Dzień Ochrony Środowiska i relacja z naturą, która nie wymaga patrzenia. Rozmowy, w których osoba niewidząca odczuwa bliskość przyrody, dzieląc się wspólnie ciastkami Dr Gerard

 

Dzień Ochrony Środowiska i relacja z naturą, która nie wymaga patrzenia. Rozmowy, w których osoba niewidząca odczuwa bliskość przyrody, dzieląc się wspólnie ciastkami Dr Gerard

Natura, którą można poczuć bez patrzenia.

Dzisiejszy współczesny świat opiera się na bodźcach wizualnych. Kiedy myślimy o przyrodzie przed oczami stają nam malownicze krajobrazy, paleta barw zmieniająca się podczas pór roku czy cudowne zachody słońca. Istnieje zupełnie inny wymiar otaczającego nas świata, wymiar głęboki, który nie wymaga zaangażowania oczu. Przyroda jest bowiem w pełni dostępna wiedzą ci co na co dzień funkcjonują w ciemności. Osoba niewidząca odbiera otoczenie całym ciałem angażując swoje wszystkie zmysły, które przez ludzi widzących często są zakłócone przez nadmiar obrazów. Każdy powiew wiatru zmiana wilgotności powietrza czy nagły przypływ ciepła to czytelne sygnały. Pokazuje to wyraźnie, że natura jest zawsze obecna w naszych odczuciach. Jeśli tylko pozwolimy sobie na chwile uważności. Nie trzeba ją widzieć żeby ją w pełni szanować, rozumieć i czerpać z niej czystą radość oraz wewnętrzny spokój.

Dźwięki przyrody jako sposób orientowania się w świecie.

Dla kogoś kto nie korzysta ze wzroku przestrzeń wokół nie jest pustką lecz gęstą siecią informacji w tym kontekście słuch staje się jednym z najważniejszych narzędzi poznawczych. Dźwięki przyrody nie są jedynie przyjemnym tłem, tłem akustycznym ale stanowią fundamentalny sposób orientowania się w świecie i przestrzeni. Regularny śpiew ptaków, delikatny szum wiatru w szczelinach budynku czy miarowy szum drzew tworzą swoistą mapę dźwiękową. Osoba z dysfunkcją wzroku potrafi bezbłędnie rozpoznać ukształtowanie terenu. Po tym jaki dźwięk rozchodzi się wokół niej. Echo odbijające się od gęstych krzewów niesie zupełnie inną informację niż to, które wraca z otwartej trawiastej polany. Naturalne dźwięki dają niezwykle silne poczucie miejsca i stabilności. Pozwalają precyzyjnie określić kierunek, odległość a nawet zbliżającą się zmianę pogody stając się naturalnym przewodnikiem w codziennym poruszaniu się.

Zapachy, które budują kontakt z otoczeniem.

Węch to kolejny zmysł, który potrafi stworzyć trwały kontakt z otoczeniem. Zapachy przyrody mają unikalną zdolność budowania nastroju i natychmiastowego przywoływania wspomnień. Głęboka woń wilgotnej ziemi po letnim deszczu, otulający aromat słodkiej lipy czy żywiczny , ostry zapach igliwia w ciepłym lesie to te elementy, które definiują przestrzeń. Osoba bez wzroku doskonale potrafi rozpoznać zmiany zachodzące w naturze właśnie za pomocą węchu. Zmiana pory roku, bliskość płynącej rzeki czy wyjście z miasta do parki wszystko to ma swój zapach. To wszystko buduje skojarzenia i wspomnienia. Pozwala poczuć rytm życia, bezpieczeństwo i bliskość pachnącego otoczenia.

Dotyk jako sposób poznawania natury.

Bezpośredni, fizyczny kontakt z otoczeniem dostarcza najbardziej namacalnych dowodów na istnienie i strukturę świata. Skupiając się na dotyku, otwieramy się na zupełnie nową formę bliskości z przyrodą. Dotykanie chropowatej, spękanej kory wiekowego dębu, gładkich i delikatnych płatków wiosennych kwiatów czy chłodnej sypkiej ziemi w ogrodzie niesie ze sobą ogromną ilość konkretnych informacji. Osoba niewidząca poprzez opuszki palców bose stopy precyzyjnie odbiera fakturę, gęstość oraz temperaturę otaczającego środowiska. Ciepło promieni słonecznych ogrzewających skórę lub nagły chłód cienia rzucanego przez gęstą koronę drzew to fizyczne doznania, które pozwalają precyzyjnie zlokalizować si w przestrzeni. Dotyk nie kłamie daje pewność i pozwala osobie z ograniczeniami wzroku na budowanie precyzyjnego wewnętrznego obrazu otaczającej ją rzeczywistości.

Codzienność, w której można być bliżej natury.

Doświadczenie bliskości przyrody nie wymaga dalekich skomplikowanych podróży ani wypraw w nieznae zakątki świata. Natura jest zintegrowana z naszą codziennością o ile si potrafimy się na nią otworzyć. Osoba z ograniczeniami wzroku doświadacza jej obecności każdego dnia w bardzo prostych, prozaicznych sytuacjach być może to być krótki spacer po znanej okolicy lub szerokie w otwarcie okna o poranku by wpuści do pokoju rześkie powietrze czy chwila spokojmego odpoczynku na balkonie w ciepłe popołudnie. Przyroda nie kończy się tam gdzie zaczynają się miejskie zabudowania. Ona nieustannie przenika nasze życie oferując chwile wytchnienia by w szmerze przydomowych krzewów czy dotyku trawy pod stopami. Naprawdę nie trzeba wyjeżdzać daleko by poczuć rytm ziemi on trwa nieustannie obok nas dostępny na wyciągniecie reki.

Rozmowy o środowisku, które zaczynają się od doświadczenia.

Spotkania z bliskimi na świeżym powietrzu staja się doskonala okazją do tego, by porozmawiac o rzeczach warzmych.zaczynajac od p-rostych zmyslowych wrazen.Rozmowyt o środowidsku naturalnym najpiękniej rozwijają się wtedy, gdy wynikaja z bezpośrednieho, wspólnego dowiadczenia chwili.Siedząc razem w ofrodzie czy na parkowej ławce, osoba bess wzroku w naturalny sposób dzieli się tym, co odczuwa w danym momencie. Opisuje intensywność otaczających dźwiękow, subtelne zmiany kierunku wiatru czy zapach wilgoci unoszący się znad pobloiskiego stawu. Taka szczera wymiana spostrzeżeń pozwala osobą widzącym dostrzec to, co na co dzień umyka ich uwadze, zagłuszone przez ciagły pośpiech i dominacje bodźców wzrokowych. Rozmowa staje się pomostem, który zbliża i pozwala wspólnie docenić bogactwo otaczającego nas świata.

Troska o środowisko jako element codziennych wyborów.

Głębokie odczuwanie przyrody naturalnie rodzi potrzebę jej ochrony i szacunku do jej zasobów. Troska o środowisko nie musi być z wiązana z wielkimi manifestami. Najczęściej przejawia się jako element naszych codziennych, małych wyborów. Osoba niewidząca pełną odpowiedzialnością i świadomością ich długofalowego wpływu na planetę. Może to być dbałość o segregację odpadów domowych, oszczędne i rozważne gospodarowanie wodą czy wybieranie produktów ekologicznych, bio degradowanych opakowaniach. Każda drobna decyzja zakupowa czy nawyk domowy ma realne znaczenie dla zachowania naturalnej równowagi. Pokazuje to, że odpowiedzialność za stan planety spoczywa na każdym z nas, a trwała, pozytywna zmiana zaczyna się od małych konsekwentnych kroków wykonywanych w zaciszu własnego domu.

Ciastka Dr Gerarda jako część spokojnego spotkania.

W trakcie tych spokojnych, ciepłych rozmów prowadzonych na świeżym powietrzu idealnym dopełnieniem wspólnego spędzonego czasu stają się małe codzienne przyjemnośći. Na stoliku w ogrodzie czy gdzieś na trawie pojawiają się ciastka Dr Gerarda. Nie stanowią one głównego tematu dyskusji ani nie dominują nad spotkaniem lecz pojawiają się naturalnie jako element relaksującej chwili. Dzielenie się słodkościami sprzyja zacieśnianiu więzi. Wprowadza swobodna atmosferę. Chrupnięcie delikatnego herbatnika czy smak słodkiego nadzienia doskonale współgrają z bogactwem innych zmysłowych doznań szumem liści i ciepłem popołudniowego słońca. Ciastka stają się dyskretnym przyjemnym tłem do rozmowy z bliskimi.

