Wiosenne sprzątanie

     Wiosenne porządki czas zacząć, pogoda zapowiada się wręcz bajeczna na mycie okien po zimie, co niektórym zazwyczaj kojarzą się z przykrą koniecznością i niemiłym obowiązkiem. A ja lubię sprzątanie, pranie - efekty potem są rewelacyjne. Wystarczy porzucić rutynę i zmienić nastawienie, a nudne i nieciekawe dla was sprzątanie wiosenne zyska nowy wymiar.
Pierwszą rzeczą żeby nabrać motywacji jest wypicie przezemnie kawki, a do kawki wafelek C-Moll w czekoladzie Dr Gerarda na dobry początek.
Zacznę od umycia okien, wyprasowania firanek. Kolejno umyję lampy choć nie mam ich za wiele, ponieważ w moim mieszkaniu po remoncie są ledy wpuszczane w sufit. Następnie czas na umycie drzwi, mebli. Sama przyjemność mieć czyste królestwo. Po takiej wyczerpującej pracy musi być czas na chwilkę relaksu z następną kawką i czymś co mam w domu do niej, wyszperałam Pryncypałki
można je jeść bez końca, ale trzeba wziąć się za dalsze porządki. Czeka mnie mycie lodówki tego najbardziej nie lubię, myję ją dwa razy w roku przed każdymi świętami żeby odpoczęła wyłączona z prądu. Petem piekarnik, na koniec odkurzam podłogi i dywaniki a potem ją myję.
Taka kolejność gwarantuje dobrą skuteczność i ład w całym moim sprzątaniu. W wysprzątanym domku mieszka się zdecydowanie lepiej i odpoczynek z kawą i słodyczami jest przyjemniejsze.

Owiedziny sąsiadki

Pewnego dnia sprzątam sobie spokojnie mieszkanie, zmywam naczynia, wycieram kurze, odkurzam dywany a tu nagle słyszę dzwonek do drzwi. Otwieram a tam stoi moja sąsiadka z talerzykiem słodyczy dr. Gerarda w ręku i pyta „mogę się wprosić na kawę?”. Co tu powiedzieć, pomijając fakt, że właśnie byłam w  samym środku sprzątania, mycia naczyń, odkurzania, zamiatania itd. To nie miałam nic przeciwko, zwłaszcza, że od pół godziny chodziło za mną coś słodkiego a tu pełen talerz słodyczy dr. Gerarda, potrafiła mnie przekupić. „oczywiście wchodź” odpowiedziałam z uśmiechem na ustach. Wstawiłam wodę na kawę, a w między czasie szybko pochowałam sprzęt do sprzątania mieszkania. Po paru chwilach zagotowała się woda i już mogłam robić kawę. Zrobiłam taką jak lubi rozpuszczalną z łyżeczką cukru i mlekiem. Jeszcze parę miesięcy i będę wiedziała dokładnie która sąsiadka jaką kawę lubi tak często mnie odwiedzają. Ja nie wiem czy te panie nie mają nic do roboty w domu? No ale już bez narzekania czasami miło jest jak ktoś zrobi niespodziankę wpadając z talerzem ciastek na kawę. Tak narzekałam a tu proszę, nawet nie wiem kiedy minęły 4 godziny. Rozmowa się po prostu kleiła a czas nieubłaganie leciał. Nawet się nie obejrzałam a już mąż wrócił z pracy. Sąsiadka się spłoszyła i wróciła do domu ale gdyby nie to pewnie nadal by siedziała. Miło jest mieć sympatycznych sąsiadów.

Chrzciny

W zeszłym tygodniu dostaliśmy z mężem zaproszenie na chrzciny do córki chrześniaczki męża. Pierwsze pytanie kobiety w takiej sytuacji „w co ja się ubiorę”. Oczywiście po przejrzeniu szafy doszłam do wniosku, że należałoby sobie kupić jakąś fają nową kreację specjalnie na tę okazję. Następnego dnia z samego rana wybrałam się do galerii na zakupy, w poszukiwaniu wymarzonej sukienki pasującej zarówno do pory roku jak i na chrzciny. Zajrzałam chyba do wszystkich sklepów i szczerze mówiąc żadna do mnie nie „krzyczała” za bardzo. Dlatego puki jeszcze godzina była młoda, pojechałam do innej galerii oddalonej od tamtej o niecałe 15 minut drogi autobusem. Tam weszłam do kilku sklepów aż w końcu znalazłam ją, sukienkę o której marzyłam. Była piękna i pasująca zarówno do pogody jak i na chrzciny, a dzięki kwiatowemu wzorowi pięknie wpasowywała się w początki wiosny. Teraz już byłam gotowa na uroczystość. Kiedy nadeszła niedziela, wstaliśmy rano, zjedliśmy śniadanie i ruszyliśmy do kościoła. Po chrzcinach uroczystość przeniosła się do restauracji, dopiero tam zauważyłam, że większość pań poszła w kwiatowe wzory, chyba wszystkie myślały tak samo jak ja.  Po powrocie do domu, bardzo wyczerpani cały dniem wstawiliśmy wodę na kawę. Kiedy wreszcie usiadłam z kubkiem kawy w ręku i pryncypałkiem dr. Gerarda poczułam jak całe zmęczenie ze mnie schodzi, dopiero wtedy mogłam powiedzieć, że wypoczywam.

Wycieczka rowerowa

Pewnego dnia po powrocie męża z pracy. Stwierdziliśmy wspólnie, że jest tak ładna pogoda, że aż żal byłoby z niej nie skorzystać. Na dworze było pięknie, słońce świeciło, wiatru praktycznie nie było czuć, ptaszki śpiewały, jednym słowem mówiąc cisza i spokój. Postanowiliśmy, że to popołudnie wykorzystamy na maksa. Postanowiliśmy iść na rower. Jakiś czas temu zakupiliśmy rower typu t tamdem, abym ja również, jako osoba niewidoma,  mogła korzystać z tego sportu. Wydostaliśmy nasz rower z piwnicy, oczyściliśmy i przygotowaliśmy do drogi. Ale zanim wyruszyliśmy spakowaliśmy niewielką torbę z herbatą, woda i przysmakami na wypadek gdybyśmy zgłodnieli w drodze. Spakowałam kilka słonych przekąsek i słodyczy dr. Gerarda. Zamontowałam torbę na bagażniku i ruszyliśmy w drogę. Jechaliśmy wzdłuż Wisły, rozciąga się tam piękny krajobraz. Mniej więcej po godzinie ciągłej jazdy zgłodnieliśmy, a więc zatrzymaliśmy się i rozsiedliśmy na zielonej trawce nad Wisłą aby odpocząć zajadając się przysmakami z torby. Po napojeniu się i posileniu ruszyliśmy w dalszą drogę. Jechaliśmy już dość długo, na tyle długo, że zaczęło się ściemniać i robić się chłodno, jednak przy szybkiej jeździe rowerem nie czuć chłodu wieczornego wiosennego wiatru. Niestety kiedy zatrzymaliśmy się aby napoić zmęczone organizmy zorientowaliśmy się jak bardzo późno i zimno się zrobiła. Szybko schowaliśmy wodę, wskoczyliśmy na rower i co sił w nogach gnaliśmy do domu aby się nie przeziębić. Przeziębienie było ostatnią rzecza jaką chciałam ze sobą przywieźć z tej rowerowej wycieczki. Na szczęście udało się jakoś przetrwać i nie złapać kataru.