Światowy Dzień Środowiska i moje pytanie: Jak dbać o planetę, kiedy nie widzisz, ale czujesz jej obecność wszędzie?

 

 Światowy Dzień Środowiska i moje pytanie: Jak dbać o planetę, kiedy nie widzisz, ale czujesz jej obecność wszędzie?

 Czy trzeba widzieć świat, żeby chcieć go chronić?

Są osoby, które muszą widzieć świat, żeby uwierzyć. Ja wierzę odwrotnie  czuć to znaczy rozumieć. Nie widzę świata tak jak większość, ale to nie znaczy, że go nie doświadczam. Wręcz przeciwnie  każdego dnia czuję jego obecność bliżej, intensywniej. I właśnie dlatego Światowy Dzień Środowiska jest też moim świętem.

Bo chociaż nie zobaczę zieleni drzew ani błękitu nieba  , to wiem, że one są. Bo czuję je inaczej na przykład nosem, uszami, dłońmi, oddechem. „Widzieć inaczej” – dla mnie to znaczy przeżywać świat wszystkimi pozostałymi zmysłami. To też odpowiedzialność, bo skoro czuję, że coś się zmienia, mam wpływ. A jeśli mam wpływ, to mogę dbać. Nie trzeba widzieć planety, żeby ją kochać. Wystarczy czuć, że się na niej żyje.

     Zamiast patrzeć – słucham, wącham, dotykam

Natura mówi do mnie nie obrazem, ale dźwiękiem, zapachem i dotykiem. Uwielbiam szum drzew na wietrze, gdy liście tańczą jakby w jakimś sekretnym rytmie. Śpiew ptaków o poranku to dla mnie jak muzyka nadziei. Kiedy pada deszcz, czuję ten specyficzny zapach mokrej ziemi ciężki, chłodny, prawdziwy. Pachnie jak powietrze w ruchu.

Często chodzę boso po trawie w ogrodzie. Każde źdźbło to inna faktura miękka, ostra, mokra lub sucha. To jest moja forma kontaktu z przyrodą. Kiedy oddycham głęboko, wiem, że powietrze jest czyste albo zanieczyszczone  to da się wyczuć, szczególnie w mieście.

Czasem czuję, że coś się zmienia. Że powietrze stało się cięższe, cisza głośniejsza, ptaki jakby mniej radosne. Nie muszę widzieć śmieci w lesie, żeby wiedzieć, że są. Wystarczy, że usłyszę, jak chrupią pod butem coś, co nie powinno tam być.

  Jak dbam o środowisko na co dzień, nie widząc śmieci

Ktoś może zapytać: „Jak możesz być eko, skoro nie widzisz, co trzeba posprzątać?” Dla mnie dbanie o środowisko zaczyna się nie na zewnątrz, ale w kuchni. Na przykład przy gotowaniu. Staram się nie marnować jedzenia, planować posiłki i zużywać wszystko, co mam w lodówce. To mały krok, ale ważny.

Segreguję śmieci dzięki prostym trikom. Używam dotykowych oznaczeń na pojemnikach wypukłe naklejki, różne faktury taśm. Mam też opisane opakowania za pomocą specjalnych czytników lub po prostu zapamiętuję, które dźwięki wydają dane produkty. To działa i nie wymaga wzroku.

Uczę się też kupować mniej plastiku. Na przykład, gdy jem ciastka dr Gerard, wybieram te w prostych opakowaniach, które łatwo posegregować. Małe rzeczy? Tak. Ale codzienna uważność to właśnie mój sposób na ekologię.

  Ciastko z troską – czy dr Gerard może być eko?

W moim świecie zmysłów każda decyzja coś znaczy. Nawet ta, po jakie ciastko sięgam. Lubię marki, które budzą zaufanie  nie tylko smakiem, ale i podejściem. Dr Gerard to dla mnie więcej niż słodycz  to też gest: wiem, co wybieram, i wiem, że ta firma dba o jakość.