Natura jako coś co daje spokój i równowagę.

Niezależnie od sposobu w jaki ją postrzegamy przyroda jest niezrównanym źródłem wewnętrznego spokoju i życiowej równowagi. Kontakt z nią pozwala wyciszyć goniące myśli, obniża poziom codziennego stresu i przynosi głębokie ukojenie. Osoba bez wzroku korzysta z dobrodziejstw środowiska naturalnego, odnajdując w szumiw wiatru i zapachu ziemi bezpieczną przewidywalną przystań.

Dlaczego warto dbać o to co nas otacza.

Na zakończenie warto zadać sobie pytanie dlaczego tak ważne jest abyśmy dbali o to co nas otacza? Odpowiedź kryje się w naszej relacji z naturą. Troska o środowisko to nie tylko obowiązek ale przede wszystkim dbałość o nasz wspólny dom, który nieustannie karmi i koi nasze zmysły. Świadome działanie ekologiczne chroni te bezcenne doświadczenia słuchowe, węchowe i dotykowe przed bezpowrotnym zniszczeniem. Każdy mały gest na rzecz środowiska ma znaczenie ponieważ zabezpiecza świat dla nas i dla przyszłych pokoleń. Pielęgnowanie relacji z naturą uczy nas pokory, wrażliwości oraz szacunku do życia we wszystkich jego przejawach przypominając,że jesteśmy częścią tej wielkiej żywej całości.

Dzień Dobrej Oceny i codzienność, w której zaczynam zauważać swoje małe sukcesy. Spotkania, w których jako osoba bez wzroku odkrywam, jak wiele daje proste „dobrze to zrobiłaś” lub „dobrze to zrobiłeś”, a wspólny czas dopełniają ciastka Dr Gerard

W tym wpisie chciałbym poruszyć, wydaj mi się, że ważny temat, a dotyczący takiego zagadnienia jak dnia dobrej oceny. Na sam początek nakreślę parę słów o genezie powstania tego dnia. Ten dzień należy do dnia świąt nietypowych. Na samym początku zaczął on krążyć w sieci wśród uczniów. Uważali oni iż to ten miesiąc czerwiec, kiedy to kończy się rok szkolny to dobry czas aby to poprawić swoje końcowe oceny na świadectwie. I w taki to oto sposób dzień trzeci czerwca stał się dniem dobrej oceny i został zapisany w kalendarzu jako dzień święta nietypowego i jak widać staje się coraz bardziej powszechny. I to właśnie ta jego powszechność, a zarazem i uniwersalność pozwala wszystkim świętować ten dzień. Bo któż z nas i to niezależnie czy jest dzieckiem czy też osobą już dorosłą to lubi uzyskiwać pochwały. Pozwolę i sobie tutaj na troszkę osobiste spostrzeżenia i to z perspektywy osoby niewidomej bo do takiej właśnie się zaliczam.

Jak zapewne wszystkim wiadomo to to co przychodzi, że tak to ujmę osobie zdrowej łatwo to ktoś kto jest osobą niewidomą to może mieć z tym problem. Nawet samo zaparzenie herbaty to jak by się mogło by wydawać to nic takiego, jednakże osoba niewidoma musi tej czynności poświęcić więcej uwagi i ostrożności. Tak jak to tu ująłem ostrożność i uwaga to coś co towarzyszy osobie niewidomej przez całą ciągłość dnia. A przecież te osoby i nic innego jak prowadzą normalne życie. Gotują i tu mają do dyspozycji udźwiękowiony albo oznaczony sprzęt gospodarstwa domowego i nawet te osoby wymieniają się różnego rodzaju przepisami. Często zdarza się i tak iż ich trud nie przechodzi obojętnie i jest zauważalny i doceniany i to przez różne osoby nie tylko te z rodziny.

Słowa, a raczej mowa to chyba coś najważniejszego w komunikacji z osobą niewidomą. Taka osoba bierze pod uwagę nawet ton rozmówcy i przecież nie ma się tu czemu dziwić. Potrafi ona nawet po głosie rozmówcy odróżnić tą przysłowiową dobrą pochwałę, a co za tym idzie dobrym słowem od tej napiszmy troszkę naciąganej. Ale skupmy się nad tym dobrym słowem, to takie to słowo może wpłynąć relatywnie na cały dzień. My z swojej strony też po usłyszeniu pochwały powinniśmy dać temu jakieś pozytywne odzwierciedlenie. Także rozmawiajmy i dzielmy się dobrym słowem.

Słowa dobrze zrobiłeś to coś co jest realnym wsparciem i to nie tylko w tej przytaczanej przeze mnie grupie osób niewidomych lecz w całym społeczeństwie. Zaczęliśmy ten wpis od uczniów, a więc i odnieśmy się do nich. Przecież do szkoły chodzą wszystkie dzieci i dobrze jest jak w takiej grupie uczeń usłyszy dobrze to zrobiłeś, a te słowa i są słyszalne w większej grupie osób. Taka pochwała działa ze zdwojoną potęgą, bo tak jak to ująłem słyszy ją uczeń i klasa. Nie inaczej jest i w dorosłym naszym życiu pochwała w grupie jest to coś wielce pozytywnego, a w szczególności gdy ją słyszy osoba niewidoma, to jeszcze i czuje się podbudowana, że tak ujmę i daje pozytywny wgląd w przyszłość.

Zdarza się tak czasami, że pewna pochwała jest jakby to ująć zawyżona. A my z swojej strony jesteśmy nieco speszeni na te słowa. Mogę tu się posłużyć tym przykładem herbatki. Bo chyba każda osoba niewidoma potrafi ją sobie zaparzyć, a my słyszymy od kogoś jak ty to dobrze robisz i tu następuje chwila zawahania z naszej strony bo to przecież nie nic innego jak codzienność, tak jak i u innych. Wydaje mi się, że w ogóle przyjmowanie dobrego słowa od innych to jest proces. Ktoś świeżo po utracie wzroku musi się na nowo uczyć czynności dnia codziennego i przyjmowanie tego dobrego zdania musi i też się nauczyć w tej drodze procesu.

A czy my potrafimy docenić samych siebie, bo to też jest ważne. Nasza samo ocena to też coś co nas podbudowuje, a jeszcze jak to ktoś zauważa to jest można by tu napisać, że miłe. Taki prowadzony dialog z samym sobą wpływa i pozytywnie na nasze samopoczucie bo w jego drodze i możemy uczyć się   nowych umiejętności tak potrzebnych nam w życiu po niewidomemu. Ten dialog może występować w różnych sytuacjach i tak jak to tu ująłem powinien nam być pomocny. W pierwszej kolejności zapewne nasze działania zauważają osoby najbliższe, te z którymi to się spotykamy albo te z którymi to prowadzimy wspólne życie.                                                               

Osoba niewidoma nie inaczej jak i dzieli się swoimi spostrzeżeniami, które to dotyczą różnych aspektów. Dajmy na to przy takim stole gdzie bije serce domu, bo to przecież tam skupia się nasze życie towarzyskie różne osoby dzielą się z nami różnymi spostrzeżeniami, a my możemy wypowiedzieć nasze zdanie na ten temat. Zapewne i w trakcie tych rozmów dowiadujemy się nowych rzeczy, co pozwala nam na wzbogacanie naszych wiadomości. I to też jest zaletą iż możemy prowadzić swobodną dyskusję , a my po takiej dyskusji czujemy i się zapewne o wiele lepiej. Przecież mówi się zapraszam na poczęstunek to sobie trochę pogadamy i coś w tym powiedzeniu jest, jak mi się wydaje jakaś prawidłowość.

Atmosfera z jaką mamy do czynienia w danej chwili jest to coś co towarzyszy nam przez cały czas, czy to w domu czy też w pracy, a my jesteśmy jej częścią. Obecna świadomość ludzi jest na coraz to wyższym poziomie, a takie osoby posłużę się tu uwzględnionymi czyli niewidomymi osobami mają to coraz lepsze udogodnienia, czy to w architekturze czy też w samym transporcie. Druga strona medalu jak się mówi to samoakceptacja, to po utracie wzroku proces trwający u jednej osoby krócej, a u innej dłużej. Po takiej akceptacji i nauce prowadzą te osoby normalne życie w społeczeństwie i mają też swoje troski dnia codziennego. Czyli rzecz normalną tak jak każdy.

