Międzynarodowy Dzień Muzyki. Jak muzyka, ciastka Dr Gerard i perspektywa osób niewidomych uczą nas uważności na to, co naprawdę ważne?

 Wprowadzenie.

          Święto to jest obchodzone pierwszego października. Międzynarodowy Dzień Muzyki jest obchodzony od 1975 roku ubiegłego wieku. Pomysłodawcy pragnęli pokazać muzykę jako „dobro ludzkości, a muzyków jako ludzi tworzących piękno muzyki”. Tego dnia na całym świecie króluje muzyka poważna.

          Czym jest muzyka? Sztuką? Zabawą dla mas? Czy jest czymś więcej niż tylko dźwięk i tekst? Dla mnie osoby, która od dłuższego czasu zajmuje się muzyką, jest ona mostem łączącym ludzi. Poza tym muzyka jest wszystkim i wszędzie. Dźwięki otaczają nas z każdej strony. Nawet w hałasie maszyn produkcyjnych można wysłuchać rytm, dźwięki poszczególnych elementów. Nawet w badaniu rezonansem magnetycznym można usłyszeć muzykę.

          Jednak muzyka lepiej smakuje w połączeniu, bliskich sobie ludzi oraz ciastek. W tym artykule muzykę będę postrzegał oczyma osoby niewidomej. Będącej bardziej wrażliwszej na otaczające nas dźwięki.

 

Muzyka jako język, który rozumie każdy.

          Jako osoby niepełnosprawne napotykamy bariery, budujemy mury wokół siebie. Muzyka jest lekarstwem, młotem pneumatycznym, który rozbije najtwardszą skałę. Muzyka dotrze do każdego człowieka. Nie każdy gatunek trafi do wszystkich, ale każdy znajdzie swój gatunek w muzycznym oceanie. Przecież idąc do sklepu czy na festyn rodzinny spotykamy ludzi bez podziału na płeć, którzy sobie coś nucą, rytmicznie ruszają nogami albo wygwizdują melodię. Nie robimy tego bo tak trzeba, bo tak wypada. Muzyka ma taki na nas wpływ. Dzieje się to podświadomie bez względu na nasz wiek, stan społeczny czy nasze niedoskonałości.

          Poza tym co już napisałem, muszę wspomnieć, że muzyka ma ogromny wpływ na nasze emocje oraz wspomnienia. Przyjęło się, że „Muzyka łagodzi obyczaje” moim zdaniem to prawda. Poseł Szczerba może mieć inne zdanie. Ale faktem jest, że muzyka dobrze dobrana poprawia nam nastój. Potrafi wyrwać mnie z dołka. Gdy usłyszę utwory ulubionych zespołów, moja psychika wraca na prostą. Pewnie też tak macie, że gdy słyszycie przyjemną dla siebie piosenkę, to pamięcią wracacie do czasu i miejsca, gdzie po raz pierwszy ją usłyszeliście.

          Osoby niewidome oraz niedowidzące są „zmuszeni do głębszego przyswajania dźwięków”. Nasze pozostałe zmysły są bardziej wyczulone na bodźce zewnętrzne. Dlatego słyszymy bardziej, czujemy drżenie podłogi, wibracje w powietrzu. Można powiedzieć, że czujemy jak muzyka bierze nas w objęcia i porywa do tańca.

 

Ciastka Dr Gerard jako symbol chwili zatrzymania.

          Czy świętowanie w pojedynkę jest fajne? Uważam, że nie. Dlatego do świętowania potrzebuję drugiego człowieka albo chociaż ulubionych ciastek. Będąc w towarzystwie swoich bliskich wszystko jest przyjemniejsze, milsze, nawet te mniej lubiane utwory nie przeszkadzają. Wiesz, że inni mogą lubić takie dźwięki. Jeżeli można dodać ciastka to jest sukces murowany.

          Na marginesie dodam, że gdy spotkam się z bratem to potrafimy rozłożyć każdą piosenkę na części pierwsze niczym ciastka przekładane kremem lub wafelki każdy płatek osobno. Można powiedzieć, że dźwięki dają nam takie doznania jak poznawanie smaku każdej warstwy markiz albo ciastek Pasja. Można pomyśleć że jedzenie ciastek i słuchanie muzyki dają nam taki sam FUN.

          Połączenie muzyka i ciastko tworzy atmosferę prowokującą do przemyśleń. Niczym na fotografii nasz świat zatrzymuje się w jednej chwili. Możemy zauważyć więcej, dokładniej, przeżyć mocniej. Zatrzymaną scenę możemy podzielić niczym warstwowe ciastko. Na pierwszym planie My, na dalszym otaczający nas ludzie, zwierzęta. A wszystko otulone w przyjemne dźwięki muzyki.

 

Perspektywa osób niewidomych – uczenie się uważności.

          Muzyka dla osób niewidomych jest mapą 3D. Otoczeni z każdej strony dźwiękami, ich mózg działa jak drukarka 3D. W głowie powstają przestrzenne obrazy. Nasza mapa nie ma znaków drogowych, kierujemy zapamiętując gdzie słychać szum wody w fontannie albo drżenie podłoża w pobliżu torowisk albo wrzawy dzieci na boisku szkolnym. Dźwięki są naszymi drogowskazami.

          Osoby niewidome są lepsi niż wykrywacze kłamstw. Nie widząc rozmówcy wyczuleni jesteśmy na emocje w głosie, na tempr głosu, drżenie, nawet rytm wyrzucanych słów. Czy wypowiedzi są szczere, wyuczone czy rozmawiając jesteśmy zestresowani, odprężeni czy chcemy skończyć i się oddalić.

          Dlatego niewidomi nie mają miliona przyjaciół. Wolimy mieć przy sobie garstkę prawdziwych, szczerych ludzi. To pozwala cieszyć się życiem, nie jesteśmy ofiarami ludzi obłudnych, dwulicowych, kombinatorów. Myślę, że zdrowi chcieli by posiadać takie umiejętności. Ci fajni pełnosprawni często są narażeni na działania osób, które chcą im zaszkodzić, tylko po to, aby podnieść swoje samozadowolenie. Są ludzie, którzy obrali sobie za cel niszczenie drugiego człowieka. Osoby niewidome są wyposażone w umiejętności, które stanowią niewidzialną zbroję.

 

Połączenie muzyki, smaku i uważności.

          Pisząc te słowa słucham muzyki płynącej z głośników komputera. Aromat kawy wypełnia pokój. Czegoś jednak mi brakowało, tak ciastka. Dlatego zrobiłem sobie krótką przerwę na słodką przekąskę. Wstałem od stołu aby nie nakruszyć ciastkiem na klawiaturę. Teraz jestem usatysfakcjonowany. Doświadczyłem uczty zmysłów dzięki muzyce i ciastkom Dr Gerard. Na początku planowałem pięć minut przerwy. Jednak jedząc rurkę pomyślałem chwilo trwaj wiecznie.

          Zmorą XXI wieku jest brak czasu. Wszędzie się spieszymy. Więcej pracujemy. Więcej wydajemy. Więcej chcemy. Dlatego nie ma czasu aby się zatrzymać. Zapominamy odpocząć, spotkać się ze znajomymi. Brak czasu na relaks przy dźwiękach muzyki i ciastku. Chciałbym zwrócić uwagę, że musi się to zmienić. Polecam zaparzenie filiżanki ulubionego napoju, włączenie dobrego kawałka, uszykowanie kilku ciastek i zaproszenia do siebie współmałżonka, dzieci, współlokatora. Czas spędzony w ten sposób pokaże Wam jak nam tego brakuje. Wiadomości na WhatsApp czy Messenger nie zastąpi bliskości drugiego człowieka.

