Wyprawa na Kasprowy wierch

W poprzednich postach pisałam o tym, że wyjechaliśmy z mężem w góry podczas styczniowych ferii zimowych. Pierwszy dzień poświęciliśmy na zwiedzanie okolicy, jednak drugiego już udało nam się pojeździć na naszym ukochanym snowboardzie. Trzeciego dnia odwiedziliśmy Krupówki, gdzie udało nam się zrobić typowo góralskie zakupy. Dla nas wybrałam grube wełniane rękawiczki a dla córek i ich mężów grube wełniane skarpetki. Czwarty dzień był długo przeze mnie wyczekiwany, ponieważ byliśmy w aquaparku, który z resztą bardzo polubiłam. Piątego dnia postanowiliśmy ponownie wybrać się na deskę, co niestety zakończyło się upadkiem męża. Po wizycie szóstego dnia w szpitalu i pozytywnej diagnozie z ulgą odetchnęliśmy. Stwierdziliśmy, że kolejnego dnia odpuścimy sobie deskę aby nie forsować ręki ale za to postanowiliśmy wybrać się w góry. Ie za daleko, bo przez ilość leżącego śniegu mogło okazać się to bardzo niebezpieczne, ale chociaż kawałek. Nie wyobrażam sobie będąc w górach nie wejść na żaden szlak. Tak więc jeszcze w trakcie śniadania przygotowałam nam kilka kanapek na drogę. Po śniadaniu spakowałam nam plecaki: wodę, kanapki, pryncypałki dr. Gerarda, latarkę i kilka jeszcze potrzebnych rzeczy. Ubraliśmy się ciepło, a na nogi włożyliśmy odpowiednie obuwie i ruszyliśmy w drogę na Kasprowy wierch. Niestety tak jak się spodziewaliśmy, droga była trudna do pokonania i dość niebezpieczna, baliśmy się ryzykować upadkiem zwłaszcza, że męża ręka nie była do końca sprawna i wróciliśmy na dół. Uznaliśmy, że nie ma sensu ryzykować zdrowia czy życia dla jednej wędrówki. Tego dnia mieliśmy dość wrażeń, wyprawa była krótka ale bardzo wyczerpująca, odpoczywaliśmy do końca dnia…

Słodko

     Dzisiaj tłusty czwartek, zaproszenie dostaliśmy do naszej kochanej cioci, która piecze pączki od kilkudziesięciu lat i wciąż tak wyśmienite, że myślę i śmię twierdzić że pączki Pani Gesslerowej to pikuś w porównaniu z pączkami z przepisu cioci z przed lat. Dziś moje kubki smakowe zostały zasłodzone.
Ale przyjeżdżając do domku ciągło mnie jeszcze do słodkiego, okazało się że w moim słodkim bareczku znalazłam ciasteczka mafijne o smaku śmietankowo-czekoladowym, po prostu uwielbiam je i w domu zawsze muszą być te słodycze Dr Geradra. A kiedy je pałaszowałam to myślałam sobie że może w poprzednim wcieleniu byłam chyba niedźwiedziem.
Wiecie co kochani we wtorek mamy ostatki i upieczcie ze mną dla odmiany takie markizy mafijne one zawsze wychodzą mi miękkie, długo zachowują świeżość i ocenicie czy są podobne do tych od Dr Gerarda.

Składniki
-200 g mąki pszennej
-150 g zimnego masła
-1 żółtko
-100 g zmielonych wiórków kokosowych
-75 g cukru pudru
-250 g mąki ziemniaczanej
-szczypta soli
-cukier waniliowy
-2 łyżki zimnej wody
-2 łyżki likieru kokosowego

Na masę
- 1 czekolada gorzka
-50 g masła
-200 g wiórków kokosowych
-2-3 łyżki mleka w proszku

Na lukier
- sok z 1/2 cytryny utarty z połową szklanki cukru pudru

Masło pokroić na kawałki. Wszystkie składniki ciasta zagnieść szybko w misce, uformować kulę i wstawić do lodówki na 15 minut. Gdyby było zbyt gęste, dodać odrobinę wody. Odrywać po kulce wielkości pomarańczy i wałkować na 2-3 mm na podsypanym mąką blacie. Wycinać foremką lub nożem małe równe kawałki. Układać na wyłożonym papierem do pieczenia blaszce. Piec w 170 C ok. 5-8 minut do lekkiego zrumienienia ciastek.
Czekoladę rozpuścić z masłem w kąpieli wodnej w rondelku nad parującą wodą, dodać zmielone wiórki i powoli mieszając dodawać mleko w proszku. Masa ma mieć konsystencję łatwo smarowalną.
Można ją rozrzedzić mlekiem lub śmietaną.
Na połowę ciastek nałożyć łyżeczką nieco masy i docisnąć drugim i udekorować lukrem.