Tak jak to tu ująłem osoby niewidome prowadzą normalny tryb życia, są zapraszane do znajomych jak i sami zapraszają. W trakcie takiej rozmowy następuje poczęstunek. Chociaż i niektórzy podjadają i słodkości  tu mam na myśli ciacha. A skoro piszę o ciachach to pokuszę się o taką markę jak Dr Gerard, jest to polski producent. Nawet niektórzy pozwalają sobie na odrobinkę przyjemności dla podniebienia w czasie przerwy w pracy.

 

I tak osoba to czytająca dotarła do podsumowania mojego wpisu. Pokusiłem się o nakreślenie tematu chociaż w znikomej części a dotyczącego dobrego oceniania. Posłużyłem się tu w bardzo dużym stopniu wiadomościami widzianymi z perspektywy osoby niewidomej bo tak jak na wstępie tego wpisu zawarłem informacje iż taką jestem. Już nie raz, a nadmienię że nawet dość często słyszę dobre słowo i się nim dzielę, chwaląc sam różne osoby za róż rzeczy. Także dzielmy się dobrym słowem, a zapewne będzie nam lepiej. 

Dzień przyjaciela i relacje, które budują codzienność. Spotkania, w których osoba niewidoma doświadcza bliskości drugiego człowieka a rozmowie towarzyszą ciastka Dr Gerard.

 

Dzień przyjaciela i relacje, które budują codzienność. Spotkania, w których osoba niewidoma doświadcza bliskości drugiego człowieka a rozmowie towarzyszą ciastka Dr Gerard.

Dzień przyjaciela obchodzony jest 9 czerwca. W Polsce nie jest obchodzony jakoś szczególnie. Jednak na świecie przyjaciele w tym dniu obdarowują się nawzajem drobnymi upominkami, prezentami oraz słodyczami.

Przyjaźń rozpoczyna się od niewinnych rozmów, pierwszych spotkań a czasami nawet śmiesznych nieporozumień. Przyjaźń to zrozumienie i wysłuchanie drugiej osoby. Przyjaźń to bycie wtedy, kiedy jesteśmy naprawdę potrzebni. Osoby, które straciły wzrok bardzo wyczulone są na słowa. Pierwsze spotkanie nie zależy od tego, co zobaczą, ale od tego, co usłyszą kropka ważne jest ton głosu i szczere odpowiedzi. Od takiego początku może stworzyć je coś pięknego, czyli prawdziwa przyjaźń.

Codzienność, która wzmacnia relacje.

Przyjaźń to nic innego jak nasza codzienność. Wspólne spacery, rozmowy oraz spotkania sprawiają, że coraz bardziej nawiązuje się relacja pomiędzy ludźmi. Dyskusje a nawet czasami niewinne sprzeczki prowadzę do tego, że poznajemy się coraz bardziej, zaczynamy sobie ufać, co wszystko prowadzi do jednego. Do tego, że możemy na kogoś liczyć i nazwać swoim przyjacielem. A nie jest to proste rzecz. Osoby dysfunkcją wzroku są bardzo wyczulone na każde rozmowy i odpowiedzi, które wynikają z tych rozmów. Nasz ton głosu, nasz odpowiedzi nawet nasze niewinne zawahania przy odpowiedziach mowa spowodować, że osoba niewidoma może nam nie ufać. Dlatego warto być szczerym w tych rozmowach i relacjach z osobami z dysfunkcją wzroku.

Słuchanie, jako podstawa dobrej relacji.

Słuchanie, to bardzo piękna rzecz w relacjach międzyludzkich. Każdy z nas lubi rozmawiać, ale powinniśmy także umieć słuchać. Osoby z dysfunkcją wzroku bardzo dokładnie wczytują się w nasze wypowiadane słowa kropka my osoby widzące możemy nawet nie zauważać różnice w naszej odpowiedziach, ale osoba niewidoma wyczuje każde nasze zawahanie lub nie szczerą odpowiedź. Bardzo dobrze nas słuchają i my powinniśmy także ich słuchać. Kiedy wysłuchamy osoby z dysfunkcją wzroku możemy wiele zrozumieć, co chce nam przekazać, jakimi cudownymi są ludźmi. Nauczą nas lepszego słuchania i wsłuchiwania się w to, co ktoś do nas mówi, a to nie jest łatwa rzecz.

Obecność, która daje poczucie bezpieczeństwa.

Być z kimś, przyjaźnić się, kolegować to nie tylko rozmowy, dyskusję. To także obecność w ich życiu każdego dnia. Obecność, na tyle ile nam pozwalają. Obecność to nie znaczy bycie codziennie u kogoś w domu, czy rozmowy przez telefon. Obecność to może być drobny gest, który ma spowodować uśmiech na czyjejś twarzy. Kiedy znajdujemy się ze sobą dysfunkcją wzroku obecność jest nasza bardzo ważna. Nie musimy mówić, możemy siedzieć w ciszy. Ta osoba będzie wiedziała, że jesteśmy obok niej i będzie czuła się bezpiecznie. Czasami cisza, więc jest warta niż niejedna rozmowa.

Zaufanie, które rośnie z czasem.

Zaufać komuś to nie jest prosta rzecz. Czasami zaufanie zdobywa się miesiącami a nawet latami. I pamiętajmy jedną, że zaufanie można zdobywać latami, ale stracić można w jednej chwili. Zaufanie to bardzo ważna rzecz w relacji międzyludzkiej. Zaufanie to znaczy, że możemy wszystko powiedzieć o wszystkim. Cudownie mieć kogoś takiego, komu możemy zaufać. Kto nie będzie nas oceniał i nie osądzą. Być zaufaną osobą jest to coś pięknego. I bardzo wartościowego w dzisiejszych czasach, gdzie każdy biegnie i nie ma czasu, aby zatrzymać się, na chociaż na chwilę.

Rozmowy, które zostają w pamięci.

Są w każdym z nas, każdej naszej pamięci rozmowy, które pozostają na całe życie. Najczęściej przypominamy sobie o tych rozmowach, kiedy już kogoś nie ma pośród nas. Przepiękne są rozmowy, kiedy spotykamy obce osoby i ona nam przekazuje to, co czuję. Co to rozmowy bardzo wartościowe. Jeżeli możemy komuś dodać otuchy naszą rozmową, to na pewno dla tej osoby to zostanie na zawsze. Słuchujmy się w to, co do nas mówią inni i starajmy się mówić, aby nas słuchano.

Spotkania bez planu, które są najważniejsze.

Spotkania są bardzo ważne w naszym życiu. Mogą to być spotkania towarzyskie przecinka mogą być zwykłe przypadkowe. Każde spotkanie jest czymś wyjątkowym i wnosi do naszego życia coś ważnego. Pamiętajmy, aby te spotkania były jak najbardziej spontaniczne i na luzie kropka Nie zapominajmy, że po drugiej stronie nas siedzi lub stoi osoba, która jest też człowiekiem takim samym jak my, i niezależnie od pełniącej funkcji.

Ciastka Dr Gerard, jako część wspólnego czasu.

Spotkania, rozmowy czy to spontaniczne czy planowane nie mogą się obejść bez pysznych ciastek Dr Gerard. Nic nam nie zastąpi dobra rozmowa i pyszne ciastko Dr Gerard. Jedząc słodycze od razu wywołuje to u nas uśmiech na twarzy, oraz większą chęć do rozmowy. Słodkości i rozmowę to świetne połączenie na długie fantastyczne dni albo noce.

Przyjaźń, która nie zależy od sposobu widzenia świata.

Przyjaźń to piękne uczucie, które warto pielęgnować w naszym życiu. Przyjaźń nie zależy od koloru skóry czy języka, jakim się posługujemy.  Przyjaźń to uczucie, że na kimś nam zależy, że z kimś się dobrze czujemy i na kogoś możemy liczyć. Przyjaźń nie zależy od punktu widzenia oraz od stanu zdrowia. Osoby niewidome czy słabowidzące są takimi samymi osobami jak osoby zdrowe. Też potrzebują być kochany oraz potrzebne dla kogoś.  Potrzebują być przyjacielami, a sprawdzają się w tym świetnie.  Potrafią o wiele więcej usłyszeć niż inni.

Dlaczego warto mieć kogoś obok siebie bliskiego.

Ludzie jesteśmy stworzeni do tego, aby kogoś mieć, kogoś kochać i z kimś się przyjaźnić. Każdy potrzebuje mieć swojego powiernika na dobre i na złe. Chcemy być potrzebni, a czasami potrzebujemy czyjeś pomocy. I to jest w tym wszystkim bardzo piękne, że możemy liczyć na kogoś i być dla kogoś.