          Osoby zdrowe mogą zazdrościć niewidomym relacji z przyjaciółmi. Nasze głowy nie są zaśmiecane problemami toksycznych ludzi. Cieszymy się prostymi sprawami. Kawałkiem ciastka i kawałkiem ulubionego zespołu. Osoby z dysfunkcją wzroku znajdują w muzyce przekaz, przyjemne dźwięki oraz odczuwają emocję artystów. Nawet to, czy muzycy tworzą wspólnotę czy każdy robi hałas wokół siebie. Pisząc te słowa słucham muzyki. Zacząłem od utworów zespołu Nocny Kochanek. Następnie miałem ochotę na coś spokojniejszego. Włączyłem zespół Dżem z Ryśkiem Riedlem. Teraz gdy jestem bardziej odprężony słucham sobie O.S.T.R – a, Paktofoniki, Trzeciego Wymiaru, Kalibra 44, Grubsona. Kto mi zabroni? Każdy z tych wykonawców wpływa na moje emocje. Jedną piosenkę mogę inaczej odbierać za każdym razem kiedy jej słucham. Ale nigdy nie jest mi obojętna, wpływa na moje emocje i na moje samopoczucie.

 

Jak świętować Międzynarodowy Dzień Muzyki w praktyce.

          W codziennej gonitwie zapomnieliśmy jakie jest miłe wspólne spędzanie czasu. Może właśnie z okazji tego święta zorganizujmy spotkanie z znajomymi, z którymi mamy wspólne wspomnienia z jakiegoś biwaku, koncertu, dyskoteki itd.. Przygotujmy oprawę muzyczną taką jaka była w tamtym momencie. Kupmy ciastka i coś do picia. Polecam odłożenie telefonów w innym pomieszczeniu aby nie psuły atmosfery i dobrej zabawy.

          Nie zapominajmy o tych, którzy są starsi albo mają dysfunkcję. Oni też chętnie wezmą udział w wspólnym świętowaniu. Każde pokolenie ma swojego Elvisa. A na ciastka raczej nikogo nie trzeba namawiać. A może się okazać, że Hiciory z przed lat wpadną Wam w ucho.

          Dlatego warto zatrzymać się na chwilę przy ciastku i muzyce. Nie obawiajcie się, nikt nie będzie się śmiał. Może znajdą się inni chętni na częstsze spotkania. Może wspólnie odkryjecie nowe smaki albo coś nowego w starych piosenkach.

 

Dlaczego uważność to największy dar Międzynarodowego Dnia Muzyki.

          To święto ma na celu pokazać nam, że muzyka to nie tylko pięciolinie, tabulatury, dźwięki i instrumenty. Mamy nauczyć się, że muzyka budzi w człowieku emocje, prowokuje do namysłu, do refleksji. Osoby niewidome mogą wskazać nam drogę do głębszego odczuwania, pochłaniania każdego dźwięku razem i z osobna.

          Ciastko, które towarzyszy nam w słuchaniu muzyki może nas pozytywnie nastroić. Moja nauczycielka musiała każdego dnia zjeść ciacho bo lepiej się jej myślało i miała energię do pracy. Osobiście też lubię słuchając muzyki nawet na słuchawkach, przekąsić wafelka lub pierniczka. Strawa dla ducha i ciała.

          Zwracanie uwagi na ludzi i na rzeczy, które nas otaczają pozwoli nam lepiej poznać siebie i nawiązać zdrowe relacje z drugim człowiekiem. Kierując się dźwiękiem tak jak niewidomi, możemy rozpoznać właściwą drogę, którą chcemy iść przez życie.

 

Podsumowanie i refleksje.

          Wniosek nasuwa się, że muzyka i ciastka to sposób na zbudowanie wspólnoty z innymi. A perspektywa osoby niewidomej, to jak oni widzą świat przez dźwięki, daje nam do zrozumienia żeby się zatrzymać. Przeanalizować nasze drogowskazy, rozłożyć je jak ciastko na części pierwsze. Może się okazać, że zbłądziliśmy. Uważanie na otaczający nas wszechświat i dźwięki jakie do nas docierają, pozwolą nam wytyczyć nowe drogi życiowe.

          Zachęcam Was, zatrzymajcie się na chwilę, włączcie muzykę i z osobą bliską podzielcie się miłymi chwilami z bieżącego dnia. Może sprawi Wam to przyjemność, może docenicie małe szczęścia.

Jak międzynarodowy dzień osób starszych łączy pokolenia? Herbata z ciastkami dr Gerard i mądrość osób niewidomych

