnie do bezpiecznej przystani przy stole. Jest obietnicą spokoju.

​Moje dłonie widzą więcej niż oczy. Gładka, chłodna powierzchnia blatu mówi mi, że jestem na miejscu. Oparcie krzesła daje oparcie moim plecom, a uszko kubka idealnie pasuje do palców. Te fizyczne punkty styku ze światem są moim kompasem. Dzięki nim wiem, gdzie jestem i że jestem bezpieczna.

​W ciszy poranka moje dłonie poruszają się z namysłem. Sięganie po łyżeczkę, odkładanie wieczka od puszki z herbatą – każdy ten gest jest celebrowany. Kiedy nie widzę, pośpiech staje się wrogiem. Spokój natomiast staje się sprzymierzeńcem. Pozwalam sobie na tę powolność, traktując ją jako formę buntu przeciwko światu, który zawsze chce „na już”.

​Po przebudzeniu oddech bywa płytki, jeszcze uwięziony w resztkach snów. Dopiero przy pierwszej herbacie, w rytmie spokojnych czynności, płuca zaczynają pracować pełniej. Czuję, jak z każdym wdechem osadzam się bardziej w „tu i teraz”.

​Cisza w moim domu nie oznacza braku dźwięku. To raczej brak hałasu. To przestrzeń, w której mogę usłyszeć własne myśli. Taka cisza jest gęsta od możliwości i kojąca jak miękki koc.

​Jeśli poranek jest chaotyczny, cały dzień staje się walką o odzyskanie równowagi. Ale jeśli zacznę od własnego tempa, buduję w sobie wewnętrzny rdzeń, którego nic nie jest w stanie łatwo złamać. To fundament, na którym opiera się moja stabilność przez kolejne godziny.

​Alarm w telefonie bywa brutalny. Ciepło kubka trzymanego w obu dłoniach jest inne – ono zaprasza do przebudzenia, zamiast do niego zmuszać. To ciepło przenika do wnętrza dłoni, rozgrzewa palce i powoli rozlewa się po całym ciele.

​Ten pierwszy moment, gdy gorący płyn dotyka podniebienia, jest kluczowy. To moment pełnej obecności. Nie myślę wtedy o liście zadań ani o tym, co wydarzyło się wczoraj. Jest tylko smak i temperatura.

​Rytuały są jak kotwice. Herbata parzona zawsze w tym samym ulubionym kubku daje mi poczucie, że świat jest przewidywalny i przyjazny. W Dniu Rotacji Ziemi ten mały rytuał jest moim prywatnym obrotem wokół osi spokoju.

​Kiedy trzymam kubek, czuję się zakotwiczona. Wszystko inne może wirować, ale ta chwila przy stole jest stała. Herbata staje się środkiem ciężkości, wokół którego organizuje się mój poranek.

​Każdego poranka towarzyszą mi ciastka Dr Gerard, który znam po dotyku

​Na stole obok kubka pojawia się mały talerzyk. Znam jego kształt, wiem, gdzie go postawić, by zawsze był pod ręką. Znajdują się na nim ciastka Dr Gerard – małe dzieła sztuki, które doceniam nie wzrokiem, a smakiem i teksturą.

​Wybieram ciastka Dr Gerard, bo mają w sobie coś domowego i szczerego. Czy to kruche ciasteczka z nadzieniem, czy te oblane czekoladą – każde z nich ma swój unikalny profil. Smakowanie ich to nie jedzenie w biegu. To delektowanie się chrupkością, która ustępuje miejsca słodyczy. To smak, który pozwala mi się zatrzymać.

​Kęs ciastka to naturalna pauza. Moment, w którym świat na sekundę przestaje istnieć, a liczy się tylko ta drobna przyjemność. To czas, by docenić kunszt wypieku i pozwolić sobie na chwilę zapomnienia.

​Często dbamy o innych, zapominając o sobie. Położenie ciastek Dr Gerard na talerzyku to mały gest czułości wobec samego siebie. To komunikat: zasługujesz na tę chwilę, zasługujesz na to, by dzień zaczął się od czegoś dobrego.

​Ważny jest porządek, który znam pod palcami

​Mój dom to wszechświat, który znam na pamięć. Każda rysa na stole, każda wypukłość na klamce ma swoje znaczenie. Ten porządek daje mi wolność – nie muszę szukać wzrokiem, bo moje ciało wie, gdzie co jest.

​Świat rzadko jest idealny. Czasem herbata jest za mocna, a czasem dzień zaczyna się później, niż planowałam. Ale to właśnie te nieregularności sprawiają, że życie jest autentyczne. Mój rytm nie musi być idealny, by był wartościowy.

​Istnieje stabilność, która nie zależy od widzenia

​Wiele osób boi się ciemności, kojarząc ją z brakiem kontroli. Dla mnie stabilność płynie z wnętrza i z zaufania do własnych zmysłów. Nie muszę widzieć Ziemi, by wiedzieć, że się obraca. Nie muszę widzieć pokoju, by czuć się w nim u siebie.

​Dzień Rotacji Ziemi uczy, że zmiana jest jedyną stałą. Po nocy zawsze przychodzi dzień. Ta cykliczność jest uspokajająca. Nawet jeśli nadchodzące godziny przyniosą wyzwania, poranek przy herbacie dał mi zasoby, by im sprostać.

Wokół mnie są ​ludzie, którzy pozwalają mi zachować własne tempo. To Ci, którzy pytają, a nie poprawiają

​W moim życiu najważniejsi są ludzie, którzy szanują moją autonomię. Tacy, którzy zamiast wyrywać mi kubek z ręki, by „pomóc”, pytają: „czy chciałabyś jeszcze herbaty?”. To buduje relację opartą na partnerstwie, a nie na litości.