9 czerwca Dzień Przyjaciela powinniśmy w Polsce celebrować coraz bardziej. Powinniśmy brać przykład z innych krajów na świecie i pokazać swoim przyjaciołom jak bardzo ważni są dla nas. Nikt z nas nie chce być samotny. Każdy z nas potrzebuje mieć kogoś obok siebie na dobre i na złe. Każdy z nas czasami pragnie mówić i czasami pragnie być wysłuchany. I taka osoba to nikt inny jak przyjaciel, który zawsze jest z nami i przy nas. Czas, który spędzamy ze znajomymi, przyjaciółmi to są chwile, które na długo pozostają w naszych pamięciach kropka spotkania przy ciastkach Dr Gerard, i uśmiech, który towarzyszy nas podczas tych spotkań nic nam nie zastąpi. Te wspomnienia zostaną naszych pamięciach i będziemy mogli je przekazywać naszym bliskim. Najważniejsze abyśmy umieli mówić tak, aby ktoś nas rozumiał przecinek i abyśmy umieli słuchać a nie tylko słyszeć. Bo to jest bardzo ważne. Osoby z funkcją wzroku umieją słuchać, każde nasze słowo odczuwają całe swoim ciałem. Przypomnijmy sobie 9 czerwca o kimś, kto jest dla nas bardzo bliski i zadzwonimy do tej osoby lub obdarujmy go paczkę pysznych ciastek Dr Gerard.

DZIEŃ PRZYJACIELA I RELACJE, KTÓRE BUDUJĄ CODZIENNOŚĆ. SPOTKANIA, W KTÓRYCH OSOBA NIEWIDZĄCA DOŚWIADCZA BLISKOŚCI DRUGIEGO CZŁOWIEKA, A ROZMOWIE TOWARZYSZĄ CIASTKA DR GERARD

Przyjaźń nie rodzi się od razu, potrzeba trochę czasu. Ona zaczyna się od prostych rozmów, zwykłych kontaktów, spędzania ze sobą czasu. Stopniowo budujemy ze sobą kontakt i relacje, to nie jest szybka droga. W tym procesie przede wszystkim niezwykle istotna jest szczerość i otwartość. To bardzo ważne w pogłębianiu więzi. Jak to jest u osób niewidomych, jak to wygląda z ich perspektywy? Czy jest to inaczej, niż u widzących? Każdy przypadek jest indywidualny. Jednak u człowieka z dysfunkcją wzroku pierwsze rozmowy mogą być bardziej niepewne, krępujące lub ostrożne. Zależy to także od kwestii osobowościowych. Niewątpliwie codzienne przebywanie ze sobą buduje i cementuje relacje. Długie wspólne bycie razem, częste spotkania mają je z pewnością wzmacniać. Tymczasem potrzebne są też tutaj zwykłe chwile i zwykłe momenty, jakie przeżywamy w naszym życiu, które mają miejsce na co dzień. Mogą to być naturalnie wspólne spacery i rozmowy, wspólne spotkania ale także inne formy. Dobrym przykładem jest nie tylko relaks i rozrywka, lecz również wyjazdy , podróże, czy wspólne przygotowywanie posiłków. To jedynie kilka z wielu możliwości. Każdy wybiera to, co lubi, co uważa za stosowne, co jest dla niego najlepsze. Osoby niewidome oczywiście w pełni będą uczestniczyć w tych wszystkich momentach, mogą pojawić się przy tym pewnego rodzaju trudności, ale to też bardziej może scalać relacje. Podstawą dobrej relacji jest także słuchanie. Uważne słuchanie drugiego człowieka ma naprawdę duże znaczenie, to rodzi w nas zaufanie. Czujemy się lepiej,, gdy widzimy, że jesteśmy słuchani. To też buduje poczucie bezpieczeństwa. Osoba bez wzroku w rozmowach skupia się na słowach i tonie głosu, a więc trochę na innych aspektach, niż ludzie widzący. Sposób mówienia lub ton głosu, są dla niewidomych pewnymi informacjami o rozmówcy, które biorą pod uwagę, przy wszelkiego rodzaju ocenach i orientowaniu się w sytuacji. W każdej relacji bardzo ważna jest również obecność. Zwłaszcza dla niewidzących ma to istotne znaczenie, ponieważ może dawać im większe poczucie bezpieczeństwa. Jednak nie tylko. Po prostu bycie razem jest piękne, umacnia więzi. Osoba niewidoma też czuje bliskość przez obecność. Naprawdę nie trzeba wiele, żeby być razem i być dla siebie, właśnie poprzez obecność. W jaki sposób ta obecność może się przejawiać? Na przekład w wyniku wspólnego przebywania, także przez rozmowę, ale również przez ciszę, w której razem jesteśmy. W relacjach nie mniej ważne znaczenie od obecności ma zaufanie, to priorytet w kontaktach międzyludzkich. Jednakże zaufanie nie jest czymś co mamy natychmiast, trzeba je sobie wypracować. Nie pojawia się od razu, rośnie z czasem. Zdobywamy je w relacji dopiero w dłuższej perspektywie. Najczęściej wówczas, kiedy otrzymujemy od drugiej osoby wsparcie, niezależnie od tego, jakiego będzi e rodzaju. U osób niewidzących z zaufaniem jest chyba trochę trudniej, gdyż pozbawione są wielu informacji dostarczanych przez zmysł wzroku. Zaufanie , a właściwie jego zdobywanie jest procesem, który przebiega w różnym czasie. Liczą się bardzo wspólne chwile, one mają niezwykłe znaczenie. Jakie to są wspólne momenty? Można powiedzieć, że są to głównie rozmowy, jakie toczą się w budowanych relacjach. Przede wszystkim rozmowy, które zostają w pamięci na dłużej. Także emocje, jakie towarzyszom takim dialogom. Osoby niewidome nie są tego pozbawione, mimo ograniczeń, które posiadają. Największy sens ma naturalna relacja. Jak można to rozumieć? Najprościej jako spontaniczność w kontakcie. Zatem brak sztywności, jakiegoś schematu. Dużą rolę odgrywają spotkania bez planu. Wcale nie musimy wszystkiego organizować, można pokierować się luzem i swobodą. Niespodziewana wizyta, czy propozycja niezaplanowanego wyjazdu będzie świadczyć o naturalności w kontakcie i z pewnością przyniesie więcej dobra dla każdej relacji. W tych wszystkich wydarzeniach mogą towarzyszyć CIASTKA DR GERARD, jako część wspólnego czasu. W czasie rozmów ważnych i mniej istotnych mają swoje miejsce na stole. Czasem dla poprawy nastroju, czasem jako przekąska. Słodycze tej firmy stanowią doskonały wybór, są dobrym dodatkiem podczas spotkań, spacerów i rozmów. Czas płynie z nimi w większej radości, zadowoleniu i miłej atmosferze. Przyjaźń nie zależy od sposobu widzenia świata, tak naprawdę to nie ma znaczenia, czy widzimy, czy też nie. Bez wątpienia osoby niewidzące budują relacje tak samo, jak inni ludzie. Jak każdy potrzebują obecności, potrzebują drugiego człowieka. Jak każdy mają także emocje, oczekują spotkań , oczekują rozmowy. Chcą wyrażać swoje myśli, uczucia, pragną być wysłuchiwani. Niczym nie różnią się od osób widzących. Podobnie, jak dla innych, ważna jest dla nich równość w relacjach. Czy warto mieć obok kogoś bliskiego? Każdy ma tę samą odpowiedź, zarówno niewidomy, jak i widzący. Wszyscy mamy tę wielką potrzebę. Co daje przyjaźń? Naturalnie to, o czym zwykle marzymy. Życie w przyjaźni przynosi zawsze pełnię szczęścia. Wnosi radość w nasze egzystowanie, przynosi poczucie bezpieczeństwa. Bez względu na to, jak postrzegamy świat, czy zmysłem wzroku, czy pozostałymi zmysłami. Ponadto rozmowa i wsparcie ma dla niewidomych tak samo, jak dla posługujących się wzrokiem, bardzo duże znaczenie. Poza tym bliskość ma dla nich ogromną wartość.