Dokładnie 35 lat temu zgromadzenie ogólne ONZ ustanowiło 1 października międzynarodowym dniem osób starszych. Celem inicjatywy jest między innymi promowanie działań zapewniających seniorom godne życie. Wielu z nich, będzie w podeszłym wieku, mieszka w różnego rodzaju domach opiek. Międzynarodowy dzień osób starszych celebrowany 1 października przypomina o szacunku i wdzięczności wobec ludzi, którzy przez lata tworzyli fundamenty naszego życia społecznego. To także okazja do wspólnej integracji seniorów i młodszych pokoleń opartych na wymianie doświadczeń i wzajemnym wsparciu. Międzynarodowy dzień osób starszych nie jest dniem skierowanym tylko do seniorów, ale do całego społeczeństwa ponieważ ma na celu podnoszenie świadomości na temat ich roli, wkładu, potrzeb i problemów, takich jak dostęp do opieki zdrowotnej i wykluczenie społeczne. To święto ma integrować pokolenia, promować pozytywny wizerunek starości, a także zachęcać do tworzenia społeczeństw przyjaznych seniorom, które respektują ich prawa i godność. Herbata i gest wspólnoty odnosi się do sposobu, w jaki spożywanie herbaty może być aktem budowania więzi społecznych i wspólnoty, poprzez wspólne rytuały, obrzędy, wspieranie potrzebujących czy budowanie mostów między kulturami. Rozmowa gestem wspólnoty najprawdopodobniej odnosi się do komunikacji niewerbalnej gestykulacji, mimiki używanych w ramach danej grupy lub społeczności do wzmocnienia wzajemnego zrozumienia i budowania więzi. Słodycze jako element dzielony przy posiłkach i podczas uroczystości, mogą stanowić symbol wspólnoty. Herbata symbolizuje pokój, harmonię i gościnność w wielu kulturach, zwłaszcza w Azji, jaką gest szacunku, wdzięczności i sposób na budowanie więzi. W japońskiej ceremonii herbacianej harmonia jest kluczowa, a w Chinach parzenie herbaty przywołuję spokój i jedność z naturą. Na całym świecie herbata staje się pretekstem do rozmów i nawiązywania relacji, co czyni ją symbolem społecznej harmonii i zbliżenia. Fraza wspomnienia i ciastko nie jest samodzielnym polskim powiedzeniem najprawdopodobniej odnosi się do angielskiego zwrotu mieć ciastko i je zjeść, które w polskim tłumaczeniu brzmi zjeść ciastko i mieć ciastko. Oznacza ono pragnienie jednoczesnego uzyskania dwóch wykluczających się rzeczy lub uniknięcia konsekwencji swoich działań. Wspólne posiłki budują mosty między pokoleniami, tworząc bezpieczną przestrzeń do rozmowy, dzielenia się doświadczeniami i budowania więzi. Wspólne gotowanie i jedzenie pielęgnuje poczucie przynależności, integruje rodzinę wokół wspólnego rytuału, wzmacnia pozytywne relacje oraz promuje zdrowy styl życia. Rytuały rodzinne to szczególne wspólne działania i tradycje, które budują poczucie tożsamości, przynależności i więzi emocjonalnych w rodzinie. Obejmują one zarówno drobne, codzienna czynności na przykład wspólne czytanie, rodzinne posiłki jak i większe zaplanowane wydarzenia na przykład święta, zjazdy rodzinne. Smak dzieciństwa i domu jest bardzo subiektywny, ale często kojarzy się z prostymi daniami, takimi jak ogórki małosolne, drożdżówka z kruszonką oraz bawarka z miodem. Wiele osób wspomina również zapach i smak domowych przetworów, które kojarzą się z letnimi plecami i wspólnym spędzaniem czasu w kuchni. Słodycze i wspólne doświadczenia wzmacniają relację, budują atmosferę i tworzą niezapomnianą chwilę łącząc przyjemność smaku ze wspólnym tworzeniem i odkrywanie nowych smaków. Radość z małych przyjemności polega na świadomym dostrzeganiu i docenianiu drobnych, codziennych momentów, które przynoszą nam satysfakcję i szczęście co zwiększa poczucie wdzięczności i redukuje stres. Chwilę pozostają w pamięci, ponieważ są one kodowane przez mózg, zwłaszcza gdy są silnie zabarwione emocjonalnie, angażujące zmysły lub mają wyraźną strukturę. Wspólne chwile z osobą niewidomą budują się poprzez komunikację, cierpliwość i empatię, a także poprzez dostępność fizyczną i informacyjną. Zmysły mają kluczowe znaczenie, ponieważ łączą organizm ze środowiskiem, umożliwiając odbiór, interpretację i rekreację na bodźce co jest niezbędne do przetrwania, uczenia się, komunikacji, doświadczenia przyjemności oraz prawidłowego funkcjonowania i rozwoju. Szczegóły które mogą być niedostrzegalne dla większości osób, to te które wymagają bardzo wysokiej wrażliwości sensorycznej lub emocjonalnej często występującej u osób wysoko wrażliwych. Aby cieszyć się chwilą, praktykuj wdzięczność za małe rzeczy ogranicz rozpraszacze, skup się na teraźniejszości, wycisz umysł poprzez medytację. Od starszych osób można nauczyć się życiowej mądrości, która obejmuje cierpliwość, pokorę, wdzięczność, umiejętność radzenia sobie ze stratą. Pamięć rodzinna to zbiór historii, wspomnień, tradycji, wiedzy o przodkach przekazywany z pokolenia na pokolenie w ramach rodziny. Osoby niewidome postrzegają codzienność za pomocą usilnych zmysłów głównie słuchu, dotyku, węchu. Wrażenie uzupełniające się chwilę odnosi się do momentów lub doświadczeń które idealnie do siebie pasują. Na proste spotkania świetnie nadają się aktywności na świeżym powietrzu. Dzieci uczą się więzi rodzinnych przez wspólne spędzanie czasu, fizyczny kontakt, tradycją. Świętowanie poza rodziną polega głównie na spędzaniu czasu z przyjaciółmi, podróżach. Małe gesty są ważne, ponieważ wzmacniają relację międzyludzkie, budują poczucie bezpieczeństwa. Tak młodsi również mogą i powinni obchodzić międzynarodowy dzień osób starszych, ponieważ jest to okazja dla wszystkich nie tylko dla samych seniorów. Wspólne chwile budują relację poprzez wzmocnienie zrozumienia, zaufania, komunikacji i wsparcia. Umożliwiają lepsze poznanie drugiej osoby. Obecność drugiej osoby jest zazwyczaj ważniejsza od prezentu, ponieważ buduje relację, wzmacnia więzi emocjonalne i wyraża troskę oraz pamięć, co ma większą wartość niż materialne przedmioty. Świętowanie pozwala nam zwolnić tempo życia, docenić teraźniejszość i budować więzi, co zmienia nasze postrzeganie codzienności, czyniąc ją bogatszą i bardziej znaczącą. Obecność ma wiele znaczeń, ale ogólnie oznacza fakt bycia kimś lub czymś w danym miejscu. Może być to fizyczne przebywanie na przykład obecność na lekcji, lub stan psychiczny taki jak bycie tu i teraz. Mądrość to umiejętność praktycznego wykorzystania posiadanej wiedzy i doświadczenia do podejmowania rozsądnych decyzji, które przynoszą pozytywne i długofalowe skutki, uwzględniając przy tym szeroką perspektywę, kontekst sytuacji oraz wartości ważne dla człowieka. Wspólne chwile to czas spędzony z bliskimi, który wzmacnia relację, buduje zaufanie i tworzy wspomnienia, a także może być formą aktywnego spędzania czasu w ramach wspólnych doświadczeń. Może oznaczać zarówno proste czynności, jak oglądanie telewizji czy zakupy jak i bardziej wyjątkowe przeżycia takie jak wspólne podróże czy udział w wydarzeniach. Czas dla osób starszych to zorganizowany czas wolny, który ma na celu zapewnienie im aktywnego, sprawniejszego i satysfakcjonującego życia poprzez stymulacje fizyczną, umysłową i społeczną. Kluczowe jest dostosowanie aktywności do indywidualnych potrzeb, stanu zdrowia i możliwości seniora, aby zapobiec osamotnieniu, utrzymać sprawność i poprawić jakość życia. Można dzielić się herbatą, parząc ją dla drugiej osoby lub wręczając jej gotowy zestaw herbat. Najprostszym sposobem jest przygotowanie naparu w czajniczku lub imbryku i podanie go w filiżankach, ale można też zaparzyć herbatę w kubku i podać ją w formie prezentu lub wspólnej aktywności na przykład wspólne eksperymentowanie z przyprawami do herbaty. Słodycze można podzielić, organizując je w słodkie paczki lub koszyki prezentowe, tak właśnie można podzielić się z ważną osobą czymś słodkim.

Międzynarodowy Dzień Kawy.

 

Międzynarodowy Dzień Kawy. Jak kawa, ciastka Dr Gerard i doświadczenia osób niewidomych uczą nas doceniać codzienne chwile?

Zatrzymaj się na chwilę.
Usłysz szum czajnika, delikatny dźwięk łyżeczki stukającej o porcelanę. Poczuj zapach świeżo zmielonych ziaren kawy ten gęsty, głęboki, niemal czekoladowy płyn To właśnie ta chwila, w której świat zwalnia. Nieważne, czy jesteś w kawiarni, w biurze, czy w domowej kuchni – kawa od zawsze była czymś więcej niż tylko napojem. To rytuał. To pretekst, by usiąść, spojrzeć przez okno i po prostu być.

Każdego roku 1 października obchodzimy Międzynarodowy Dzień Kawy – święto ludzi, którzy kochają jej smak, aromat i magię chwil, które z nią przychodzą. Ale to także dzień, w którym możemy przypomnieć sobie, że codzienność składa się z drobnych momentów. Z zapachu poranka. Z ciepła dłoni obejmującej kubek. Z rozmów, które zaczynają się od słów: „Napijesz się kawy?”.

W tym roku chcemy spojrzeć na to święto inaczej. Z perspektywy tych, którzy widzą świat w inny sposób, poprzez zapach, dźwięk, dotyk. Dla osób niewidomych kawa to nie tylko napój. To dźwięk bulgoczącej wody, to ciepło filiżanki, to zapach, który potrafi obudzić wspomnienia. A obok niej kruche ciastko, które chrupie w palcach i przypomina o tym, że szczęście ma często smak prostoty.

Ten artykuł to opowieść o uważności, o radości z drobiazgów i o tym, jak kawa i ciastka Dr Gerard mogą nauczyć nas doceniać zwyczajne chwile te, które często umykają w pośpiechu.

Kawa jako rytuał codzienności

Kawa towarzyszy nam od wieków. Dla jednych jest początkiem dnia, dla innych chwilą wytchnienia po pracy. Dla wielu z nas to niemal medytacja codzienny rytuał, który porządkuje rzeczywistość.

Pomyśl o poranku. O tej pierwszej minucie, gdy otwierasz oczy, a w kuchni już słychać szmer ekspresu. Jeszcze zanim spróbujesz kawy, już wiesz, że to właśnie ten moment chwila powrotu do siebie. Zanim świat zacznie czegoś od Ciebie wymagać, zanim telefony, maile, spotkania. Jesteś tylko Ty, kubek i zapach kawy.

Wielu psychologów mówi dziś o „mikro-rytuałach” – drobnych, codziennych czynnościach, które dają nam poczucie stabilności. Picie kawy to właśnie taki rytuał. Nie chodzi o kofeinę, lecz o to, że na te kilka minut świat przestaje się spieszyć.

W biurze kawa staje się początkiem rozmowy. „Chodźmy na kawę” – to często więcej niż zaproszenie. To sygnał, że chcesz kogoś wysłuchać, spędzić chwilę razem, oderwać się od zadań. W kawiarniach całego świata kawa jest tłem spotkań, rozmów, a czasem milczenia, które też ma swój rytm i znaczenie.