Opakowanie poznaję po dźwięku folii, po sposobie, w jaki się otwiera, po fakturze. I nigdy nie wyrzucam go byle gdzie. Mam swoje systemy – worki, pudełka, opisy. Dzięki temu słodka chwila z ciastkiem nie kończy się wyrzutem sumienia. To przyjemność, która nie szkodzi planecie.

  Czy niewidomi mogą być ekologiczni? Tak – i to bardziej, niż się wydaje

Nie mam potrzeby kupować rzeczy „dla oka”. Nie gonię za nowymi kolorami, modami, ozdobami. Dla mnie ważne jest, czy coś działa, czy jest trwałe, wygodne, potrzebne. To się samo w sobie staje ekologiczne – mniej rzeczy, mniej śmieci.

Rzadko wymieniam rzeczy tylko dlatego, że są stare. Używam ich do końca, dopóki działają i spełniają swoją rolę. Nawet jeśli mają przetarcia czy drobne wady dla mnie liczy się funkcja, nie wygląd. To jest mój zmysłowy minimalizm.

Codzienna uważność, planowanie, niewyrzucanie pochopnie to wszystko tworzy styl życia, który szanuje planetę. Bez wielkich słów, bez hasztagów. Po prostu – w rytmie serca i zmysłów.

 Dlaczego dbanie o przyrodę to nie trend, ale wybór sercem

Mam wrażenie, że dla wielu ekologia to dziś moda – styl życia na pokaz. Dla mnie to coś więcej. To odpowiedź na obecność świata wokół mnie. Środowisko nie jest czymś „na zewnątrz”. Ono mnie otacza, oddycha razem ze mną.

Moja wrażliwość bez wzroku daje mi coś cennego – odpowiedzialność zmysłów. Czuję, kiedy coś jest nie tak. Słyszę ciszę w miejscu, gdzie dawniej był śpiew. Czuję powietrze cięższe od spalin. Dotykam liści i wiem, że schną za wcześnie. To są sygnały, których nie da się zignorować.

Dobre nawyki nie wymagają wzroku. Wymagają tylko intencji. A ta bierze się z serca.

 W Światowy Dzień Środowiska chcę powiedzieć jedno: każdy z nas ma coś, co może dać planecie. Ja mam swoją wrażliwość, swoje zmysły, swoją codzienność. I choć nie widzę świata, to czuję go całą sobą. To wystarczy, żeby go chronić.

Chciałabym, żeby każdy niewidomy czy widzący – odnalazł swój sposób troski. Nie trzeba zmieniać wszystkiego od razu. Wystarczy zacząć od siebie. Od wyboru w sklepie, od segregacji śmieci, od poszanowania rzeczy, które mamy.

I tak można jeść ciastko i mieć planetę. Pod warunkiem, że to ciastko nie zostawia po sobie śladu większego niż nasza troska.

 

 

Międzynarodowy dzień kąpieli i pytanie czy to woda relaksuję czy chwila którą sobie daję?