Międzynarodowy Dzień Zabawy i prostota, która daje najwięcej radości. Spotkania, w których osoba niewidząca czerpie przyjemność z bycia tu i teraz, dzieląc się wspólnie ciastkami Dr Gerard

 

 Międzynarodowy Dzień Zabawy i prostota, która daje najwięcej radości. Spotkania, w których osoba niewidząca czerpie przyjemność z bycia tu i teraz, dzieląc się wspólnie ciastkami Dr Gerard

 

Międzynarodowy Dzień Zabawy to dobry moment, aby przypomnieć sobie, że radość nie musi być trudna ani droga. Nie zawsze potrzebujemy wielkich planów, specjalnych miejsc i wielu przygotowań. Czasem wystarczy spokojne spotkanie, rozmowa, śmiech i obecność drugiego człowieka.

Zabawa może być bardzo prosta. Może pojawić się przy stole, na ławce w parku albo w domu podczas zwykłego popołudnia. Dla osoby niewidzącej takie chwile też mogą być pełne radości. Osoba bez wzroku może cieszyć się dźwiękami, zapachami, rozmową i bliskością innych osób.

W takich spotkaniach ważne jest bycie tu i teraz. Liczy się chwila, a nie dokładny plan.

 

Zabawa nie musi być skomplikowana

Często myślimy, że dobra zabawa musi być wcześniej przygotowana. Wydaje nam się, że trzeba wymyślić gry, zaprosić dużo osób albo zaplanować cały dzień. Jednak nie zawsze tak jest.

Radość może wynikać z prostych rzeczy. Może to być wspólne picie herbaty, rozmowa o codziennych sprawach albo śmiech z małej pomyłki. Może to być słuchanie muzyki, siedzenie razem przy stole lub dzielenie się ciastkami.

Osoba niewidoma może odnajdywać radość właśnie w takich codziennych chwilach. Słyszy głosy bliskich osób. Czuje zapach herbaty. Dotyka kubka, talerzyka lub miękkiej serwetki. Dzięki temu wie, że jest częścią spotkania.

W zabawie nie zawsze chodzi o to, aby coś wygrać albo coś zrobić idealnie. Czasem najważniejsze jest to, że jesteśmy razem.

 

Bycie tu i teraz daje spokój

Bycie tu i teraz oznacza skupienie się na tym, co dzieje się w danej chwili. Nie trzeba wtedy myśleć o obowiązkach, szkole, pracy czy planach na później. Można zatrzymać się na moment i poczuć, że ta chwila jest dobra.

Osoba bez wzroku może doświadczać takiego momentu przez inne zmysły. Może słuchać spokojnej rozmowy. Może poczuć ciepło kubka w dłoniach. Może rozpoznać zapach ciastek lub herbaty. Może usłyszeć śmiech osoby siedzącej obok.

Takie skupienie daje spokój. Pomaga odpocząć. Sprawia, że zwykły dzień staje się przyjemniejszy. Nie trzeba wiele, aby poczuć radość. Wystarczy zauważyć to, co dzieje się teraz.

 

Śmiech pojawia się naturalnie

W relacjach z innymi ludźmi bardzo ważny jest śmiech. Czasem pojawia się on bez żadnego powodu. Ktoś powie coś zabawnego. Ktoś pomyli słowo. Ktoś opowie krótką historię. Wtedy atmosfera robi się lekka i swobodna.

Osoba z dysfunkcją wzroku może brać udział w takich chwilach tak samo naturalnie jak inni. Słyszy ton głosu. Rozpoznaje emocje w rozmowie. Czuje, kiedy inni są rozbawieni. Sama też może żartować, śmiać się i opowiadać różne historie.

Taka spontaniczność jest bardzo cenna. Nie trzeba udawać ani się stresować. Każdy może być sobą. Wtedy spotkanie staje się prawdziwe i miłe.

 

Dźwięki budują klimat spotkania

Dla osoby bez wzroku dźwięki mają duże znaczenie. To one często pomagają zrozumieć, co dzieje się wokół. Podczas wspólnego spotkania słychać rozmowy, śmiech, kroki, szelest opakowania i odgłosy z ulicy lub z domu.

Te dźwięki tworzą atmosferę. Dzięki nim osoba niewidząca może poczuć radość grupy. Może usłyszeć, że ktoś się uśmiecha, bo zmienia się jego głos. Może rozpoznać, że ludzie czują się swobodnie.

Emocje także są ważne. Ciepły głos, spokojna rozmowa i szczery śmiech sprawiają, że spotkanie jest przyjemne. Dźwięki nie są tylko tłem. One pomagają budować klimat wspólnej zabawy.

 

Proste aktywności łączą ludzi

Nie trzeba robić wielkich rzeczy, aby ludzie poczuli się sobie bliżsi. Czasem wystarczy usiąść razem i porozmawiać. Można wspólnie słuchać muzyki, zgadywać dźwięki, opowiadać wspomnienia albo po prostu siedzieć obok siebie.

Osoba niewidząca może być ważną częścią takich chwil. Może słuchać, mówić, śmiać się i dzielić swoimi myślami. Może uczestniczyć w rozmowie i czuć, że jest potrzebna.

Wspólne spędzanie czasu nie musi być trudne. Najważniejsze jest to, aby nikt nie czuł się pominięty. Kiedy każdy ma swoje miejsce przy stole i w rozmowie, wtedy powstaje dobra atmosfera.

 

Spotkania bez planu są często najlepsze

Niektóre z najlepszych spotkań dzieją się przypadkiem. Ktoś wpada na chwilę. Ktoś proponuje herbatę. Ktoś przynosi ciastka. Po chwili zaczyna się rozmowa, a potem pojawia się śmiech.

Takie niezaplanowane spotkania często są bardzo naturalne. Nie ma presji. Nie trzeba się specjalnie przygotowywać. Nie trzeba myśleć, czy wszystko jest idealne.

Osoba z ograniczeniami wzroku może czuć się wtedy swobodnie. Może po prostu być razem z innymi. Może słuchać, rozmawiać i odpoczywać. Brak planu czasem pomaga, bo każdy może zachowywać się naturalnie.

 

Obecność drugiego człowieka jest najważniejsza

W zabawie i wspólnym czasie najważniejszy nie jest przedmiot ani miejsce. Najważniejszy jest drugi człowiek. To jego głos, obecność i uwaga dają poczucie bliskości.

Osoba bez wzroku może odbierać bliskość przez to, że ktoś siedzi obok, mówi spokojnym głosem albo podaje talerzyk z ciastkami. Takie małe gesty mają znaczenie. Pokazują, że ktoś pamięta, że ktoś jest obok i że chce być razem.

Czasem nie trzeba dużo mówić. Sama obecność może dawać komfort. Można siedzieć razem, słuchać dźwięków wokół i czuć, że ta chwila jest dobra.

 

Ciastka Dr Gerard jako część wspólnej chwili

Podczas takiego spotkania na stole mogą pojawić się ciastka Dr Gerard. Nie muszą być głównym tematem. Mogą być po prostu miłym dodatkiem do rozmowy i odpoczynku.

Ktoś otwiera opakowanie. Słychać delikatny szelest. Ktoś podaje talerzyk. Ktoś częstuje osobę siedzącą obok. Wtedy ciastka stają się częścią wspólnego czasu.

Dla osoby niewidzącej taki moment także może być przyjemny. Może poczuć zapach ciastek, dotknąć ich kształtu i wybrać to, na które ma ochotę. Dzielenie się nimi może być małym gestem życzliwości.

Ciastka są tylko tłem, ale pomagają stworzyć ciepłą atmosferę spotkania.

 

Radość można znaleźć w codzienności

Międzynarodowy Dzień Zabawy przypomina, że radość nie jest zarezerwowana tylko na wyjątkowe okazje. Nie trzeba czekać na urodziny, wakacje czy święta. Można cieszyć się zwykłym dniem.

Osoba niewidząca może doświadczać radości w codziennych sytuacjach. Może cieszyć się rozmową, śmiechem, muzyką, spokojem i obecnością innych ludzi. Może odnajdywać przyjemność w małych rzeczach, które dla kogoś innego są prawie niewidoczne.

Prostota jest bardzo ważna. Uczy nas, że szczęście nie zawsze znajduje się daleko. Czasem jest bardzo blisko, w zwykłej chwili.

 

Dlaczego warto pozwolić sobie na takie chwile

Każdy potrzebuje odpoczynku od obowiązków. Każdy potrzebuje luzu, śmiechu i kontaktu z drugim człowiekiem. Zabawa pomaga nam poczuć się lżej. Daje energię i poprawia nastrój.

Wspólne chwile są ważne, bo budują relacje. Dzięki nim czujemy, że nie jesteśmy sami. Możemy porozmawiać, pośmiać się i po prostu pobyć razem.