Z kolei popołudniowa kawa w domu ma w sobie coś z dzieciństwa. Wspomnienie, jak babcia siadała z porcelanową filiżanką, obok talerzyk z kruchym ciastkiem. Nic wielkiego, a jednak ten zapach, ten dźwięk łyżeczki, to poczucie spokoju wraca w pamięci po latach.

Kawa to nie luksus. To znak, że zatrzymujesz się w biegu i pozwalasz sobie poczuć chwilę.

Ciastka Dr Gerard jako symbol prostych przyjemności

Do kawy niemal odruchowo sięgamy po coś słodkiego. Ciastko. małe, kruche, niepozorne ale jak bardzo potrafi odmienić nastrój.

Ciastka Dr Gerard delikatne, maślane, czekoladowe to nie tylko deser. To wspomnienie i opowieść w jednym. Dla wielu z nas to smak dzieciństwa: otwieranie paczki, chrupnięcie, zapach wanilii i karmelu unoszący się w powietrzu.

Nie potrzeba wielkich gestów, żeby poczuć radość. Wystarczy chwila, w której kawa spotyka się z ciastkiem. Gorycz i słodycz. Ciepło i kruchość. To duet, który działa jak rozmowa równoważy, uzupełnia, łagodzi.

Każdy z nas ma swoje ulubione połączenie. Dla jednych to espresso i maślane ciastko, dla innych cappuccino i czekoladowe herbatniki. Są też tacy, którzy do kawy nie potrzebują niczego poza obecnością drugiego człowieka.

Ciastka mają w sobie coś jeszcze – nostalgię. Smakują jak wspomnienia. Jak święta u babci, jak przerwa między lekcjami, jak niedzielne popołudnie, kiedy w radiu grała cicha muzyka, a za oknem padał deszcz. To właśnie te drobiazgi tworzą nasze poczucie bezpieczeństwa.

Może dlatego, kiedy trzymasz w dłoni ciastko, a obok paruje kawa, czujesz się przez chwilę jak u siebie nawet jeśli jesteś w biegu, w pracy, czy w pociągu.

Doświadczenie osób niewidomych – inny wymiar codzienności

Zatrzymaj się i spróbuj przez chwilę wyobrazić, że nie widzisz. Świat nie znika tylko zmienia kształt. Nagle ważniejsze stają się zapachy, faktury, dźwięki. To one opowiadają rzeczywistość.

Dla osób niewidomych kawa to całe doświadczenie sensoryczne. Najpierw szelest otwieranej paczki z ziarnami. Potem dźwięk mielenia rytmiczny, kojący. Zapach, który wypełnia pokój, ciepło filiżanki, delikatna para dotykająca skóry. Każdy element tego rytuału staje się sygnałem: „Teraz jest Twój moment”.

Niektórzy niewidomi mówią, że kawa „pachnie porankiem” nawet jeśli piją ją wieczorem. Dla nich kawa nie ma koloru, ale ma temperaturę, konsystencję i zapach. I właśnie dzięki temu potrafią doceniać ją głębiej niż wielu z nas.

Podobnie z ciastkami. Osoby niewidome nie patrzą na ich kształt rozpoznają je po zapachu, po dotyku, po dźwięku chrupnięcia. Jedno ciastko może być gładkie i maślane, inne chropowate, z kawałkami czekolady. Każde opowiada inną historię.

W świecie bez wzroku każda czynność nabiera znaczenia. Zwykłe parzenie kawy staje się aktem skupienia. To lekcja, której my – widzący – często potrzebujemy. Bo ile razy zdarzyło Ci się wypić kawę, nie pamiętając nawet, jak smakowała?

Osoby niewidome uczą nas uważności. Uczą, że można „zobaczyć” dzień przez inne zmysły, że warto wsłuchać się w dźwięk łyżeczki, poczuć ciepło kubka, zapamiętać zapach. To ich sposób na doświadczanie życia pełniej, głębiej, prawdziwiej.

Połączenie kawy, ciastek i uważności

Wyobraź sobie mały stolik. Na nim filiżanka kawy, talerzyk z kilkoma ciastkami i ciche radio w tle. Nic wyjątkowego a jednak w tej prostocie kryje się magia.

Kawa ma w sobie rytm. Ciastko strukturę. A uważność – sens. Razem tworzą przestrzeń, w której możesz na chwilę być naprawdę obecny.

Dźwięk. Zapach. Smak. Dotyk. Cztery zmysły, które, gdy się połączą, pozwalają Ci doświadczyć chwili w pełni. Gdy bierzesz łyk kawy, czujesz jej ciepło w gardle. Gdy sięgasz po ciastko, słyszysz jego delikatne chrupnięcie. Gdy zamykasz oczy, czujesz aromat, który przypomina Ci o kimś lub o czymś może o spotkaniu, może o podróży, może o domu.

To właśnie jest uważność nie medytacja w ciszy, lecz pełne bycie w prostej czynności. Kawa i ciastko mogą stać się jej symbolem.

Dla osób niewidomych ten stan jest czymś naturalnym bo cała ich percepcja opiera się na intensywności doznań. Dla nas widzących to wyzwanie: jak zwolnić, jak naprawdę zauważyć, że życie dzieje się teraz, w tym momencie, nie w planach, nie w przeszłości.

Gdy pozwolisz sobie przeżyć taką chwilę uważnie, nawet zwykły łyk kawy może być jak podróż. Do siebie.

Jak świętować Międzynarodowy Dzień Kawy w praktyce

Nie potrzebujesz niczego nadzwyczajnego, by uczcić Międzynarodowy Dzień Kawy. Wystarczy chęć, by być obecnym.

Możesz zaprosić rodzinę na wspólne śniadanie kawa, kilka ciastek, rozmowa o tym, co naprawdę ważne. Możesz usiąść sam, z książką lub muzyką, i pozwolić sobie na ciszę. Możesz zadzwonić do kogoś, z kim dawno nie rozmawiałeś, i powiedzieć: „Zaparzmy razem kawę – choćby przez telefon”.

Wspólne świętowanie to też doskonała okazja, by włączyć osoby starsze lub niewidome. Nie przez litość lecz przez ciekawość ich świata. Posłuchaj, jak opisują smak, zapach, fakturę. Zobacz, jak ich uważność potrafi zmienić Twoje postrzeganie dnia.

Można też zorganizować małą degustację: różne rodzaje kawy, różne ciastka maślane, czekoladowe, owsiane. Niech każdy opowie, co czuje: które aromaty przywołują wspomnienia, jakie smaki kojarzą się z domem.

Warto też pamiętać, że świętowanie to nie musi być głośne. Czasem najpiękniejszym sposobem jest po prostu usiąść z kubkiem w dłoni i poczuć wdzięczność. Za zapach. Za smak. Za to, że możesz oddychać i czuć.

Dlaczego warto doceniać codzienne chwile

Życie nie składa się z wielkich wydarzeń. Składa się z drobiazgów, które często pomijamy. Z porannego słońca wpadającego przez okno. Z dźwięku łyżeczki. Z rozmowy z sąsiadem. Z kawałka ciastka, który przypomina dzieciństwo.

Osoby niewidome i starsze wiedzą to lepiej niż my. Bo każdy ich dzień wymaga większej uważności. Widzą świat przez zapachy, głosy, faktury. Każdy gest, każdy dźwięk ma dla nich sens. I może dlatego potrafią doceniać to, co dla nas staje się tłem.

Kiedy patrzymy na świat ich oczami albo raczej: ich zmysłami zaczynamy rozumieć, że życie to nie wyścig. To nie lista zadań. To ciąg chwil, które mijają, jeśli się ich nie zauważy.

Kawa i ciastko mogą być metaforą tego podejścia. Zamiast pić w pośpiechu, zatrzymaj się. Zamiast zjadać w biegu, spróbuj. Poczuj teksturę, smak, zapach. Zobacz, jak wiele się dzieje w tej jednej chwili.