Nieszczęsliwy wypadek

W poprzednich postach pisałam o tym, że wyjechaliśmy z mężem w góry podczas styczniowych ferii zimowych. Pierwszy dzień poświęciliśmy na zwiedzanie okolicy, jednak drugiego już udało nam się pojeździć na naszym ukochanym snowboardzie. Trzeciego dnia odwiedziliśmy Krupówki, gdzie udało nam się zrobić typowo góralskie zakupy. Dla nas wybrałam grube wełniane rękawiczki a dla córek i ich mężów grube wełniane skarpetki. Czwarty dzień był długo przeze mnie wyczekiwany, ponieważ byliśmy w aquaparku, który z resztą bardzo polubiłam. Piątego dnia postanowiliśmy ponownie wybrać się na deskę, co niestety zakończyło się upadkiem męża. Wieczorem nadgarstek wydawał się wracać do formy, jednak w nocy mąż obudził się z gorączką i w tedy już wiedziałam, że nie ma żartów, byłam niemalże pewna, że nadgarstek jest złamany, mimo że nadal nie był opuchnięty a jedynie obolały. Po tabletce przeciwgorączkowej gorączka ustąpiła. Jednak rano, tuż po śniadaniu wybraliśmy się do Zakopanego. Niestety już nie na zakupy a na SOR do szpitala. Okazało się, że szpital w Zakopanem jest bardzo dobrze przygotowany do przyjęć połamanych ludzi ze stoków narciarskich. Przeznaczona została na to odrębna część oddziału. Ludzie w poczekalni byli tak sympatyczni, że chyba nikt nie czuł się tu tak jakby trafił do szpitala a wręcz tak jakby trafił na spotkanie z wieloletnimi znajomymi. Jedna z pań nagle zapytała czy ktoś jest głodny po czym wyjęła z torby ciastka Ghoters o smaku keczupowym i serowym – nowość od dr. Gerarda, nawet nie zastanawiając się powiedziałam, że ja, sam zapach ciastek mnie zachęcił i zrobiłam się w jednej chwili bardzo głodna. Zdążyłam zjeść ciastko i zawołano męża na badania. Na szczęście po zrobieniu badań okazało się, że to dość mocne stłuczenie kości i wystarczy nosić jedynie stabilizator nadgarstkowy. Pożegnaliśmy się z ludźmi na poczekalni i z ulgą wróciliśmy do hotelu kupując po drodze stabilizator. Na szczęście ta historia dobrze się skończyła.

Stok narciarski

W poprzednich postach pisałam o tym, że wyjechaliśmy z mężem w góry podczas styczniowych ferii zimowych. Pierwszy dzień poświęciliśmy na zwiedzanie okolicy, jednak drugiego już udało nam się pojeździć na naszym ukochanym snowboardzie. Trzeciego dnia odwiedziliśmy Krupówki, gdzie udało nam się zrobić typowo góralskie zakupy. Dla nas wybrałam grube wełniane rękawiczki a dla córek i ich mężów grube wełniane skarpetki. Czwarty dzień był długo przeze mnie wyczekiwany, ponieważ byliśmy w aquaparku, który z resztą bardzo polubiłam. Piątego dnia postanowiliśmy ponownie wybrać się na deskę, w końcu głownie po to przyjechaliśmy aż w góry. Tak więc jak co dzień zjedliśmy śniadanie, ubraliśmy kombinezony, kaski, rękawiczki oraz buty snowboardowe, wzięliśmy deski pod pachy i ruszyliśmy na przystanek busa. Dziś postanowiliśmy udać się na inny stok, aby spróbować czegoś nowego. Jedno mieście dość szybko się nudzi dlatego warto zmieniać stoki,, aby móc chociażby nauczyć się czegoś nowego. Każdy stok wnosi coś nowego, można poobserwować zjeżdżających ludzi czy poznać nowe ciekawe miejsce. Niestety już po kilku zjazdach mąż przewrócił się na desce, co jest dość częstym zjawiskiem i uczących się osób, jednak on nie miał tyle szczęścia, upadł tak niefortunnie, że bardzo bolał go nadgarstek. Po chwili stwierdził, że nie jest tak źle i może jeździć dalej, choć wiedziałam, że nie mówi mi całej prawdy pozwoliłam mu na jazdę do popołudnia. Kiedy wróciliśmy do hotelu okazało się, że nadgarstek boli jeszcze bardziej jednak nie puchnie. Posmarowaliśmy go maścią, specjalną na takie sytuacje, zawinęliśmy go w bandaż i ból jakby nieco zelżał, na tyle aby mąż nabrał ochoty na słodycze dr. Gerarda do kawy. Wieczorem poszliśmy spać jak zwykle. Dobranoc, ciąg dalszy w kolejnym poście.