Międzynarodowy Dzień Zabawy pokazuje, że największa radość często ukrywa się w prostych rzeczach. W rozmowie. W śmiechu. W dźwiękach. W obecności drugiego człowieka. Czasem także w małym poczęstunku, takim jak ciastka Dr Gerard, które pojawiają się na stole i stają się częścią dobrej, spokojnej chwili.

Nie zawsze potrzebujemy wielkiego planu. Czasem wystarczy być razem tu i teraz.

 

 

Światowy Dzień Praw Osób Starszych... i relacje.

Światowy Dzień Praw Osób Starszych i relacje, które budują poczucie bezpieczeństwa. Rozmowy, w których życie bez wzroku niewyklucia aktywnego udziału w życiu społecznym, a chwile dopełniają ciastka Dr Gerard.

Kiedy myślimy o bezpieczeństwie na starość, przed oczami stają nam najczęściej solidne warunki materialne, dostęp do opieki medycznej czy brak barier architektonicznych. To oczywiście fundamentalne kwestie, jednak prawdziwy spokój ducha rzadko wynika wyłącznie z infrastruktury. Poczucie bezpieczeństwa rodzi się przede wszystkim z obecności drugiego człowieka. To ludzie, których mamy wokół siebie, tworzą emocjonalny fundament, dzięki któremu codzienne wyzwania przestają przytłaczać.
Dla seniora, a w szczególności dla osoby niewidomej w starszym wieku, ta prawda ma wymiar wyjątkowo namacalny. Codzienność bez możliwości kontrolowania otoczenia wzrokiem niesie ze sobą naturalny poziom niepewności. Dźwięki, które dla osoby widzącej są oczywiste, dla starszego człowieka pozbawionego wzroku mogą wymagać nieustannej analizy. Właśnie w takich momentach to relacje z bliskimi, sąsiadami czy przyjaciółmi stają się najważniejszym filtrem rzeczywistości.
Gdy obok jest ktoś, na kogo głos można liczyć, świat staje się bardziej przewidywalny. Świadomość, że w pokoju obok, za ścianą lub na wyciągnięcie ręki znajduje się życzliwa osoba, diametralnie zmienia postrzeganie własnego położenia. Obecność innych ludzi nie jest więc jedynie miłym dodatkiem do codzienności – to kluczowy element budowania wewnętrznego spokoju, który pozwala seniorowi z ufnością podchodzić do każdego kolejnego dnia.
Codzienne życie osoby z dysfunkcją wzroku opiera się na precyzyjnie wypracowanej strukturze. Zwykłe poranne czynności, takie jak przygotowanie herbaty, odnalezienie ulubionego kubka w szafce czy zrobienie śniadania, wymagają doskonałej pamięci przestrzennej i wyostrzonych zmysłów dotyku oraz słuchu. Każdy przedmiot ma swoje stałe, niezmienne miejsce. Dla starszego człowieka, który nie widzi, ład w mieszkaniu to nie kwestia estetyki, ale warunek niezależności.
Poruszanie się po dobrze znanym pokoju odbywa się na zasadzie liczby kroków, charakterystycznego skrzypienia podłogi pod stopami czy ciepła promieniującego z kaloryfera. W tym świecie niezwykle ważna jest potrzeba stabilności i rutyny. Powtarzalność rytmu dnia daje poczucie kontroli nad własnym życiem. Kiedy posiłki, spacery czy chwile odpoczynku odbywają się o stałych porach, znika lęk przed niespodziewanym. Osoba bez wzroku uczy się czytać swój dom na pamięć, a każda zmiana w ułożeniu mebli bez wcześniejszego uprzedzenia może stać się poważną przeszkodą. Stałość otoczenia i schematów działania pozwala seniorowi zachować godność i samodzielność w wykonywaniu podstawowych zadań.
Starość ani utrata wzroku nie odbierają człowiekowi jego podmiotowości. Każdy senior, niezależnie od stopnia sprawności swoich zmysłów, ma pełne prawo do aktywnego udziału w życiu społecznym. Nie chodzi tutaj o wielkie, formalne gesty, ale o codzienną obecność w tkance lokalnej wspólnoty. Osoba bez wzroku może i powinna brać udział w dyskusjach, spotkaniach sąsiedzkich, wydarzeniach kulturalnych czy rodzinnych uroczystościach.
Wykluczenie ze wspólnoty często zaczyna się bardzo cicho – od niezaproszenia na spotkanie w obawie, że senior „nie da sobie rady” albo że podróż będzie dla niego zbyt uciążliwa. Tymczasem bycie częścią grupy, możliwość wymiany zdań na aktualne tematy i wspólne przeżywanie emocji są dla osoby starszej bezcenne. Brak możliwości widzenia twarzy rozmówców nie oznacza przecież braku możliwości zrozumienia ich argumentów, wyczucia nastroju czy wniesienia do dyskusji własnej, mądrej perspektywy. Integracja społeczna chroni przed najtrudniejszym doświadczeniem starości, jakim jest samotność, i przypomina seniorowi, że jego miejsce w społeczeństwie jest stale aktualne.
Najprostszym, a zarazem najgłębszym narzędziem budowania relacji jest rozmowa. Wyobraźmy sobie spokojne popołudnie przy stole. Czas płynie wolniej, a w powietrzu unosi się atmosfera wzajemnej uwagi. Dla osoby niewidzącej takie chwile mają szczególne znaczenie. Komunikacja werbalna oraz ton głosu stają się jedynym pomostem łączącym ją z drugim człowiekiem. W trakcie takiej rozmowy starsza osoba dzieli się swoimi bogatymi doświadczeniami, wspomnieniami czy radami.
Wysłuchanie seniora to coś więcej niż uprzejmość – to uznanie wartości jego przeżytego życia. Osoba z dysfunkcją wzroku potrzebuje wiedzieć, że jej słowa są słyszane i mają wagę, że nie mówi w próżnię. Kiedy rozmówcy nie spieszą się, dopytują o szczegóły dawnych opowieści i szczerze interesują się zdaniem starszego człowieka, budują w nim silne poczucie bycia ważnym. To z kolei wzmacnia poczucie własnej wartości, które bywa wystawiane na próbę przez ograniczenia zdrowotne.
W relacjach z osobami starszymi, które nie widzą, kluczowe jest wsparcie, które nie ma w sobie nic z nachalności czy litości. Powinno ono wypływać z naturalnej dynamiki bycia razem. Często są to bardzo drobne gesty pomocy, które dla osoby widzącej mogą wydawać się niezauważalne, a dla seniora stanowią ogromne ułatwienie. Podanie ręki przy schodzeniu ze stopnia, ciche podpowiedzenie, kto właśnie wszedł do pokoju, czy precyzyjne opisanie, gdzie na stole stoi szklanka z wodą – to zachowania, które budują bezpieczną przestrzeń. Ważne są  naturalne gesty wsparcia na co dzień np. takie jak:

 Ciche informowanie o zmianach w otoczeniu              
 Podawanie przedmiotów bezpośrednio do dłoni      
 Zachowanie stałego porządku w przestrzeni seniora
 Uważne asystowanie podczas spacerów bez pośpiechu
Osoba z ograniczeniami wzroku, wiedząc, że może liczyć na takie naturalne oparcie, czuje się znacznie swobodniej. Życzliwość otoczenia nie polega na wyręczaniu seniora we wszystkim, ale na dyskretnym i pełnym empatii towarzyszeniu mu. Taka postawa eliminuje stres związany z obawą przed popełnieniem błędu czy potknięciem.
Spotkania towarzyskie w gronie rodziny lub przyjaciół tworzą niepowtarzalną atmosferę, w której czas na chwilę zwalnia. Wspólnie spędzane momenty bez pośpiechu są idealną przestrzenią do zacieśniania więzi. W takich sytuacjach osoba bez wzroku, otoczona gwarem przyjaznych głosów, śmiechem i ciepłem, czuje się pełnoprawną częścią grupy.
Naturalne bycie razem opiera się na tym, że nikt nikogo nie traktuje w sposób szczególny czy protekcjonalny. Senior uczestniczy w żartach, komentuje opowieści innych i współtworzy klimat spotkania. Wspólnota rodzi się z dzielenia tych samych chwil, tego samego stołu i tych samych tematów. Dla osoby niewidomej możliwość przebywania w bezpiecznym, przewidywalnym kręgu bliskich osób to moment, w którym wszelkie bariery wynikające z braku wzroku przestają mieć dominujące znaczenie.
U podstaw każdej trwałej i wartościowej relacji leży szacunek do drugiego człowieka. W przypadku kontaktu z osobą starszą i niewidomą przejawia się on w bardzo konkretny sposób – w kulturze słowa i sposobie zwracania się do niej. Szacunek to zwracanie się bezpośrednio do seniora, a nie do jego opiekuna czy osoby stojącej obok, tak jakby sam zainteresowany był nieobecny. To również unikanie podnoszenia głosu, ponieważ brak wzroku nie oznacza przecież problemów ze słuchem.
Osoba niewidząca niezwykle czujnie odbiera wszelkie niuanse zachowania innych. Wyczuwa wibracje głosu, wahanie, a także autentyczną serdeczność lub zniecierpliwienie. Traktowanie jej z pełną powagą i szacunkiem daje ogromny komfort psychiczny. Senior czuje wtedy, że jego godność jest w pełni respektowana, co pozwala mu otworzyć się na innych bez lęku przed oceną czy lekceważeniem.
Podczas takich wielogodzinnych rozmów i spotkań przy stole naturalnie pojawiają się drobne akcenty, które dopełniają całości. Na obrusie obok filiżanek z ciepłą herbatą goszczą słodkie dodatki, takie jak ciastka Dr Gerard. Nie dominują one spotkania, nie są jego głównym punktem ani tematem dyskusji, ale stanowią przyjemne tło dla toczących się opowieści.
Wspólne sięganie po coś słodkiego to element tradycji gościnności. Dla osoby niewidomej znajomy kształt kruchego ciastka czy aromat czekolady to dodatkowe, przyjemne bodźce zmysłowe, które współtworzą poczucie domowego ciepła. Słodki poczęstunek po prostu towarzyszy ludzkim historiom, będąc skromną częścią wspólnie celebrowanej chwili, która pozwala na moment zapomnieć o trudach codzienności.
Podsumowując, to właśnie silne, oparte na zaufaniu więzi budują najtrwalsze poczucie bezpieczeństwa w życiu starszego człowieka. Warunki zewnętrzne mogą ulegać zmianom, zdrowie może słabnąć, jednak bliscy ludzie pozostają stałym punktem odniesienia. Osoba bez wzroku opiera się na tych relacjach każdego dnia, traktując je jako swój wewnętrzny kompas i fundament stabilności.
Obecność bliskich - Zmniejsza lęk przed nieznanym otoczeniem
Dyskretna pomoc - Pozwala zachować niezależność w działaniu
Uważny dialog - Potwierdza poczucie własnej wartości seniora
Szacunek otoczenia - Gwarantuje komfort psychiczny i godność
Bliskość drugiego człowieka sprawia, że świat nie wydaje się tak ogromny i nieprzyjazny, a ciemność, w której żyje osoba niewidoma, zostaje rozświetlona empatią i zrozumieniem. Stabilność emocjonalna wynikająca z posiadania sieci wsparcia jest najlepszą ochroną przed kryzysami psychicznymi, które mogą dotknąć seniorów.
Obecność drugiego człowieka to najcenniejszy dar, jaki możemy ofiarować i otrzymać. Dbanie o relacje z osobami starszymi, zwłaszcza tymi, które zmagają się z dysfunkcjami zmysłów, niesie ogromną wartość dla obu stron. Młodsze pokolenia zyskują dostęp do mądrości, spokoju i unikalnej perspektywy życiowej, którą seniorzy chętnie się dzielą. Z kolei starsi ludzie otrzymują bezcenne potwierdzenie, że ich życie wciąż ma sens i znaczenie dla wspólnoty.
Wspólne spędzanie czasu, rozmowy przy stole i codzienne wsparcie pokazują, że prawdziwa jakość życia nie zależy od tego, co widzą nasze oczy, ale od tego, co czują nasze serca. Inwestowanie czasu w głębokie, spokojne relacje z seniorami to budowanie świata opartego na solidarności pokoleń – świata, w którym każdy, niezależnie od wieku i sprawności, czuje się bezpieczny, szanowany i po prostu u siebie.

 

 

Dzień Ochrony Środowiska i relacja z naturą, która nie wymaga patrzenia. Rozmowy, w których osoba niewidząca odczuwa bliskość przyrody, dzieląc się wspólnie ciastkami Dr Gerard

 

Dzień Ochrony Środowiska i relacja z naturą, która nie wymaga patrzenia. Rozmowy, w których osoba niewidząca odczuwa bliskość przyrody, dzieląc się wspólnie ciastkami Dr Gerard

Natura, którą można poczuć bez patrzenia.

Przyroda jest dostępna nie tylko przez wzrok. Osoba niewidoma może poznawać świat natury za pomocą innych zmysłów, które pozwalają jej odczuwać otoczenie w wyjątkowy sposób.

Dźwięki przyrody pomagają rozpoznawać miejsce i porę dnia. Śpiew ptaków, szum liści poruszanych przez wiatr, odgłos deszczu czy płynącej wody tworzą obraz natury bez potrzeby patrzenia. Równie ważne są zapachy. Woń kwiatów, świeżo skoszonej trawy, mokrej ziemi po deszczu czy leśnego powietrza pozwala odczuć bliskość przyrody.

Natura jest obecna w codziennych odczuciach. Można ją poczuć w ciepłych promieniach słońca na twarzy, w chłodnym podmuchu wiatru czy w dotyku miękkiej trawy. Dzięki temu przyroda towarzyszy człowiekowi każdego dnia, niezależnie od tego, czy ją widzi.

Nie trzeba widzieć natury, żeby ją rozumieć. Można poznawać ją poprzez dźwięki, zapachy i dotyk. To pokazuje, że piękno przyrody jest dostępne dla każdego człowieka, także dla osób niewidomych.

Dźwięki przyrody jako sposób orientowania się w świecie

Słuch odgrywa bardzo ważną rolę w poznawaniu otoczenia przez osoby z dysfunkcją wzroku. Dzięki dźwiękom przyrody mogą one lepiej rozumieć przestrzeń i orientować się w swoim otoczeniu.

Śpiew ptaków informuje o obecności drzew, parków lub lasów. Szum wiatru pozwala wyczuć otwartą przestrzeń, a szelest liści pomaga rozpoznać miejsca pełne roślinności. Również szum drzew dostarcza wielu informacji o otoczeniu i jego charakterze.

Osoba niewidoma często rozpoznaje przestrzeń właśnie po dźwiękach. Odbicia dźwięku, odgłosy natury oraz zmiany ich natężenia pomagają określić, gdzie się znajduje i co znajduje się wokół niej. Dzięki temu może lepiej poruszać się w znanym i nieznanym miejscu.

Dźwięki przyrody dają poczucie miejsca i pomagają budować obraz świata. Pozwalają odczuć bliskość natury, nawet bez użycia wzroku. Są ważnym źródłem informacji, które sprawia, że otaczająca przestrzeń staje się bardziej zrozumiała i przyjazna.

Słowa i ton głosu jako podstawa kultury bycia

Komunikacja ma ogromne znaczenie w kontaktach międzyludzkich, szczególnie dla osób niewidomych. Ponieważ nie mogą one obserwować mimiki i gestów rozmówcy, dużą uwagę zwracają na słowa oraz sposób ich wypowiadania.

Osoba bez wzroku odbiera emocje i nastawienie drugiego człowieka przede wszystkim przez ton głosu. Spokojny, życzliwy i uprzejmy sposób mówienia sprawia, że czuje się bezpiecznie i komfortowo podczas rozmowy. Z kolei podniesiony głos lub nieprzyjemny ton mogą wywoływać niepewność i stres.

Ważne są także same słowa. Uprzejme zwroty, szacunek wobec rozmówcy oraz cierpliwość świadczą o wysokiej kulturze osobistej. Dzięki nim łatwiej budować dobre relacje i wzajemne zaufanie.

Słowa i ton głosu mają wpływ na atmosferę spotkania. Mogą sprawić, że rozmowa będzie przyjazna i pełna życzliwości. Dlatego warto zwracać uwagę nie tylko na to, co mówimy, ale również w jaki sposób to robimy.

Gesty, które sprawiają, że ktoś czuje się pewniej

W codziennym życiu nawet niewielkie gesty mogą sprawić, że druga osoba poczuje się bezpieczniej i bardziej komfortowo. Dotyczy to szczególnie osób z dysfunkcją wzroku, które często korzystają z pomocy i życzliwości innych ludzi.