Wdzięczność zaczyna się od prostoty. Od zauważenia, że nawet zwykły poranek ma w sobie cudowność. A jeśli nauczymy się cieszyć małymi rzeczami każdy dzień stanie się pełniejszy.

Refleksje

Międzynarodowy Dzień Kawy to nie tylko data w kalendarzu. To zaproszenie do zatrzymania się, do wdzięczności, do spojrzenia na świat nie oczami, lecz sercem.

Kawa i ciastka Dr Gerard to symbole prostych przyjemności. Nie luksusu, lecz codzienności, która jeśli tylko damy jej szansę potrafi być piękna. A doświadczenia osób niewidomych przypominają nam, że szczęście nie zależy od tego, ile widzimy, ale od tego, jak głęboko czujemy.

Więc kiedy jutro znowu zaparzysz kawę, nie rób tego automatycznie. Zatrzymaj się. Posłuchaj dźwięku, poczuj zapach, pozwól sobie na chwilę ciszy. Sięgnij po ciastko, poczuj jego kruchość, smak, wspomnienia, które przywołuje.

To nie jest drobiazg. To jest życie. Prawdziwe, namacalne, codzienne.

Światowy Dzień Uśmiechu". Jak doświadczenia osób niewidomych i smak ciastek Dr Gerard przypominają, że szczęście tkwi małych chwilach?

 

,, Światowy Dzień Uśmiechu". Jak doświadczenia osób niewidomych i smak ciastek Dr Gerard przypominają, że szczęście tkwi małych chwilach?

Międzynarodowy dzień uśmiechu obchodzony jest w każdy pierwszy piątek października. Jest radosne święto, które od 1999 roku zachęca dom bezinteresownego okazywania radości i życzliwości. Symbolem tego święta jest żółta uśmiechnięta buzia, czyli ,,Milesa face,". Pomysłodawcą tego dnia jest Harvey Ball. Jest to autor tego znanego symbolu, czyli żółtej buzi na całym świecie.

Uśmiech to nie tylko okaz radości, ale także przez uśmiech możemy sprawić wielki gest. Uśmiech, który usłyszy osoba niewidoma, a nie zobaczy go daje jej od razu poczucie spokoju. Oczywiście najlepszym sposobem, aby u kogoś zobaczyć uśmiech, jest poderwanie pysznych słodyczy postacie ciastek firmy Dr Gerard. Na ten widok na pewno każdy uśmiechnie się, nawet osoby niewidome, które nie widzą ciastek a kiedy je otrzymają od razu poprawia im się humor.

Światowy Dzień Uśmiechu śnieg idea i znaczenie.

Jak wyżej już napisałam ten dzień to dzień pełen radości. Z symbolem jest żółta uśmiechnięta buzia, które znana na całym świecie. Z tym symbolem możemy spotkać wiele rzeczy na naszym rynku kropka maskotki, breloczki, poduszki i wiele wiele innych jeszcze rzeczy. Żółta buzia otrzymana powoduje, że od razu promieniejemy. Żółta buzia w towarzystwie ciastek doktora Gerarda to cudowny prezent na każdą okazję. Uśmiech, lub ton, w jakim wypowiadać niektóre słowa powodują zmianę naszego i innych zachowania. W dzisiejszych czasach ludzie są bardzo zabiegani i nie mają czasu na małe gesty. Ten dzień, czyli Międzynarodowy Dzień Uśmiechu powoduje, że możemy na chwilę zapomnieć o naszych obowiązkach, przy kościach i po prostu uśmiechać się do siebie lub do każdej innej osoby, którą spotkamy w tym dniu.

Świadczenie osób niewidomych, jako lekcja radości.

 

Osoby niewidome te osoby, które operują innymi zmysłami niż wzrok. Wyczulone mają inne zmysły takie jak węch, słuch. Te osoby czują o wiele więcej niż osoby zdrowe. Mogą nie widzieć naszej twarzy a na pewno rozpoznają czy się uśmiechamy, czy jesteśmy zasmuceni. Osoby niewidome usłyszą nasz śmiech, nasz uśmiech kropka możemy uczyć się od tych osób tolerancji i wrażliwości na otaczający nasz świat. Niewidomej widzą więcej. To niezwykły slogan, ale lekcja, którą powinniśmy przyjmować z pokorą. A powinniśmy się cieszyć każdą chwilę i każdą rzeczą, którą otrzymujemy od losu. A kiedy mamy zły humor, czy coś nam się nie układa czy mamy jakieś problemy pomyślmy sobie o tych osobach, które całkowicie nie widzą i jak oni muszą radzić sobie w takich sytuacjach. Na pewno takich chwilach warto sięgnąć po ciastka Dr Gerard, które osłodzą nam złe chwile i przywrócą na uśmiech na twarzy, chociaż na małą chwilę.

Ciastka Dr Gerard, jako symbol codziennej przyjemności.

Jak już wspomniałam, powyżej, kiedy coś nam się w życiu nie układa tak jakbyśmy chcieli warto sięgnąć po przepyszne słodycze firmy Dr Gerard? Ciastka, ciasteczka kruche czy biszkopty na pewno spowodują uśmiech na naszej twarzy kropka, jeżeli podarujemy prezent posadzi ciastek Dr Gerard będziemy mieli dobry przykład, że na kogoś innego także działają. Słodycze zawsze poprawiają nam i naszym bliskim humor. Nie obawiajmy się takich słodkich chwil.

Co łączy perspektywę niewidomych i ciastek Dr Gerard?

Uważność –niewidomi uczą zatrzymywania się na detalach, a ciastka Dr Gerard są detalami, na które warto zwrócić uwagę

Radość z małych rzeczy –cieszmy się drobiazgami, a wielkie rzeczy same do nas przyjdą. To cieszmy się małymi ciasteczkami a otrzymamy wielkie torty.

Lekcja –szczęście nie kryje się wielkich wydarzeniach, ale w drobiazgach codzienności.

Jak praktykować ideę świętowania Międzynarodowego Dnia Uśmiechu w życiu codziennym?

Uśmiech to najprostsza i najtańsza rzecz na świecie. Uśmiech można podarować każdemu i w każdej chwili. Uśmiech o sobie nieznanej warto darować każdego dnia, czy to na ulicy, czy w sklepie czy w innych instytucjach, których się znajdujemy. Kiedy przebywa bez bliskimi to on do uśmiechu, ale pamiętajmy szczerego uśmiechu dodajmy ciepłą herbatkę czy kawę i coś słodkiego. Dodajemy troszkę czułości i ciastka Dr Gerard. Gwarantuję, że wokoło wszystko zacznie wyglądać kolorowo.

Próbujmy przekazywać informacje od najmłodszych lat naszym dzieciom, wnukom, aby zawsze uśmiechali się i darowali uśmiech innym. Pokażmy im, że ten gest nic nie kosztuje, ale wiele może zmienić w naszym i w czyimś życiu. Ten dzień uśmiechu celebrujmy specjalnie i pokazujmy całemu światu, że istnieje.

Dlaczego szczęście tkwi w małych chwilach.

Mamy psychologiczne potwierdzenia, że radość może poprawić komfort życia. Że małe gesty, które oddajemy innej osobie mogą pomóc Nie tylko nam, ale także tej drugiej osobie. Czasami nie trzeba wielkich prezentów, wielkich słów, bo czasami takich słów brakuje nam, ale kogoś pocieszyć kropka takich chwilach wystarczy szczery uśmiech, szczerym dotyk dłoni. Psychologowie robiąc różne doświadczenia czy uśmiech może poprawić samopoczucie drugiej osobie stwierdzili, że uśmiechając się do obcych ludzi od razu oni nam to samo oddają kropka uśmiech za uśmiech.

Warto czasami przestać narzekać przecinek i spojrzeć na świat innymi oczami. Zobaczyć, że nie wszystko jest takie złe i do niczego.

