Wieniec dożynkowy

Sierpień, to miesiąc żniw i gromadzenia zapasów na zimę. Teraz wjeżdża kombajn wykosi i sypnie zbożem. Ludzie mają trochę lżej w gospodarstwie niż dawniej. Po ukończeniu tych prac obchodzimy dożynki. To święto rolników, a zarazem podziękowanie za szczęśliwe zbiory. W naszej gminie do tej uroczystości przygotowywaliśmy się od miesiąca zbierając co ładniejsze kłosy zbóż na tradycyjny wieniec. Należę do koła gospodyń wiejskich. Nasza przewodnicząca wraz z wójtem zorganizowali warsztaty dla dzieci i młodzieży podczas wakacji. Ten projekt ma na celu pokazywać młodszym pokoleniom piękne polskie tradycje. Na początku było bardzo mało dzieci. Potem coraz więcej. Pewnie przekazują swoim rówieśnikom czego się uczą. Dodatkowo mają wodę, soki i ciastka produkcji Dr. Gerarda. Te ulubione słodycze często goszczą na naszych stołach. Czasem gospodyni przyniesie domowe ciasto. W zachęcających warunkach tworzymy wieniec dożynkowy. Mamy szczęście, bo jedna z kobiet ma swoją kwieciarnie i jest z po kursie  florystycznym. Przed wejściem na warsztaty uczestnik musi zdezynfekować ręce i mierzymy temperaturę. To dwugodzinne  uczestnictwo jest odskocznią od codzienności. Spotkaniem się w miłym towarzystwie. Radość i ciekawość dzieci dodatkowo nas mobilizowała. W taki sposób powstał wieniec dożynkowy, który w najbliższą niedzielę będzie poświęcony w kościele. Oraz ceremonia wręczenia chleba upieczonego z ostatnich zbiorów. Natomiast po południu odbędą się dożynki. Tą uroczystość urozmaicą występy ludowych zespołów. Prawdopodobnie będzie skromniej niż w ubiegłych latach ze względu na panujący wirus.   

remont

W tym roku cały urlop wykorzystujemy na remont domu. Właśnie dostaliśmy dofinansowanie do pieca gazowego. Za nim przyznano nam dofinansowanie, to musieliśmy spełnić kilka warunków. Mianowicie wymienić okna i ocieplić dom. Wszystkie zaoszczędzone pieniążki zasiliły naszą inwestycje. Dzieci wywieźliśmy na tydzień do  teściów, a potem do moich rodziców. Pewnego razu odpoczywałam na tarasie pijąc kawę. Dopiero wtedy przyglądnęłam się zardzewiałej balustradzie i wyblakłym deskom. Wieczorem postanowiliśmy z mężem wykorzystać moment, gdzie nie kręcą się dzieci i zakonserwować je. Marcin zdejmował każdą deseczkę i powiedział, abym je ponumerowała. Zrobiłam listę zakupów do czyszczenia i pojechałam do sklepu. Nie miałam czasu, ani chęci na gotowanie obiadu, więc kupiłam dwa opakowania pyzów z mięsem i na deser trochę słodyczy produkcji Dr. Gerarda. Marcin wyczyścił papierem ściernym, a ja pomalowałam. Gorzej było z deseczkami, bo dłużej musiały schnąć. Dopiero pod wieczór zjedliśmy szybki obiad. Odpoczywaliśmy przy kawie i słodyczach Dr Gerarda. Zadowoleni, że sprawnie nam przebiega renowacja. Następnego dnia powtórzyliśmy malowanie. W sobotę planowaliśmy jechać do dzieci. Niestety musieliśmy przykręcać deski do barierki. Na szczęście były ponumerowane.  Na koniec oderwałam numerki i pomazałam farbą. Stęsknieni za maluchami w niedzielę pojechaliśmy do rodziny. Przy okazji zrobiliśmy im większe zakupy, bo nie mają auta. Ania i Maciuś ucieszyli się na nasz widok. Po południu nie chcieli jechać z nami do domu. Zaproponowałam rodzicom, by z nami pojechali. Zgodzili się, ale dopiero za tydzień mogą jechać, bo mama ma wizytę u lekarza. Umówiliśmy się, że przyjedziemy w sobotę po nich.    