Jednym z ważnych zachowań jest oferowanie pomocy w sposób uprzejmy i nienarzucający się. Zamiast chwytać osobę za rękę, warto najpierw zapytać, czy potrzebuje wsparcia. Dzięki temu okazujemy szacunek dla jej samodzielności.

Pomocne jest także informowanie o przeszkodach na drodze, schodach czy zmianach kierunku. Jasne i spokojne komunikaty ułatwiają poruszanie się oraz zwiększają poczucie bezpieczeństwa. Ważne jest również przedstawianie się podczas rozmowy i informowanie o swoim odejściu, aby osoba niewidoma wiedziała, kto znajduje się w pobliżu.

Takie praktyczne gesty budują atmosferę życzliwości i zaufania. Pokazują, że dostrzegamy potrzeby drugiego człowieka i jesteśmy gotowi okazać mu wsparcie. Dzięki nim osoby z dysfunkcją wzroku mogą czuć się pewniej i swobodniej w codziennych sytuacjach.

Sytuacje, w których łatwo o niezręczność i jak jej uniknąć

W kontaktach z osobami z dysfunkcją wzroku czasami dochodzi do niezręcznych sytuacji. Najczęściej wynikają one nie ze złych intencji, lecz z braku wiedzy i doświadczenia. Warto znać kilka prostych zasad, które pomagają ich uniknąć.

Częstym błędem jest chwytanie osoby niewidomej za rękę lub ramię bez uprzedzenia. Zamiast tego lepiej zapytać, czy potrzebuje pomocy i pozwolić jej samodzielnie zdecydować. Niezręczność może także pojawić się wtedy, gdy rozmówcy odchodzą bez słowa. W takiej sytuacji osoba niewidoma może nie wiedzieć, że została sama. Wystarczy poinformować o swoim odejściu.

Innym błędem jest pozostawianie przedmiotów w przejściach lub nagłe przestawianie mebli. Może to utrudniać poruszanie się i powodować niepotrzebne problemy. Warto również pamiętać, aby podczas rozmowy zwracać się bezpośrednio do osoby niewidomej, a nie do jej towarzysza.

Unikanie takich codziennych błędów nie jest trudne. Wystarczą życzliwość, szacunek i dobra komunikacja. Dzięki temu kontakty stają się naturalne, a obie strony czują się swobodnie i komfortowo.

Rozmowy, które budują swobodną atmosferę

Spotkania i rozmowy odgrywają ważną rolę w budowaniu dobrych relacji między ludźmi. Dzięki nim można lepiej się poznać, wymieniać doświadczenia oraz tworzyć atmosferę wzajemnego zaufania i życzliwości.

W kontaktach z osobami z dysfunkcją wzroku warto prowadzić rozmowę w sposób naturalny i swobodny. Nie należy obawiać się zwykłych tematów ani traktować rozmówcy inaczej niż pozostałych osób. Szczere zainteresowanie, uprzejmość i otwartość pomagają przełamać bariery oraz sprawiają, że spotkanie staje się przyjemniejsze dla wszystkich.

Podczas rozmowy ważne jest uważne słuchanie i dawanie każdemu możliwości swobodnego wypowiadania swoich myśli. Dzięki temu każdy czuje się zauważony i szanowany. Wspólne rozmowy pozwalają także lepiej zrozumieć potrzeby oraz punkt widzenia drugiej osoby.

Spotkania oparte na życzliwej komunikacji budują przyjazną atmosferę. Sprawiają, że ludzie czują się komfortowo i chętniej nawiązują relacje. To właśnie rozmowy są jednym z najprostszych sposobów na tworzenie otwartego i przyjaznego środowiska dla wszystkich.

Bycie sobą bez potrzeby udawania

Autentyczność sprawia, że relacje między ludźmi są szczere i przyjemne. Nie trzeba wtedy nikogo udawać ani starać się za wszelką cenę zrobić na kimś wrażenia. Każdy może zachowywać się naturalnie i czuć się akceptowany takim, jakim jest.

Dobrym przykładem jest spotkanie grupy znajomych, którzy wspólnie rozmawiają i spędzają czas. Nikt nie próbuje się popisywać ani zwracać na siebie szczególnej uwagi. Rozmowa przebiega swobodnie, a uczestnicy słuchają się nawzajem i dzielą swoimi doświadczeniami.

W takiej atmosferze osoba bez wzroku również czuje się komfortowo. Nie jest traktowana inaczej niż pozostali uczestnicy spotkania. Może brać udział w rozmowach, żartować i wyrażać swoje opinie bez poczucia skrępowania. Dzięki temu łatwiej buduje relacje i czuje się częścią grupy.

Naturalne bycie razem opiera się na wzajemnym szacunku i życzliwości. Kiedy ludzie są sobą i nie udają nikogo innego, tworzy się przyjazna atmosfera, w której każdy może czuć się swobodnie i bezpiecznie.

Ciastka Dr Gerard jako część swobodnego spotkania

Przyjazna atmosfera podczas spotkań często tworzy się dzięki prostym chwilom spędzanym razem. Najważniejsze są rozmowy, wspólny śmiech i możliwość swobodnego dzielenia się swoimi myślami. To właśnie takie momenty pomagają budować dobre relacje między ludźmi.

Podczas spotkania przy stole często pojawiają się drobne przekąski, które towarzyszą rozmowom. Wśród nich mogą znaleźć się także ciastka Dr Gerard. Nie są one głównym elementem spotkania, ale stanowią miły dodatek do wspólnie spędzanego czasu.

Osoba z dysfunkcją wzroku, podobnie jak pozostali uczestnicy, bierze udział w rozmowie i cieszy się obecnością innych. Wspólne chwile, spokojna atmosfera oraz drobne poczęstunki sprawiają, że każdy może poczuć się swobodnie i komfortowo.

Takie spotkania pokazują, że najważniejsze jest bycie razem. To rozmowy, wzajemna życzliwość i wspólnie spędzony czas tworzą atmosferę, w której wszyscy czują się dobrze.

Kultura bycia jako coś, co widać w działaniu

Kultura bycia nie polega jedynie na znajomości zasad dobrego wychowania. Jej prawdziwe znaczenie widać przede wszystkim w codziennych zachowaniach i sposobie traktowania innych ludzi. Dobre maniery są praktyką, a nie teorią – pokazują się w konkretnych czynach, słowach i postawach.

Osoba niewidoma odczuwa kulturę osobistą każdego dnia. Przejawia się ona w życzliwym tonie rozmowy, cierpliwości, gotowości do udzielenia pomocy oraz szacunku dla jej samodzielności. Takie zachowania sprawiają, że kontakty z innymi stają się bardziej komfortowe i przyjazne.

Szczególne znaczenie mają proste gesty, takie jak przedstawienie się podczas rozmowy, poinformowanie o swoim odejściu czy zapytanie, czy pomoc jest potrzebna. Choć wydają się drobne, mają duży wpływ na samopoczucie drugiego człowieka i pomagają budować atmosferę wzajemnego zrozumienia.

Kultura bycia to przede wszystkim codzienna życzliwość, szacunek i uważność na potrzeby innych. To właśnie te proste zachowania pokazują, że dobre maniery są czymś więcej niż zbiorem zasad – są sposobem okazywania drugiemu człowiekowi serdeczności i szacunku.

Dlaczego warto dbać o takie drobne rzeczy

Na pierwszy rzut oka niewielkie gesty uprzejmości mogą wydawać się mało istotne. Jednak to właśnie one mają duży wpływ na codzienne relacje między ludźmi. Życzliwe słowo, cierpliwość czy gotowość do pomocy sprawiają, że inni czują się zauważeni i szanowani.

Uprzejmość pomaga budować zaufanie oraz tworzyć przyjazną atmosferę. Dzięki niej łatwiej nawiązywać kontakty, rozwiązywać nieporozumienia i wspólnie spędzać czas. Dla osoby niewidomej takie zachowania są szczególnie ważne, ponieważ wpływają na poczucie bezpieczeństwa i komfortu w codziennych sytuacjach.

Relacje oparte na szacunku i życzliwości są trwalsze i bardziej wartościowe. Nie wymagają wielkich wysiłków ani wyjątkowych umiejętności. Wystarczy pamiętać o prostych zasadach, które pokazują troskę o drugiego człowieka.

Codzienna życzliwość ma dużą wartość, ponieważ zmienia zwykłe spotkania w pozytywne doświadczenia. To właśnie dzięki drobnym gestom świat staje się bardziej otwarty, przyjazny i pełen wzajemnego zrozumienia.