Międzynarodowy Dzień Uśmiechu to dzień radości. Sam symbol tego dnia mówi nam o tym, że warto się uśmiechać. Żółta buzia dodaję nam wszystkim energii. A kiedy dołożymy jeszcze do tej buzi pyszne ciastka Dr Gerard to nic nam więcej do szczęścia nie potrzeba. Pamiętajmy, że uśmiech nic nie kosztuje a może wiele osobom pomóc. Nie myśmy pesymistycznie odcinek nauczmy się żyć optymistycznie. Spróbujmy, chociaż tego dnia nie narzekać na wszystko i wszystkich dookoła. Spróbujmy od rana uśmiechać się do siebie, do swoich bliskich i do osób, które spotkamy na swojej drodze tego dnia. Próbujmy małymi krokami zmienić swoje życie na lepsze, radośniejszy i życie swoich bliskich. Uczmy młode pokolenie oraz te najstarsze, że uśmiech to najlepsze lekarstwo na wszystko. A świat wcale nie jest taki szary i zły.

„Jak Międzynarodowy Dzień Osób Starszych łączy pokolenia? Herbata z ciastkami Dr Gerard i mądrość osób niewidomych

 Jak co roku począwszy od 1990 roku w dniu 1 października obchodzimy dzień osób starszych. Chociaż ten świąteczny dzień nie jest wolny od pracy to jednak warto się nad nim pochylić i to właśnie zauważyło zgromadzenie ogólne ONZ nadając mu rangę święta międzynarodowego. Z racji iż społeczeństwo nasze się starzeje to problematyka osób starszych zaczyna wybijać się na pierwszy plan. Jednakże osoby starsze nie są bierne w naszym społeczeństwie co widać namacalnie bo coraz dłużej chociażby pozostają w stosunku pracy i coraz częściej uczestniczą w różnego rodzaju projektach właśnie skierowanych i do nich. Któż z nas nie słyszał o Uniwersytecie trzeciego wieku, a więc i to pole jest zauważalne i osoby starsze na powrót wracają w ławy szkolne jak się mówi. Osoby starsze mające bogaty bagaż doświadczenia życiowego i wiedzą co jest dla nich dobre i nawet mogą służyć swoimi radami innym, często się zdarza, że zajmują się pomocą w wychowaniu wnucząt. I to co zapewne jest cenne w życiu to starają się im przekazać mądrości życiowe, a więc następuje więź pokoleniowa . Zapewne zdarza się i tak, że podczas rozmowy i częstują się czymś słodkim bo dziadek czy też babcia i tak rozpieszczają pociechy. Jeżeli by częstować tymi słodkościami przy herbatce to ja z swojej strony polecił bym właśnie takiego producenta tych wyrobów jakim jest Dr Gerard. Producent ten ma w swojej ofercie ma tyle rodzajów wypieków, że każdy znajdzie coś dla siebie. Nawet te osoby, które to mają bardzo wybredne podniebienia, a aby spróbować ich słodkości wystarczy wybrać się do pobliskiego dyskontu i z półki wybrać odpowiadający nam produkt. Osobiście też nie należę do młodzieniaszków i pewnie jako osoba właśnie starsza mam coś tu do powiedzenia.

Często i zdarza się i tak, że z jakieś to okazji wszyscy całą rodziną spotykamy się przy stole i podczas tego spotkania prowadzimy rozmowę. I tu osoby starsze zapewne czyli nawet i nasi rodzice przekazują nam cenne informacje dotyczące mądrości życiowych. Możemy i się dowiedzieć i troszkę z historii jak i o zauważalnych zmianach obecnych postępujących na różnych polach życia. Starają się w nas zaszczepić różnego rodzaju rytuały podczas posiłku.

Już tu wspominałem powyżej o chwilach gdy podczas takich spotkań z wnukami możemy połączyć dwie rzeczy naraz. Do jednej z nich będzie rozmowa , a ta druga to degustacja słodkości. Osobiście jestem wierny słodkościom od producenta Dr Gerarda i o tym napomknąłem. Taki tandem za pewne u naszego wnusia zapewne długo pozostanie w jego pamięci i będzie przypomnieniem dobrych chwil gdy już w starszym wieku sięgnie po taką słodkość.

To, że ktoś jest niewidomy to nie jest jakąś barierą przy stole. Oczywiście, że takie osoby wiedzą na pamięć gdzie znajdują się sztućce, jakie i do czego po, której stronie i nie starajmy się ich przestawiać takiej osobie, W ramach pomocy możemy napomknąć takiej osobie co znajduje się na talerzu, mam tu namyśli co posługując się tarczą zegarową i tu dajmy to i to na dwunastej, to na trzeciej, a to na szóstej i to powinno być wystarczające. Uwrażliwiony smak to coś co podda pod ocenę daną potrawę i nie bez znaczenia i jest tu sam zapach, tak osoba niewidoma jest dobrym degustatorem i jej uwadze nie uchodzą różnego rodzaju szczegóły.

Często zdarza się i to niezależnie czy to jest osoba niewidoma czy też zdrowa, że tak się wyrażę to podczas takiego spotkania z osóbką młodą mam tu na myśli wnuczęta opowiada ona różne historie z swojego życia co jest oczywiście czymś dobrym bo w ten sposób przekazuje mądrości życiowe, a z racji iż mówi to osoba niewidoma to dana osóbka poznaje świat z perspektywy właśnie osoby niewidomej.

My z swojej strony powinniśmy oczywiście, że zadbać o przekazywanie więzi rodzinnych. Możemy stworzyć jakieś spotkanie między pokoleniowe i tu będziemy mieli duże pole do popisu, a młodzież zapewne i będzie nas dopytywać o szczegóły danej opowieści. Taką okazją do takiego spotkania może być właśnie dzień osób starszych, co zaznaczy naszą rangę w społeczeństwie i zaznaczy naszą obecność.

Jak już tu zaznaczyłem ale powtórzę to jeszcze raz to takie spotkania między pokoleniowe to bardzo ważna rzecz i podczas takiego spotkania z wnusiem nie zawsze przecież musimy go obdarowywać prezentami, dobre słowo i tu też nie jest bez znaczenia. Takie spotkania to i zapewne możemy i zorganizować z sąsiadami gdzie możemy się poznać bliżej, a dobre stosunki międzysąsiedzkie są jak to się mówi bardzo ważne.

Osoba starsza dysponuje większą ilością czasu wolnego bo przecież już jest na emeryturze i może go zagospodarować w sposób jaki to jej odpowiada. Tak jak to nam wiadomo z tego wpisu może uczestniczyć w różnego rodzaju eventach albo też oddają się rodzinie. Wszystko to składa się do jednego mianownika, że takie osoby czyli starsze zaznaczają swoją pozycję w społeczeństwie.

Sumując ten wpis starajmy i my i także dostrzegać się takie osoby i nie pozostawajmy bierni jeżeli taka osoba potrzebuje pomocy bo i tak przecież może się zdarzyć. 

Międzynarodowy Dzień bez Przemocy.

Międzynarodowy Dzień bez Przemocy.