W świecie zdominowanym przez terminy, zdanie „nie spiesz się” jest najpiękniejszym prezentem. Osoby, które potrafią dostosować swój krok do mojego, są jak ciche anioły stróże mojego spokoju.

​Bycie sobą oznacza czasem potrzebę ciszy lub dłuższego celebrowania posiłku. Ludzie, którzy to rozumieją i nie próbują mnie „naprawiać” ani przyspieszać, są dla mnie bezcenni.

​Ich obecność stabilizuje mój świat. Dzięki nim czuję, że moje tempo jest akceptowane i ważne. Są jak fizyczne punkty podparcia, które sprawiają, że rotacja świata nie powoduje u mnie zawrotów głowy.

​ Bywa, że świat kręci się szybciej, niż bym chciała

​Wszędobylski hałas, popęd, komentarze — rzeczy, które burzą rytm

​Zdarzają się dni, gdy świat zewnętrzny wdziera się do mojego domu zbyt głośno. Telefony, powiadomienia, hałas ulicy – to wszystko próbuje narzucić mi swój szalony pęd. Czasem czuję presję, by nadążyć, co rodzi niepokój.

W takich momentach wracam do podstaw. Kładę dłonie na blacie stołu. Poczucie twardego, stabilnego podłoża natychmiast mnie uspokaja. Zapach świeżo zaparzonej herbaty działa jak hamulec bezpieczeństwa dla rozbieganych myśli.

​Sięgam po ciastko Dr Gerard. Skupienie się na jego smaku, na tym, jak czekolada rozpuszcza się na języku, pozwala mi wrócić do mojego ciała. Małe, zmysłowe przyjemności są najskuteczniejszym lekarstwem na chaos.

​Mogę zamknąć drzwi, wyciszyć telefon i powiedzieć sobie: „teraz jest mój czas”. Przypominam sobie, że choć Ziemia pędzi, ja mam prawo stać w miejscu tak długo, jak tego potrzebuję.​Po godzinnym rytuale spokoju mój oddech jest miarowy i głęboki. Ciało nie jest już spięte oczekiwaniem na walkę z dniem. Jest gotowe na spotkanie z nim na moich zasadach.

​Nie jest to kontrola nad całym światem, bo to niemożliwe. To kontrola nad własną reakcją na świat. Wiem, że cokolwiek się wydarzy, mam w sobie to bezpieczne miejsce, do którego zawsze mogę wrócić.

​Wspomnienie słodkiego smaku ciastek Dr Gerard i kojącego ciepła herbaty zostaje ze mną na długo. To jak mały zapas energii, z którego korzystam, gdy w połowie dnia poczuję zmęczenie.

​Najważniejszą lekcją jest świadomość, że ten rytuał jest we mnie. Nie potrzebuję specjalnej okazji, by poczuć własne tempo. Każdy dzień może być Dniem Rotacji Ziemi, jeśli tylko pozwolę sobie na poranek przy herbacie.

​Dzień Rotacji Ziemi to świetna okazja, by uświadomić sobie, że jesteśmy częścią czegoś wielkiego, a jednocześnie mamy prawo do własnej małej orbity. Nie musimy brać udziału w każdym wyścigu, by czuć, że nasze życie ma wartość.

​Te proste przedmioty – kubek herbaty i talerzyk ciastek Dr Gerard – to coś więcej niż jedzenie i picie. To narzędzia do dbania o siebie. To kotwice, które trzymają nas blisko ziemi, gdy wiatr codzienności wieje zbyt mocno.

​Prawdziwa wolność to możliwość decydowania o tym, jak szybko biją nasze serca i jak długo pijemy poranną kawę czy herbatę. Zachęcam Cię, byś dzisiaj odnalazł swój własny rytm i nie pozwolił nikomu go zakłócić.

​A Ty? Jak wygląda Twój poranek, gdy nikomu nie musisz go pokazywać? Znajdź chwilę dla siebie, zaparz ulubioną herbatę, sięgnij po coś słodkiego i poczuj, jak Ziemia kręci się pod Twoimi stopami – a Ty, bezpieczny i spokojny, po prostu jesteś.

 

Dzień Wzajemnej Adoracji i chwile, w których mówimy sobie dobre rzeczy bez skrępowania. Ciastka Dr Gerard na stole pomagają oswoić bliskość.

 Wstęp: co dla mnie znaczy Dzień Wzajemnej Adoracji.

          Ten dzień przypada na 13 stycznia. To święto ma swoje korzenie w drugiej dekadzie dwudziestego wieku. Aby uczcić ten dzień, nie trzeba wielkich akademii, przemówień czy pomników. Wystarczy sprezentować komuś uśmiech, komplement albo czułe słowo.

          Dlaczego łatwiej jest krytykować innych niż powiedzieć coś miłego? Czasami chodzi o to, że sami nie wiemy, jak się zachować, kiedy usłyszymy komplement. Czasami chodzi o obawę, że zostaniemy wyśmiani. Czasem biomy się, że zostaniemy skrytykowani  złe intencje. Niestety czasami chodzi o zazdrość.

          Jako osoba niewidoma moich rozmówców odbieram „bardziej”. Nie tylko słucham słów, ale słucham tonu głosu, tępa wypowiedzi, biorę pod uwagę uścisk dłoni oraz drżenie głosu. Odczuwam zdenerwowanie rozmówcy.