Międzynarodowy dzień kąpieli 14 czerwca jest świętem ustanowionym przez firmę kosmetyczną. Jergens w celu promowania korzyści kąpieli dla zdrowia i dobrego samopoczucia. Inicjatywa ta miała także na celu podkreślenie roli kąpieli w relaksacji i utrzymaniu dobrego samopoczucia. Pomysł na międzynarodowy dzień kąpieli powstał w 1986 roku, kiedy firma jergens zorganizowała kampanię promującą kąpieli jaką źródło korzyści dla zdrowia i relaksu. Święto ma na celu przypomnienie o pozytywnym wpływie kąpieli na zdrowie, relaks i dobrostan, a także podkreślenie roli wody w codziennym życiu. Dzień kąpieli obchodzony jest każdego 14 czerwca, a w ramach obchodów organizowane są różne aktywności związane z kąpielą i relaksem. Niektóre źródła twierdzą, że dzień 14 czerwca to także dzień, w którym Archimedesa wpadło na swoje słynne prawo, czyli Eureka. Czucie piany podczas kąpieli jest przyjemnym doświadczeniem, które wiele osób kojarzy z relaksem i odprężeniem. Piana tworzy się, gdy płyn do kąpieli reaguje z wodą, tworząc lekkie, puszyste bąbelki. Piana jest lekka i delikatna, co sprawia, że podczas kąpieli skóra jest delikatnie masowana, co może być bardzo relaksujące. Piana tworzy barierę między skórą a wodą, co może zwiększać uczucie komfortu i ciepełka, zwłaszcza podczas kąpieli w chłodniejszej wodzie. Niektóre płyny do kąpieli zawierają dodatkowe składniki, takie jak olejki eteryczne, które mogą dodawać kąpieli z pianą jeszcze więcej zmysłowych doznań, na przykład odprężających. Piana sprawia że woda w wannie wygląda na bardziej puszystą i atrakcyjną. Woda może dawać relaks. Ciepła kąpiel, pływanie w basenie, czy nawet po prostu picie wody mogą pomóc w odprężeniu i redukcji stresu. Ciepła kąpiel rozluźnia mięśnie, łagodzi bóle, poprawia krążenie i poprawia nastrój. Redukuje stres, napięcie mięśniowe, poprawia krążenie i zwiększa produkcję endorfin. Dotykiem można orientacyjnie ustalić, czy temperatura obiektu lub osoby jest wyższa od normalnej, ale nie można określić normalnej wartości temperatury. Do precyzyjnego pomiaru potrzebny jest termometr. Skóra w różnych miejscach ma różną wrażliwość na temperaturę. Na przykład, usta są bardziej czułe na zmiany temperatury niż ręka. Dotyk zwłaszcza przytulenie, głaskanie i inne formy fizycznego kontaktu, może dawać uczucie komfortu i wpływać pozytywnie na samopoczucie. Dźwięk wody zwłaszcza szum fal, może działać relaksująco i pomagać w odprężeniu. Dźwięk wody tworzy kojące i uspokajające doznania, które wpływają pozytywnie na naszą psychikę. Ludzki mózg interesuje szum wody jako dźwięk pochodzący spoza kręgu zagrożeń, co wywołuje poczucie bezpieczeństwa i spokoju. Szum wody zwłaszcza szum deszczu lub wodospadu, może działać jak biały szum, który pomaga wyeliminować inne zakłócenia dźwiękowe i ułatwia zasypianie. Kąpiel może brzmieć w sensie figuratywnym. Można mówić o kąpieli w dźwiękach co oznacza doświadczenie w którym dźwięki i muzyka działają relaksacyjnie i terapeutycznie, przenikając do ciała i umysłu. Najważniejsze że się zatrzymują, może odnosić się do nagłego zatrzymania krążenia w którym serce przestaje działać, co prowadzi do zatrzymania krążenia krwi. Taka osoba wymaga natychmiastowej pomocy, ponieważ brak tlenu w mózgu może prowadzić do poważnych uszkodzeń lub śmierci. Ciało potrzebuję więcej niż kosmetyki, ponieważ kosmetyki działają na powierzchni skóry i mają ograniczone działanie na głębsze struktury organizmu. Dla zdrowego funkcjonowania ciała ważne są również właściwa dieta, regularne aktywności fizyczne, odpowiednia ilość snu, stres, nawadnianie, higiena dbanie o zdrowie psychiczne i regularne badania kontrolne. Kąpiel która jest tylko myciem, to taka, której celem jest wyłącznie usuwanie zanieczyszczeń z powierzchni ciała, a nie na przykład kąpiel lecznicza czy kąpiel relaksacyjna. Innymi słowy jest to normalne mycie się wodą i środkami myjącymi. Kąpiel staje się rytuałem, gdy jest