Co wspólnego mają kruchość ciastek Dr Gerard i wrażliwość osób niewidomych w uczeniu nas empatii?
Zastanawiałeś się kiedyś, co tak naprawdę oznacza Międzynarodowy Dzień bez Przemocy, który obchodzimy corocznie 2 października? To nie jest tylko jedna z wielu dat w kalendarzu. To dzień, w którym świat zatrzymuje się, by przypomnieć sobie o filozofii niestosowania przemocy – idei, której pionierem był sam Mahatma Gandhi, w rocznicę jego urodzin. Zgromadzenie Ogólne ONZ ustanowiło to święto w 2007 roku, by promować dialog i pokojowe rozwiązywanie konfliktów.
Jednak ten dzień to coś więcej niż wielkie rezolucje. To zaproszenie do refleksji nad naszymi codziennymi wyborami. Nad tym, jak komunikujemy się z bliskimi, jak reagujemy na stres i frustrację, a nawet nad tym, jak traktujemy kompletnie nieznane osoby. Przemoc ma wiele twarzy: to nie tylko agresja fizyczna, ale i słowna, psychiczna, emocjonalna – często ukryta w pośpiechu, w oschłym tonie, w braku cierpliwości.
Właśnie dlatego chcę Ci dzisiaj pokazać to zagadnienie z zaskakującej perspektywy. Co ma wspólnego z Międzynarodowym Dniem bez Przemocy kruchość herbatników Dr Gerard i wyjątkowa wrażliwość osób niewidomych? Choć brzmi to jak połączenie z zupełnie różnych światów, te dwa obrazy są potężnymi metaforami, które uczą nas najcenniejszej broni przeciwko agresji: empatii.
Jak wspomniałam, święto to zostało ustanowione w hołdzie Mahatmie Gandhiemu, człowiekowi, który udowodnił, że największa siła tkwi w pokojowym oporze i niestosowaniu przemocy (satyagraha). Chociaż historia tego dnia jest krótka, jego przesłanie jest ponadczasowe i uniwersalne. Promuje on trzy fundamentalne wartości: dialog, szacunek i empatię.
Możesz pomyśleć: Po co nam kolejne przypomnienie? Przecież nikt nie chce przemocy. Ale rozejrzyj się wokół: konflikty zbrojne, mowa nienawiści w internecie, przemoc domowa i w szkołach wciąż stanowią bolesną codzienność. To dowodzi, że wciąż, każdego dnia, potrzebujemy tego przypomnienia. Potrzebujemy wiedzy, że rezygnacja z agresji jest świadomym, aktywnym wyborem. Że pokój nie jest brakiem wojny, ale obecnością sprawiedliwości i wzajemnego zrozumienia.
Teraz wyobraź sobie chwile, kiedy sięgasz po herbatnik, na przykład taki z delikatną, kruchą strukturą. Wiesz, jak łatwo się kruszy, prawda? Wystarczy jeden nieuważny ruch, zbyt mocny uścisk, a z idealnego kształtu zostaje tylko stos okruszków.
Nasze relacje są dokładnie takie. Są kruche niczym ciastko. Zaufanie buduje się powoli, niczym artysta składający delikatne warstwy, ale można je zniszczyć w sekundę – jednym złośliwym słowem, zdradą, ignorowaniem. Poczucie bezpieczeństwa, ten fundament każdej zdrowej relacji, rozpada się na kawałki, kiedy wkrada się w nie przemoc, czy to jawna, czy ukryta.
Pomyśl o tym ciastku jako o symbolicznym geście. Wspólny deser, herbata z ciastkiem, to moment zatrzymania. To chwila, w której siadasz z bliską osobą i zamiast krzyku, zamiast konfliktu, wybierasz rozmowę. To mały akt łagodzenia napięć, znak, że cenisz relację bardziej niż potrzebę udowodnienia swojej racji. Kiedy ostatnio tak po prostu, bez pośpiechu, usiadłaś z kimś bliskim przy kawie i ciastku, by naprawdę posłuchać?
Zostawmy na chwilę ciastka i przenieśmy się do świata, w którym dominuje inna percepcja. Jak osoby niewidome odbierają świat? Nie jest to świat cienia i braku, ale świat niezwykłej wrażliwości. To, co dla widzących jest tylko tłem – dotyk, zapach, dźwięk – dla nas jest pierwszą, najbogatszą informacją. Czysta uwaga.
Czego możecie się od nas nauczyć? Przede wszystkim uważności i empatycznego słuchania. Osoba niewidoma nie ocenia Cię po wyglądzie, ale po tonie głosu, intonacji, drżeniu rąk. Musi Cię naprawdę usłyszeć, by Ci zaufać.
Dla osób widzących, zalewanych obrazami, ta perspektywa jest lekcją powrotu do esencji.  Niewidomi uczą  cierpliwości – bo codzienne czynności trwają dłużej i wymagają precyzji. Uczą szacunku – bo ich codzienne doświadczenie to ciągłe poleganie na innych i dostrzeganie świata, którego widzący z reguły nie dostrzegamy. Osoby niewidome nie są ofiarami, są ludźmi o wyostrzonej percepcji, która zmusza do głębszego, bardziej wrażliwego kontaktu. Ich siła tkwi w adaptacji i w ufności.
W tym miejscu dwa na pozór odległe obrazy spotykają się w jednym, potężnym przesłaniu.
Kruchość ciastka to metafora delikatności ludzkich emocji. Ciastko się kruszy, gdy jest traktowane bez szacunku. Emocje się rani, gdy są ignorowane, wyśmiewane lub atakowane. Zarówno ciastko, jak i psychika, raz zniszczone, trudno skleić w całość. Przemoc jest tym nieuważnym ruchem ręki.
Wrażliwość osób niewidomych jest przypomnieniem, że prawdziwa siła tkwi w empatii, a nie w dominacji. Nie musisz krzyczeć, by zostać usłyszanym; czasem wystarczy dotyk, uważne słuchanie i poczucie bezpieczeństwa. Ta perspektywa uświadamia nam, że świat można odbierać innymi zmysłami, a dominacja jednego z nich (np. wzroku, czyli „mojej racji”) może prowadzić do zaślepienia na potrzeby i odczucia innych.
Te dwa obrazy prowadzą nas do sedna Międzynarodowego Dnia bez Przemocy: bycie antyprzemocowym to bycie wrażliwym. To wymaga ciągłej czujności na kruchość relacji i na subtelne sygnały, które bez uważności łatwo przegapić.
Idea tego dnia nie może zakończyć się o północy 2 października. Musi być praktykowana na co dzień. Jak?
Rozmowa zamiast kłótni: Kiedy czujesz narastającą irytację, zatrzymaj się. Weź głęboki oddech. Zamiast eskalować, poproś o przerwę, by ochłonąć. Wróć i spróbuj powiedzieć o swoich uczuciach, używając komunikatów „ja”: „Czuję frustrację, kiedy...”.
Wspólna herbata i ciastko: Spróbuj. Wieczorem, zamiast włączać telewizor lub scrollować media, przygotuj herbatę i wyciągnij kruche ciastka. To budowanie więzi przez mały rytuał, który zmusza do zwolnienia tempa i spojrzenia na drugą osobę z pełną uwagą.
Zatrzymanie się i zauważanie: Bądź bardziej jak osoba niewidoma – zacznij uważnie słuchać. Kiedy ostatnio zauważyłaś, że ktoś jest starszy i potrzebuje pomocy w podniesieniu siatek? A kiedy ustąpiłaś miejsca komuś, kto ma problem z poruszaniem się? Te proste, codzienne gesty życzliwości są czystą, praktyczną formą antyprzemocy.
Przemoc to narzędzie, które niszczy. Empatia to narzędzie, które buduje mosty. Przemoc tworzy mury między nami, zamyka nas w naszych racjach. Empatia pozwala nam włożyć swoje buty w cudze, zobaczyć świat z ich perspektywy, poczuć kruchość ich emocji.
Drobne gesty życzliwości – uśmiech, komplement, pomoc bezinteresowna – to małe kamienie, z których buduje się lepsza codzienność. Niech Międzynarodowy Dzień bez Przemocy będzie Twoim osobistym przypomnieniem: masz wpływ. Twój spokój, Twoja cierpliwość, Twój wybór dialogu zamiast dominacji, to kroki w stronę świata, o którym marzył Gandhi. Pamiętaj, że nawet najmniejsza życzliwość potrafi unieważnić dużą dawkę złości.
Podsumowując naszą wspólną refleksję: kruchość ciastek Dr Gerard i wrażliwość osób niewidomych uczą nas, że siła bycia przeciwko przemocy bierze się z wrażliwości i świadomości kruchości życia.
Wnioski są proste: relacje międzyludzkie są delikatne jak herbatnik. Należy obchodzić się z nimi ostrożnie, z szacunkiem i uwagą. Lekcje od osób niewidomych uświadamiają nam, że świat, w którym nie dominuje wzrok, jest światem głębszego słuchania i uważności na niewidzialne sygnały. To właśnie te lekcje stanowią najlepszą broń przeciwko agresji.
Dlatego wzywam Cię: zatrzymaj się w tym dniu (i nie tylko). Ugotuj herbatę, wyciągnij ulubione ciastka, usiądź z kimś bliskim. Porozmawiajcie bez pośpiechu, bez oceniania, z pełną uwagą. Pokaż, że doceniasz ich obecność i kruchość waszej relacji.
Pamiętaj: świat bez przemocy zaczyna się od małych kroków i prostych gestów. Zaczyna się od Ciebie, od Twojego talerza z ciastkami i od Twojej gotowości do uważnego słuchania.