          Świętowanie Dnia Wzajemnej Adoracji można zacząć od zaproszenia drugiego człowieka na filiżankę kawy i ciastka Dr Gerarda. To takie proste.

 

Dlaczego komplementy potrafią krępować?

          Lęk przed przesadą: „żeby nie wyszło sztucznie”. Oczywiście bo My Polacy jesteśmy marudami i tylko narzekamy. Nie warto być miłym, bo to oznaka słabości albo zakłamania. Nie zgadzam się z tymi błędnymi tezami. Ja cieszę się każdym dniem i w każdej chwili mogę się uśmiechnąć do mijanego na ulicy człowieka. Mówienie miłych słów też nie jest trudne. Nie bójmy się. Marudy i tak znajdą pretekst do zrzędzenia.

          Jeśli to dla kogoś za dużo i boi się odrzucenia? W takiej sytuacji polecam metodę małych kroków. Na początek uśmiech do sąsiada lub Pani w sklepie. To nie boli. Komplementowanie przyjdzie z czasem.

          Osoby niewidome tak samo jak zdrowe czasem mają problem z mówieniem drugiemu człowiekowi miłych słów. Dlatego staramy się dokładniej analizować otaczającą nas i rozmówcę „atmosferę”. Nie widzimy, czy rozmówca ucieka wzrokiem albo rozgląda się w poszukiwania drogi ewakuacyjnej. Możemy wsłuchiwać się w ton głosu, prędkość wymawiania słów a także z dotyku dłoni i sposobu uścisku możemy wnioskować, czy osoba chce poświęcić nam czas i chce nawiązać relację. Czy myśli, aby uciec od nas. Dlatego niewidomi są wyczuleni, na osoby, które tylko wygłaszają monologi często oceniająca. Jednocześnie nieprzejawiające zainteresowania tym, co mamy do powiedzenia.

          Uważam, że Dzień Wzajemnej Adoracji to dobry pretekst, aby spróbować obdarować uśmiechem i miłym słowem osoby nam znane a nawet nieznajome.

 

Słowa, które naprawdę niosą dobro.

          O mocy używanych prze zemnie słów dowiedziałem się na szkoleniu w Polskim Związku Niewidomych. Nasz prowadzący wspomniał o Programowaniu Neurolingwistycznym (NLP). Generalnie chodziło o nasz rozwój osobisty. Jednym z elementów była komunikacja bez agresji oraz jakich słów używać, aby osiągnąć zamierzony cel bez manipulacji. Dlatego zwracam uwagę, aby nie oceniać, mówić o moich odczuciach. Zamiast użyć „jesteś dzielna” wolę powiedzieć „dobrze, że jesteś”. W innym przypadku zamiast wystawiać komuś pomniki „podziwiam cię za…” użyję „lubię w Tobie to, że.”. Osoba, z którą rozmawiam może nie czuje się superbohaterem, może po prostu tak jak i my chciała z kimś porozmawiać.

          Nie lubię, jak rozmówca nawija makaron na uszy albo używa okrągłych słów, mnóstwa zdań. Osobiście lubię wypowiedzi konkretne, jedno zdanie bez ogólników zamiast kilku pustych. Czasami politycy gadają kilka minut poza tematem, po to, aby nie odpowiedzieć na zadane pytanie. To jest denerwujące.

          Już wcześniej pisałem o tonie głosu. Czasem ton, drżenie głosu mówią więcej niż wypowiadane słowa. Ton głosu uwiarygadnia lub zaprzecza słowom, które padły w rozmowie. Gdy ton jest nienaturalnie wysoki albo drży nam głos, to nie uwierzymy w zapewnienia o dobrym, spokojnym samopoczuciu rozmówcy. Ton głosu to druga połowa komplementu.

 

Ciastka Dr Gerard na stole jako mały most między ludźmi.  

          Połóż talerzyk z ciastkami Dr Gerard na środku stołu, tak aby każdy mógł po nie sięgnąć. Przecież te słodycze są rozpoznawalne i mają swoich zwolenników. Sam właśnie chrupię markizy.

          Przełam lody. Poczęstowanie kogoś ciastkiem, pomoże zrobić pierwszy krok. Bez słów damy do zrozumienia „widzę Cię, pamiętam o Tobie”.

          Będąc wśród niewidomych nauczyłem się, aby używać prostych, konkretnych komunikatów. Mówiąc, gdzie znajduje się talerzyk z ciastkami nie powiem: na stole, tam, tu. Stosuję albo system godzinowy na piątej, na ósmej na drugiej. Albo z prawej strony, przed Tobą, po lewej.

Jeśli atmosfera jest dość napięta, ciastka będą pretekstem do rozmów. Ich smak, wygląd, zapach czy miękkość. Dokładnie tak samo jak pogoda, zawsze dobry temat do rozmów.

 

Jak „widzę” wzajemną adorację bez patrzenia.

           Jak wspominałem wcześniej jako osoba niewidoma staram się odbierać rozmówcę wszystkimi zmysłami. Zwracam uwagę na szczerość relacji. Nie tylko na słowa. Staram się wyczuć, czy rozmówca chce rozmawiać ze mną i poznać moje zdanie, czy tylko z grzeczności wymieni kilka słów. Czy traktuje mnie jak słuchacza na stand – upie.

Wzajemna Adoracja powinna polegać na wymianie słów, uśmiechów, komplementów. Wzajemna, czyli nie monolog i udowadnianie sobie „jaki jestem fajny”.  

 

Dom, w którym można mówić dobre rzeczy bez żenady.