Wyjazd na jagody cz 2

I tak nadszedł ten dzień kiedy to państwo Kowalscy wybierają się do lasu na jagodobranie. Jako pierwszy tego dnia wstał pan Witold i zaraz po wstaniu z łóżka podszedł do okna, tu uniósł roletę opuszczoną na porę nocną i spojrzał przez szybę w niebo. Nie zauważył na nim ani jednej chmurki i pomyślał no to pogodynka się nie myliła zapowiadając świetną pogodę na ten dzień, następnie udał się do łazienki w celu odświeżenia. Po odświeżeniu się udał się do kuchni aby przyszykować posiłek, Zaledwie po paru minutach już cała trójka spożywała śniadanie. Po jego zakończeniu pani Krysia podała jeszcze do kawy wafelki pryncypałki są to ciastka za, którymi przepada cała rodzina i to od najlepszego jak jeszcze mawiają najlepszego producenta tych słodkości jakim jest ich wytwórca Dr Gerard. Na koniec jeszcze Ola zadzwoniła do swojej serdecznej koleżanki iż wychodzą już z mieszkania i może udać się w ich umówione miejsce. Droga do lasu zajęła im dobre kilkadziesiąt minut i tak cała czwórka dotarła do miejsca gdzie dzisiaj będą zbierać jagody. W trakcie zbierania runa leśnego zaobserwowali kicającego zająca to znowu gdzieś przebiegła sarenka, W południe zrobili sobie przerwę na posiłek. I na dopełnienie tego posiłku i nie mogło zabraknąć ich ulubionych wafelek pryncypałek, które to przezornie wzięła z sobą pani Krystyna. Późnym popołudniem postanowili, że już pora wracać do domu i zadowoleni z siebie, że udało im się nazbierać aż tyle jagód udali się do domu.

                                            

Rabarbarowa przygoda cz.II

Witam. W poprzednim poście zaczęłam opowiadać o mojej rabarbarowej przygodzie. Pojechałam na wieś do mojej cioteczki z ciasteczkami Listkami kruchymi ,,Dr Gerard”. Cioteczka nakarmiła mnie solidnie, i poprosiła abym przyniosła rabarbar. Kiedyś wiedziałam jak wygląda, ale zamiast niego znalazłam trzy ule. Ze zwykłej ciekawości zachciało mi się do jednego z nich zajrzeć. Wydawało mi się, że jest pusty, nic nie słyszałam. Zjadłam ostatnie ciasteczko Listek kruchy ,,Dr Gerard”, i walczyłam z daszkiem od ula. Na chwile zostawiłam ul w spokoju i poszłam dalej, sprawdzić gdzie rośnie rabarbar. Zobaczyłam duże, bardzo duże liście. Nacięłam kilka, ale nie próbowałam łodyg, tylko położyłam je na kupkę. I dalej poszłam do uli. W końcu coś drgnęło. Tylko tyle, że ruszyłam nie ten co ostatnio. Byłam pewna że jest pusty. Nagle wielki usłyszałam szum. Tego nie da się opisać. Stanęłam jak wryta, ale na sekundę i w nogi. Gdyby ktoś mi mierzył czas, to rekord miałabym jak w banku. Wleciałam z wrzaskiem do domu. Wujek pobiegł do uli. Coś złapał,  i zaczął odstraszać pszczoły. Ze dwa żądła miałam na szyi. Ciocia się śmiała, wujek mniej był zadowolony.  Jednak kiedy przyniósł z sadu, wycięty prze zemnie rabarbar to także zaczął się śmiać. Stwierdził tylko, ze z tego rabarbaru ani kompotu, ani ciasta nie będzie. Narwałam jakiegoś chwastu. Mam nauczkę, ciekawość kosztuje kilka żądeł pszczelich. Pozdrawiam.