 

 

Międzynarodowy Dzień Muzyki. Jak muzyka, ciastka Dr Gerard i perspektywa osób niewidomych uczą nas uważności na to, co naprawdę ważne?

 

 

Muzyka, smak i cisza. Czego uczą nas osoby niewidome o uważności – nie tylko w Międzynarodowy Dzień Muzyki

1 października obchodzimy Międzynarodowy Dzień Muzyki. To moment, kiedy świat zatrzymuje się choć na chwilę, by wsłuchać się w dźwięki, które nas otaczają. Ale co, jeśli ten dzień potraktujemy szerzej? Co, jeśli muzyka to nie tylko melodia, ale też dźwięk codzienności, rytm życia, szelest opakowania czy... chrupnięcie ciasteczka?

W świecie pełnym bodźców, scrollowania i ciągłej potrzeby "bycia na bieżąco", łatwo zapomnieć o uważności – tej prawdziwej, głębokiej, skierowanej nie tylko na to, co widać, ale też na to, co słychać, czuć i przeżywa się sercem. Z tej perspektywy osoby niewidome mają nam wiele do powiedzenia.

Osoby niewidome mogą swobodnie oddać się swojej pasji jaką jest muzyka, dzięki zastosowaniu alfabetu brila, jest to jak najbardziej możliwe. Muzyka brajlowska wykorzystuje kombinację tych samych sześciopunktowych komórek, co brajl literacki, do reprezentowania wysokości i rytmu każdej nuty. Wyobraźmy sobie komórkę brajlowską ułożoną jak karton na sześć jajek, na przykład w trzech rzędach po dwa. Dwa górne rzędy reprezentują wysokość dźwięku, a dolny – rytm.

Przedstawić można zapis nutowy rosnącej gamy chromatycznej ósemkowej od środkowego C z brajlowskim odpowiednikiem muzycznym. Należy zauważyć, że pierwsze trzy komórki w brajlu oznaczają klucz wiolinowy, następna kropka oznacza czwartą oktawę, a dwie ostatnie komórki oznaczają grubą podwójną kreskę. Należy zauważyć, że kreska taktowa w brajlu jest oznaczona spacją. W świecie muzyki, który często zakorzeniony jest w wizualnych doznaniach, osoby niewidome stają przed unikalnymi wyzwaniami i jednocześnie niezwykłymi możliwościami. Wyobraźmy sobie sytuację, w której dźwięki stają się jedyną formą percepcji – gdzie każda nuta ma swoje odzwierciedlenie w emocjach, a każdy akord tworzy niezapomniane wspomnienia. Jak zatem osoby niewidome przełamują bariery i eksplorują świat instrumentów muzycznych.

W muzyce dotyk odgrywa kluczową rolę, szczególnie dla osób niewidomych, które wykorzystują go jako główne źródło informacji o instrumencie. Dzięki zmysłowi dotyku, muzycy są w stanie odczytać układ klawiszy, strun oraz innych elementów instrumentu.

• Odczyt struktury instrumentu: Osoby niewidome uczą się, jak rozpoznawać kształty i tekstury poszczególnych elementów instrumentu, co pozwala im na efektywne poruszanie się po jego powierzchni.

• Intuicyjne granie: Dotyk umożliwia im intuicyjne granie, gdyż muzycy mogą czuć, jak naciskać klawisze czy struny, nie zadając sobie trudu związane z koniecznością patrzenia.

• Dostosowanie techniki: Dzięki wrażliwości dotykowej, osoby niewidome mogą dostosować swoją technikę gry, zmieniając siłę nacisku czy delikatność w zależności od potrzeb utworu.

Osoby niewidome, bardzo często mają wyostrzone zmysły słuchu i inne. Słuch jest ich swoistym przewodnikiem po świecie, dzięki niemu mogą porauszać się po świecie. Szczególnie muzyka odgrywa ważną rolę w ich świecie. Z doświadczenia wiem, jak bardzo ważne jest oddanie się słuchaniu muzyki. Muzyka pozwala zapomnieć choćby na chwilę, o troskach świata. Osobiście oddaje się muzyce, szczególnie w jesienne wieczory. Moim ulubionym rytuałem jest , przygotowanie odpowiedniego nastroju, ja robię to w ten sposób. Przygotowuję sobie ciepłą herbatę ziołową, przygotowuję sobie zestaw melodii które chciałbym posłuchać, w zależności od nastroju. Jak mam ochotę na poprawę nastroju, to przygotowuję sobie ballady, coś żywszego. Jak chce się zastanawić na czymś to lubię posłuchać koncertów muzyki poważnej. Ważne jest posiadanie dobrego sprzętu audio, i jego dobre rozstawienie w mieszkaniu, aby móc czerpać muzykę jak najlepiej. Oczywiście do tego niemoże zabraknąć pysznych słodyczy od Dr Gerarda. Ja lubię pyszności ciastka i rurki Dr Gerarda, markizy Dr Gerarda. Przyznam się , że jest to moje takie słodkie połączenie muzyka i Dr Gerard.

Samo słuchanie muzyki to jednak nie wszystko. Są dostępne różnego rodzaju aplikację mogące pomóc w tworzeniu i słuchaniu muzyki. Współczesne technologie otwierają przed niewidomymi muzykami nowe horyzonty możliwości twórczych. Dzięki innowacyjnym rozwiązaniom, osoby z dysfunkcją wzroku mogą z powodzeniem tworzyć, komponować i występować, korzystając z narzędzi, które wspierają ich w codziennej pracy.

Z uwagi na obchodzone międzynarodowy dzień muzyki warto wybrać się na jakiś koncert ,możemy sobie zaplanować, przejrzeć kalendarz imprez w naszej okolicy. Może coś szczególnego trafi nam do gustu. Możemy sobie w październiku poświęcić jeden wieczór na posłuchanie muzyki na żywo. Napewno każdy znajdzie coś dla siebie, i będzie mógł się wybrać na dobry koncert, ja aktualnie poszukuję jakieś koncertu muzyki filmowej, jest wielkim fanem takich koncertów, gdyż prezentowana muzyka tam, jest bardzo żywiołowa i zmienna, w zależności od akcji.

Warto zabrać z sobą taki koncert jakieś smakołyki Dr Gerada, wtedy będziemy mieli bardzo dobre połączenie muzyki dla naszych uszu i pysznych słodkości Dr Gerarda dla innych zmysłów.

Dzięki słuchaniu muzyki jesteśmy jako osoby niewidome przenieść się dzięki naszej wyobraźni w zupełnie inne miejsce, możemy sobie na podróżowanie po świecie muzyki tam gdzie poniesie nas tylko wyobraźnia. Muzyka jest bardzo dobrą trampoliną, do miejsc gdzie muzyka nas zaniesie. Mogą być to zarówna miejsca z naszego dzieciństwa, życia i chwil które się nam kojarzą z czymś dobrym, pozytywnym. Dzięki słuchaniu muzyki osoby niewidome, mogą widzieć świat oczami nut i melodii. Pamiętajmy, że w dzisiejszych czasach rozwój technologi tylko sprzyja nam osobą niewidomym na poszerzanie swoich horyzontów. Niebójmy się otworzyć na świat muzyki, naprawdę musimy niego korzystać, aby nasze życie było pozytywne i kolorowe. Nie ma nic złego w tym, aby słuchając muzyki i podjadać pyszności Dr Gerarda choćby na chwilę przenieść się do świata, który sobie sami jesteśmy w stanie stoworzyć.