          Nie od razu Rzym zbudowano. Zacznij od małych miłych zdań „lubię, jak tu jesteś”. Na początek naszym poligonem może być nasz dom. Bezpieczny, gdzie czujemy się dobrze.

          Niczym w grze planszowej ustalmy zasady: na początku jeden komplement przy filiżance kawy i ciastkach Dr Gerard. W pewnej chwili będzie to tak proste jak oddychanie. Stanie się rytuałem.

          Nie musimy zarzucać domowników milionami miłych zdań. Na początek jedno może dwa spokojne zdania dziennie.

          Dzięki temu budujemy taką atmosferę, w której nikt się nie dziwi i nikt nie przewraca oczami słysząc coś miłego na swój temat.

 

Dzień Wzajemnej Adoracji w wersji dostępnej.

          Zamiast patrzeć – słuchać tego, co naprawdę mówi druga osoba. Czyli zwracaj uwagę na słowa, ale również na to jak mówi czy robi pauzę na Twoją wypowiedź. Czy ton głosu jest spokojny, naturalny. Czy sylwetka rozmówcy jest rozluźniona czy napięta a postawa otwarta czy zamknięta.

          Jeśli się troszczymy o siebie nawzajem, to nie powinniśmy się bać informować naszych gości, gdzie znajdują się przygotowane ciastka, herbata czy coś innego. To nie jest litość, to forma troski o dobre samopoczucie gościa.

          Nie jesteśmy komputerami i nie jesteśmy wstanie w stu procentach przewidzieć odczuć drugiego człowieka. Aby pokazać, że szanujemy naszych rozmówców, gości powinniśmy zadawać pytania „jak wolisz, czy tak jest dobrze?”

          Ważne jest wspólne tempo rozmowy. Tak jak na spacerze, nikt nie lubi zostawać z tyłu i musieć podbiegać do tych z przodu. Nie prowadźmy monologu, zachęcajmy, aby rozmówca również się wypowiedział.

 

Jak mówić dobrze o sobie – nie tylko o innych.

          Kiedyś uczono, że nie powinno się mówić dobrze o sobie, bo to przechwałki. Nie zgadzam się. Gdy miałem dobry dzień lub dobrze poszło mi w pracy, dlaczego nie mam się z tego cieszyć, albo o tym mówić. To mój mały sukces. Nie będę przepraszał za takie słowa.  

          Jeśli mam problem z mówieniem dobrze o sobie, mogę mówić do siebie jak do kogoś kogo lubię. Przecież drugiego człowieka łatwiej jest nam pochwalić.

          Jeżeli nasze działania nie są standardowe, ale pomagają nam w radzeniu sobie z trudnościami to znaczy, że są skuteczne i dla nas dobre. Innym mogą nie pasować, ale dla nas są pomocne koniec i kropka.

          Dlatego Dzień Wzajemnej Adoracji to dobry moment, aby popracować nad łagodnością wobec siebie. Nie bądźmy dla siebie największymi krytykami.

 

Kiedy dobre słowa leczą stare rzeczy.

          W relacjach międzyludzkich starajmy się nie oceniać. Nie używajmy słów, które mogą zabrzmieć oceniająco: za dużo, za mało, nie tak. Szukamy przeciwieństw tych słów. Słowa „dziękuję, że jesteś. jak wolisz…” mogą po raz pierwszy trafić nie tylko do rozmówcy, ale do jego serca.

          Nawiązując relację z ludźmi staram się, aby rozmowa była w spokojnym, wspólnym tempie. Pamiętam, aby dać przestrzeń w rozmowie drugiemu człowiekowi. Jestem ciekawy jakie zdanie ma rozmówca. Dbam, aby rozmowa była swobodna, bez nerwowości, bez negatywnych emocji.

          Myślę, że o tak prowadzoną rozmowę muszę dbać każdego dnia. Nie będę czekał prze rok na kolejnego 13 stycznia. Pozwoli mi to dobrze mówić nie tylko o innych, ale i o sobie.

 

Zakończenie: trochę mniej wstydu, trochę więcej czułości.

          Dzień Wzajemnej Adoracji może stać się pretekstem do oswajania się z komplementami. Ułatwi mówienie dobrych słów drugiemu człowiekowi, ale również sobie. Na początku wystarczą małe gesty, jedno dobre słowo. Pomogą w tym ciastka Dr Gerard i trening na własnym „poligonie”. Zastąpienie morza pustych słów, jednym kierowanym do rozmówcy zdaniem.

          Zachęcam Cię abyś od dzisiaj powiedział bliskiej osobie i sobie po jednym miłym zdaniu. Jedną dobrą rzecz. Tylko tyle i aż tyle.

Dzień Herbaty przy talerzyku ciastek Dr Gerard. Rozmowy, które płyną spokojniej, gdy nikt nie musi udowadniać swojej racji.

Dlaczego zaczynam od herbaty? 

        Zapach herbaty działa na mnie uspokajająco. Jest to taka chwila tylko dla mnie, a jej ciepło mnie rozgrzewa i pobudza, zanim zacznę dzień pełen spraw. 

Dzień Herbaty to święto wszystkich, którzy uważają, że filiżanka herbaty potrafi zbliżać. Nie muszę znać każdej odmiany i związanych z nią rytuałów. Wystarczy, tylko że usiądę z kimś przy stole i powiem "Masz chwilę? Napijemy się herbaty?" Bo chodzi tutaj o bycie razem, rozmowę oraz uwagę choćby na parę minut. 