Wspomnienia

 Miesiąc sierpień przypomina mi o Powstaniu Warszawskim , które się rozpoczęło 1 sierpnia. Ta data jest dla nas ważna, bo przypomina o nierównej walce z najemcami. Moja prababcia ma 95 lat. Wtedy była młodą dziewczyną i czynnie uczestniczyła w powstaniu. Wielokrotnie opowiadała nam o bohaterskich zrywach młodych ludzi. Czasami zdarza się, że nic nie chce mówić tylko płacze. Wtedy przytulam ją i robię herbatkę z melisy i podaje ulubione torcik zbożowy.  Produkcji Dr. Gerarda. Wtedy babcia uspakaja się. Od paru lat mieszkamy razem. Moje dzieci  bardzo lubią słuchać opowiadań babci. Już jest coraz mnie świadków powstania. Babcia miała zaproszenie na uroczystość lecz ze względu na zły stan zdrowia musiała odmówić. Zadzwoniła pani z gminy czy może przyjść delegacja do starszej pani. Umówiliśmy się przed południem. Babcie przygotowałam, że będzie miała gości. Dwóch harcerzy podziękowali babci i dali jej wiązankę kwiatów. Babcia doceniona i uszczęśliwiona zaczęła wspominać o dawnych czasach. Młodzież słuchała zaciekawiona wojenną historią. Podałam im sok pomarańczowy i na talerzyku wafelki Pryncypałki Dr. Gerarda. Takim smakołykom trudno się oprzeć więc też chrupałam ciasteczka. Po godzinnej biesiadzie goście poszli. Babcia zamyślona chciała, abym pomogła jej położyć się do łóżka. Trochę martwiłam się, bo dopiero jest południe. Zrozumiałam później, że za dużo było wspomnień i przeżyć na jeden dzień. Po południu była w lepszej formie.    

Deser lodowy z drażami Dr. Gerarda

Uwielbiam lody zwłaszcza w upalne dni. Myślę, że większość podziela moje zdanie. Jestem szczęśliwa, bo dostałam od córki i syna na imieniny maszynkę do robienia lodów. Ona od razu robiąc deser mrozi je. Jedynie sorbety po zrobieniu wkładam na godzinę do zamrażarki, by były bardziej zmrożone. Prawie codziennie wymyślam deser lodowy dla całej rodziny. Już jedliśmy lody truskawkowe, jagodowe, czekoladowe, śmietankowe, waniliowe. Teraz postanowiłam zrobić lody miętowe. Dzień wcześniej przygotowałam masę z mleka żółtek i z listków mięty. Następnego dnia wlałam do maszynki, która robi lody. Po 40 minutach miałam lody. Włożyłam do pucharków i udekorowałam je drażami produkcji Dr. Gerarda zamiast pokruszonej czekolady. To był dobry pomysł z tymi ciasteczkami. Bardzo wszystkim smakowały. W sobotę do córki Marysi przyjechały dwie koleżanki z uczelni. Będą u nas przebywać parę dni. Wtedy zaczęły wymyślać różne desery lodowe z dodatkiem smakołyków Dr. Gerarda. Miałam upiec ciasto lecz Marysia z przyjaciółkami zrobiły tort lodowy o smaku śmietankowo- jagodowym. Na dnie tortownicy poukładały  biszkopty morelowe  Dr. Gerarda. Właśnie takie miałam w domu. Na dwie godziny włożyły tort do lodówki. Po południu każdy dostał duży kawałek przepysznego lodowego deseru. Młodzież zapomniała o liczeniu kalorii, tylko zajadała się smakołykami. Następnego dnia córka z synem i koleżankami pojechały nad zalew popływać i poopalać się.