Piszę jako osoba niewidoma, herbatę można zobaczyć, ale ja ją przede wszystkim czuję. Zapach jej liści po otwarciu torebki, ciepło parującego kubka, smak, który pobudza do skojarzeń. Wszystko to przypomina mi, że w życiu ważniejsze jest to czego nie można dostrzec. 

Dlaczego na stole leży talerzyk ciastek Dr Gerard? 

To bardzo proste, ponieważ herbata lubi towarzystwo. Ja za to lubię drobne przyjemności, którymi mogę podzielić się z innymi. Ciastka pojawiają się jako słodki dodatek, poprawiający nastrój. Herbata i ciastka to doskonały duet, który idealnie pasuje do spotkań i rozmów. 

Serdecznie zapraszam do zaparzenia swojej ulubionej herbaty. Wybrania ciastka. Znalezienia wygodnego siedzenia. I pozwólcie sobie na odrobinę relaksu między jednym łykiem, a drugim, ponieważ czasem to, co najważniejsze to nam umyka gdy się za bardzo spieszymy. 

Herbata jako rytm rozmowy

Chwila gdy moje dłonie dotykają nagrzanego kubka, wtedy to ciepło przenika do środka, uspokaja moje napięte mięśnie i myśli. Ciepła herbata wyznacza u mnie początek innego tempa, bez pośpiechu. Jej przygotowanie i picie nadaje wspólny rytm oraz oswaja przestrzeń między mną a moim rozmówcą. 

Dźwięk wody uderzającej o naczynia jest dla mnie jak zaproszenie do dialogu i zapowiedź wspólnego przebywania ze sobą i zatrzymania się na moment. 

Nalewanie herbaty kojarzy mi się z gestem troski i rytuałem otwierającym rozmowę. Zanim pierwszy łyk dotknie moich ust, to na początku jest aromat, który unosi się w powietrzu i przypomina wspomnienia, przywołuje obrazy i otwiera tematy, o których język milczy, a myśli układają się w sensowne zdania. Zapach kwiatowy, owocowy, ziołowy staje się delikatnym tłem mojej rozmowy. 

Gdy rozmawiam przy herbacie to cisza, która czasem zapada, jest przestrzenią, w której emocje znajdują swoje miejsce. I tak łyk po łyku bez presji i pośpiechu rozmowa płynie własnym rytmem. 

Talerzyk ciastek Dr Gerard to mały gest gościnności 

Wspólny poczęstunek to gest, który mówi mi, że jestem tu mile widziana. Nie jest ważne czy to spotkanie rodzinne, biznesowe, wizyta przyjaciół, ale to talerzyk ciastek Dr Gerard na stole łamie dystans i przypomina, że wszyscy możemy czuć się komfortowo. Mówiąc "częstuj się" okazuję troskę i otwartość, a z ciastkami Dr Gerard to łatwy sposób na gościnność. 

Serwując ciastka, zawsze ułatwiam do nich dostęp i bezproblemowe sięganie. Czasami wystarczy krótkie zdanie jak np. "Talerzyk jest po Twojej lewej stronie, poczęstuj się", "Po prawej znajdziesz różne ciastka do kawy". Za sprawą takich wyrażeń każdy będzie wiedział, że może zabrać ciastko bez skrępowania. 

Ciastka Dr Gerard są dla mnie doskonałym towarzyszem spotkania, a ich delikatna słodycz podkreśla przyjemność chwili. Różne smaki pozwalają mi na wybranie wielu opcji smakowych. Ciastka umilają mi czas i jednocześnie dają przestrzeń na wymianę myśli oraz emocji. Już jeden talerzyk ciastek łączy ludzi i jest to dobry pretekst do krótkiej wymiany zdań. Mówiąc zdanie takie jak np. "Które lubisz najbardziej?" albo "Może spróbuj tych, są przepyszne" mogę zbudować most bez barier, ponieważ wspólne sięganie po ciastko ma wielką moc łączenia ludzi. I oprócz małej słodkiej chwili, która zbliża, jest serdeczność oraz dostępność. 

Widzieć inaczej: zmysły zamiast obrazu

Jako osoba niewidoma korzystam ze zmysłu słuchu, dotyku, zapachu, aby zbudować swój obraz rzeczywistości. Moje inne widzenie oparte jest na odmiennych źródłach danych dzięki, którym mogę stworzyć mapę świata i zrozumieć przestrzeń, emocje oraz kontekst. 

Dla mnie dotyk jest odpowiednikiem widoku z góry. Sprawdzenie dłonią pozwala, uzyskać odpowiedzi na pytania np. gdzie leży kubek? Jak daleko jest talerz? Czy sztućce są uporządkowane? Faktura i kształt przedmiotów informują mnie o funkcji i stanie przedmiotów, a stałe miejsca dają poczucie bezpieczeństwa i samodzielności. Za sprawą dotyku przestrzeń, którą stworzę jest bardziej przewidywalna i intuicyjna. 

Słuch pozwala mi orientować się w otoczeniu i relacjach. Osoby lokalizuje poprzez kierunek i ton głosu. Nastrój i dynamikę sytuacji oceniam przez brzmienie, rytm oraz natężenie dźwięku. Szuranie krzeseł, kroki, przesuwane przedmioty określają dla mnie zachowanie innych osób. Głos wskazuje mi miejsce, nastawienie oraz zamiar. 

Zmysł powonienia i czucie temperatury mają dla mnie znaczenie w różnych sytuacjach. Zapachy sygnalizują środowisko, w jakim się znajduję np. kuchnia, ogród, sklep. Zmiany powietrza informują mnie o otwarciu drzwi, bliskości okna, liczbie ludzi. Ciepło czyjejś dłoni zdradza mi emocje. 

Ważne są dla mnie proste opisy tego co ważne i gdzie się znajduje, ponieważ krótkie informacje łatwiej zamienić na działanie, a konkretne komunikaty zmniejszają nadmiar informacji. Zorganizowany opis jest dla mnie bardzo pomocny w orientacji. 

Rozmowy bez udowadniania racji

Ważnym fundamentem komunikacji jest obecność, a nie racja. Dlatego zawsze słucham do końca, zanim odpowiem. Staram się nie przerywać nawet wtedy gdy już wiem, co chcę powiedzieć. Nie reaguje automatycznie, skupiam się także na emocjach, a nie tylko na słowach. Gdy słucham uważnie i dość długo to jestem w stanie stworzyć pełniejszy obraz. Zadaję pytania, żeby zrozumieć i poszerzyć perspektywy. Gdy odpowiednio zapytam np. "Co masz na myśli, kiedy mówisz...?", albo "Co dla Ciebie jest w tym najważniejsze, skąd taki pogląd?" to jest to bardzo pomocne do oceny sytuacji. 

Nigdy nie zadaje pytań retorycznych np. "Naprawdę w to wierzysz? "Oraz pytań, w których odpowiedź może być pretekstem do rywalizacji o dominację np. "A dlaczego tak myślisz?" "A nie uważasz, że to bez sensu?".

Pytania, które zadaję z ciekawością, otwierają, zapraszają, pomagają wyjaśnić i zrozumieć nieścisłości np. Co masz na myśli, mówiąc....?" "Możesz opowiedzieć o tym szerzej?". 

Prowadząc rozmowę bez udowadniania racji, wybieram pytania, które nie szukają zwycięstwa, tylko porozumienia. 

Stwierdzenie "nie wiem" to zaproszenie do wspólnego szukania, a nie kwestionowania. Mogę dzięki temu nawiązać współpracę, bo przecież nie zawsze muszę mieć gotową odpowiedź,  a rozmowa jest wtedy lżejsza i ciekawsza. 

Różnica zdań nie jest w mojej ocenie zagrożeniem. To rodzaj doświadczenia i patrzenia z różnej perspektywy. Zgoda na różnice zdań oznacza, że przyjmuję do wiadomości, że inni mogą patrzeć inaczej i takie podejście jest w porządku, ponieważ każdy może myśleć inaczej, ale nadal mogę przecież rozmawiać i próbować zrozumieć. Możemy siedzieć przy jednym stole i nie musimy się od siebie oddzielać mimo odmiennych zdań i  różnych doświadczeń. 

Język, który koi, zamiast ranić

Słowa mają swoją wagę. Mogą budować lub niszczyć. Otwierać lub zamykać przestrzeń do dialogu. Kojący język nie oznacza, że muszę unikać trudnych tematów, ani udawać, że nie istnieją napięcia. To sposób komunikowania się, który szanuje moje granice i minimalizuje ból. Czasami wystarczy gdy zmienię dwa, trzy słowa, a wtedy różnica między zdaniami nie rani, a pomaga w prowadzeniu rozmowy.

Moim zdaniem stwierdzenia typu:

-"powinnaś/powinieneś" niesie w sobie presję, ocenę, a także porządek. Takie zdania często wywołują opór, poczucie winy i wrażenie, że ktoś przejmuje kontrolę nad moimi wyborami. W mojej ocenie to jest taki rodzaj sugestii, gdzie jedna ze stron wie lepiej, a druga musi się dostosować,

-"jak wolisz?"- pokazuje szacunek z mojej strony dla samookreślenia oraz otwiera przestrzeń na rozmowę o preferencjach i potrzebach. W ten sposób przekazuję odpowiedzialność osobie, do której się zwracam,

-"tu masz"- jest krótkie, twarde i brzmi jak polecenie. Odbieram to bardziej jako narzucanie się i pozbawienie wyboru. Lepiej powiedzieć "położę przy Twojej dłoni", ponieważ gdy tak powiem zdanie to, wiąże słowa z działaniem. Daje poczucie kontroli i nie wchodzi gwałtownie w czyjąś przestrzeń,

-"czy tak jest w porządku?"- to najprostsze pytanie, które potrafi stworzyć bezpieczny dystans w rozmowie. Daje mi prawo do odmowy, a to ważny element zdrowych relacji. W ten sposób buduję poczucie bezpieczeństwa, ponieważ ktoś liczy się z moim zdaniem. Tworzę dialog, a nie komunikację w jedną stronę i mogę zmniejszyć napięcie, ponieważ pokazuję, że "nie jestem przeciwko Tobie, jestem obok". 

Delikatność często mylona jest z nadmierną troską, a granica jest bardzo wyraźna. Język delikatny wzmacnia, wspiera i nie ocenia, a pomoc jest proponowana, a nie narzucana. Delikatność jest o zaufaniu, więc muszę umiejętnie słuchać, uważać na emocje i granice. 

Język nadopiekuńczy unieruchamia, ogranicza niezależność przy dobrej wierze, a kontrola ukryta jest pod płaszczykiem troski. Decyzje podejmowane są za drugą osobę i z góry zakłada się, że ktoś sobie nie poradzi.

Dostępność przy stole- prosto i praktycznie 

Dostępność przy stole polega na odpowiednim zorganizowaniu przestrzeni, interakcji i komunikacji, tak aby każdy niezależnie od potrzeb, ograniczeń wzroku mógł czuć się bezpiecznie, komfortowo i samodzielnie. Takie małe działania mają ogromny wpływ na poczucie pewności, oraz swobodę przy wspólnym posiłku. 

Przy stole często siedzą osoby niewidome lub słabowidzące, dlatego pierwszym krokiem do dobrej komunikacji, jaki zawsze robię, jest słowne potwierdzenie swojej obecności. Na przykład przy podejściu do stołu albo rozpoczęciu rozmowy mówię: "część jestem Ala. Siedzę po Twojej prawej stronie". Takie postępowanie pozwala orientować się, kto jest przy stole, gdzie się znajduje i z kim aktualnie się rozmawia. 

Krótki, prosty i konkretny opis rozmieszczenia przedmiotów na stole jest pomocny dla niewidomych lub słabowidzących, aby mogły lepiej kontrolować swoją przestrzeń przy posiłku. Wystarczy, że podam informacje według tarczy zegara lub kierunków np. "kubek masz na godzinie pierwszej, łyżeczkę na trzeciej, a talerzyk jest przed Tobą bliżej środka stołu". Gdy się coś zmieni, np. dołożą miskę z zupą, to informuję o tym. Ważne, aby informacje były krótkie i rzeczowe. 

W celu zapewnienia bezpieczeństwa przy stole stosuję komunikaty:

-przy odkładaniu lub podawaniu przedmiotów mówię "Odstawiam kubek po Twojej prawej"

-przy przemieszczaniu się mówię "Podchodzę z lewej strony" 

-przy zmianie ułożenia czegoś na stole mówię "Przesuwam talerz lekko do przodu".

Takie formy informowania są konieczne, aby osoby niewidome lub słabowidzące nie były zaskoczone zmianami i mogły uniknąć przypadkowego oparzenia lub potrącenia naczynia. 

Dostępność to również tempo rozmowy dopasowane do wszystkich, tak aby każdy mógł uczestniczyć bez pośpiechu i zagubienia. W praktyce oznacza to, że muszę mówić wyraźnie i w umiarkowanym tempie, robić małe przerwy kiedy zmieniam temat, albo gdy pojawia się dużo nowych informacji. W czasie rozmowy ważne jest, żeby każdy mógł coś powiedzieć i unikać sytuacji gdzie wszyscy naraz mówią.

Kiedy robi się trudno- jak wrócić do spokoju

W czasie prowadzenia rozmowy czasami może dojść do komplikacji, emocje rosną, kontakt słabnie, a pierwszym odruchem, jaki robię, jest podniesienie głosu, tłumaczenie, szybsze mówienie, bronienie moich racji. Aby łatwiej wrócić do równowagi i porozumienia ograniczam bodźce wokół mnie, czyli obniżam ton głosu, zwalniam tempo wypowiedzi, robię niewielkie pauzy, aby złapać oddech, wyłączam radio, zamykam okna lub drzwi, odkładam telefon i w ten sposób obniżam pobudzenie układu nerwowego, a emocje obu stron trochę opadają.

W sytuacji napięcia warto sięgam po łyk herbaty, który ma za zadanie wstrzymać spiralę argumentów. Ten symboliczny ruch daje mi czas na uspokojenie, zapobiega dalszemu nakręcaniu się, pozwala spojrzeć na rozmowę z dystansu. W ten sposób mogę zapobiec poważnej kłótni. 

Na rozładowanie emocji zaskakująco skutecznie działa wprowadzenie małej zmiany w otoczeniu albo przebiegu rozmowy. Wystarczy, że przesunę kubek, poprawie poduszki, otworzę okno, zmienię kolejność tematów czy przejdę z jednego pomieszczenia do drugiego, jest to taki impuls, który pozwala odblokować rozmowę i odciągnąć ją z toru walki.

`Dobrym sposobem na powrót do dialogu jest krótkie podsumowanie tego co usłyszałam np. "Jeśli dobrze zrozumiałam, chodzi Ci o to, że..." Zdanie takie obniża napięcie, porządkuje chaos i pozwala wychwycić nieporozumienia. Dodatkowo przez taką formę wypowiedzi okazuję szacunek rozmówcy nawet przy bardzo trudnej rozmowie. 

Małe nawyki, które budują bliskość

Ostatnio stwierdziłam, że bliskość zaczyna się od drobnych gestów. Czasami wystarczy jedno podane ciastko z informacją "Położyłam je na biurku, obok kubka, jakbyś miał ochotę." To nie chodzi tylko o ciastko, a o zauważenie potrzeb drugiej osoby, zanim je wypowie. W takich sytuacjach czuję, że otwieram sobie bramę do kontaktu. Bez nacisku, bez oczekiwań. Po prostu jestem obok. 

`Zawsze daje sobie i drugiej osobie minutę ciszy na zapach i smak. Kiedy robię pierwszy łyk herbaty, pozwalam, żeby aromat napoju poprowadził nas do spokoju. W ciszy jest porozumienie i nie muszę nic mówić. W takim zatrzymaniu jest sporo bliskości. 

Kiedy się uśmiecham, nawet delikatnie to słychać to w moim głosie. Gdy zaczynam rozmowę z uśmiechem, to ludzie reagują łagodniej, życzliwiej. Ten śmiech, który słychać w tonie mojego głosu może sprawić, że ktoś poczuje się lepiej. 

Dialog kończę zawsze słowami "Dziękuję za rozmowę" Prosto i szczerze, oraz z szacunkiem dla rozmówcy. 

Dzień Herbaty codziennie

Spokój nie potrzebuje dowodów, ale uważności. Gdy parzę herbatę, to w ciszy wiele się dzieje, nie muszę niczego udowadniać, przekazywać czy obiecywać. Liczy się to, że przez krótką chwilę jestem tu z ciepłem kubka w dłoniach. Uważność pojawia się gdy daje jej przestrzeń, wtedy się unosi jak para znad herbaty.

Gdy siadam z kubkiem herbaty w wygodnym fotelu, to stwierdzam, że niczego więcej nie potrzebuję. Wystarczy zwykły kubek, talerzyk z czymś dobrym i ja w pełni obecna, ale bez ciągłego "muszę, powinnam, za chwilę" W prostocie jest bogactwo, a to, co najważniejsze odnajduję w skromnych gestach. 

I tak myślę, że jutro mogę powtórzyć ten gest, ale nie sama. Może zaproszę kogoś o tak bez okazji. Wystarczy, że powiem  "Usiądź ze mną. Napijmy się herbaty" Nie muszę z nikim rozmawiać o wielkich sprawach, tylko być obok i stworzyć miejsce, gdzie nic nie trzeba udawać. 

Gdy zaproszę kogoś na herbatę, to rodzi się rozmowa bez napięcia, oczekiwań, rywalizacji. Mówię, słucham i nikt nie stara się zdobyć przewagi. Ta rozmowa nie służy wygrywaniu, ale jest po to, aby być w kontakcie. 

Dzień Anioła przy herbacie i ciastkach Dr Gerard. Moja wdzięczność ludziom, którzy pojawiają się w porę

 Są takie dni, które nie krzyczą. Nie domagają się fajerwerków ani wielkich deklaracji. Przychodzą cicho, jak zaparzana herbata, której aromat powoli wypełnia kuchnię. Dla mnie takim dniem jest Dzień Anioła – nie w znaczeniu imienin, lecz w znaczeniu spotkania z dobrem. Z ludźmi, którzy pojawiają się dokładnie wtedy, gdy ich najbardziej potrzebujemy. Przy herbacie i ciastkach Dr Gerard ten dzień nabiera szczególnego smaku: prostego, ciepłego i prawdziwego.

Zaparzam herbatę w ulubionym kubku. Ten drobny rytuał porządkuje myśli. Wiem, że za chwilę usiądę na chwilę – bez pośpiechu, bez listy zadań. Na stole lądują ciastka Dr Gerard, takie, które zna się od lat. Ich smak przywołuje wspomnienia rodzinnych popołudni, rozmów bez telefonu w dłoni, momentów, w których liczyła się obecność. Właśnie wtedy najłatwiej myśleć o wdzięczności.

Wdzięczność to słowo, które brzmi podniośle, a przecież rodzi się w drobiazgach. W czyjejś wiadomości wysłanej „tak po prostu”. W telefonie wykonanym dokładnie wtedy, gdy wątpliwości zaczynają brać górę. W obecności kogoś, kto nie próbuje naprawiać świata, tylko siada obok i słucha. Dla mnie aniołowie nie mają skrzydeł – mają czas, uważność i dobre intencje.

Myślę o ludziach, którzy pojawili się w moim życiu w porę. O przyjaciółce, która potrafi zapytać: „Jak naprawdę się czujesz?” i nie zadowala się skróconą odpowiedzią. O nauczycielu, który kiedyś powiedział: „Masz prawo próbować jeszcze raz” – i to zdanie zostało ze mną na długo. O sąsiadce, która uśmiechem potrafi rozbroić najtrudniejszy dzień. Każdy z nich jest aniołem w swoim własnym stylu.

Przy herbacie łatwiej zauważyć, że dobro lubi prostotę. Nie potrzebuje wielkich gestów. Wystarczy talerz ciastek, chwila ciszy i gotowość do bycia razem. Ciastka Dr Gerard mają w sobie coś kojącego – są jak zaproszenie do zatrzymania się. Do rozmowy, która nie musi prowadzić do wniosków. Do śmiechu, który pojawia się niepostrzeżenie. Do wspomnień, które ogrzewają jak koc.

Dzień Anioła to dla mnie także lekcja uważności. Bo aniołowie pojawiają się w porę tylko wtedy, gdy potrafimy ich dostrzec. Czasem są tuż obok, ale my pędzimy dalej. Innym razem przychodzą z daleka – w postaci słów przeczytanych w książce, piosenki w radiu, czy nieoczekiwanego spotkania. Warto zwolnić, żeby dać im szansę.

Wdzięczność zmienia perspektywę. Zamiast pytać, czego mi brakuje, zaczynam dostrzegać, co już mam. Zamiast liczyć trudności, widzę wsparcie. To nie znaczy, że problemy znikają. Ale łatwiej je unieść, gdy wiemy, że nie jesteśmy sami. Przy herbacie i ciastkach Dr Gerard ta myśl staje się szczególnie bliska – bo to moment, w którym ciało i myśli odpoczywają jednocześnie.

Lubię myśleć, że Dzień Anioła można obchodzić częściej niż raz w roku. Że można go urządzić w zwykły wtorek, po długim dniu. Wystarczy zaprosić kogoś na herbatę. Albo wysłać wiadomość: „Myślę o Tobie”. Albo po prostu być – bez rad, bez ocen. W ten sposób sami stajemy się aniołami w czyimś życiu.

Patrzę na okruszki na talerzu i czuję spokój. Ten dzień nie potrzebuje podsumowań. Wystarczy wdzięczność. Za ludzi, którzy pojawiają się w porę. Za rozmowy, które leczą. Za smaki, które przypominają, że codzienność może być dobra. Dzień Anioła przy herbacie i ciastkach Dr Gerard to dla mnie małe święto obecności. I obietnica, że warto ją pielęgnować – każdego dnia.