powtarzana regularnie, w określonym czasie i z określonymi elementami i przynosi pozytywne emocje oraz efekt relaksacyjny. Ulubione zapachy mogą otulić czyli wywoływać uczucie komfortu, przytulności, a nawet tworzyć wokół nas aurę, która wpływa na nasze samopoczucie i jak jesteśmy postrzegani przez innych. Miękkość ręcznika jest pożądana dla dłoni, ponieważ oferuje przyjemne odczucie podczas wycierania, a także może pomóc w delikatnym usuwaniu wody i uniknięciu podrażnień. Aby stworzyć relaksującą kąpiel bez patrzenia, skoncentruj się na sensorycznym doświadczeniu. Dodaj do wanny ulubione olejki eteryczne, świecę i muzykę relaksacyjną, aby stworzyć przyjemną atmosferę. Może być to kąpiel z solą do kąpieli, z dodatkiem olejków lub mleka. Tak smak może być źródłem relaksu. Niektóre smaki, taki jak słodki są kojarzone z pozytywnymi uczuciami i mogą wywoływać uczucie spokoju i zadowolenia. Ponadto doświadczenie smaku może być formą terapii zmysłowej, pomagając w redukcji stresu i poprawię samopoczucia. Smak słodki, szczególnie w połączeniu z ciepłym napojem, może wywoływać uczucie komfortu i zadowolenia, a także działać relaksująco. Tak po kąpieli można jeść słodycze. Kąpiel nie ma wpływu na to czy można jeść słodycze. Jedzenie słodyczy może być przyjemne po kąpieli, a nawet dodać do tego doświadczenia dodatkowego pozytywnego aspektu. Nie ma żadnych medycznych lub zdrowotnych ograniczeń, które zabraniałoby jedzenie słodyczy po kąpieli. Najlepszy rytuał na zakończenie dnia to taki, który pomaga się wyciszyć, odprężyć i przygotować ciało i umysł do snu. Może to być relaksująca kąpiel, medytacja, spokojny spacer lub czytanie książki. Ważne żeby był to rytuał, który sprawia przyjemność i pozwala się zrelaksować. Ekran komputera lub smartfona i telewizora emitują niebieskie światło, które może zaburzać produkcję melatoniny, hormonu regulującego sen. Zaleca się unikanie ekranów na około jedną, dwie godziny przed snem. Wyrażenie nie trzeba świec na Instagramie nie jest standardowym powiedzeniem. Może to być metafora, którą używa ktoś, aby wyrazić, że nie potrzebuję jakiegoś konkretnego elementu lub dekoracji, aby poczuć się dobrze lub, aby jego konto wyglądało dobrze. Chwila zatrzymania w kontekście prawnym odnosi się do konkretnego momentu, w którym osoba zostaje pozbawiona wolności przez policję lub inny uprawniony organ, w celu przeprowadzenia określonych czynności procesowych lub ustalenia tożsamości. Ten moment jest kluczowy, ponieważ od niego liczy się czas w jakim zatrzymanie może trwać jak również od niego zaczynają obowiązywać prawa zatrzymanego. Rytuał ciszy i ciepła to nieformalny termin, który może odnosić się do różnych praktyk mających na celu wyciszenie i relaksację, często w połączeniu z odczuwaniem fizycznego ciepła. Mogą być to na przykład, włączone rytuały przed snem takie jak delikatna muzyka, ciepły napój, ciepła kąpiel, a także inne czynności, które pomagają w relaksacji i przygotowują ciało i umysł do snu. W międzynarodowy dzień kąpieli, chciałbym dać moim znajomym różne żele do kąpieli. Robić coś dla siebie, oznacza działać w celu własnego dobra, poprawę samopoczucia, lub realizacji celów osobistych. Może to być wszystko, co przyczynia się do naszej satysfakcji, rozwoju i poczucia bezpieczeństwa. Tą działanie mające na celu dbanie o zdrowie fizyczne i psychiczne, na przykład regularne badania, zdrowa dieta, odpoczynek, aktywność fizyczna, a także medytacja.

Światowy Dzień Praw Osób Starszych i dźwięk opowieści, który brzmi lepiej niż niejedna porada z internetu

 

 

            15 czerwca jest dniem wyjątkowym. Światowy Dzień Praw Osób Starszych to coś więcej niż tylko symboliczna data – to przypomnienie, że każda historia, każda przeżyta chwila, każdy głos ma znaczenie.

 

Dlaczego ten dzień nie powinien przechodzić niezauważony?

- Zapewne każdemu z nas zdarza się, że mijamy starsze osoby bez refleksji, bez zatrzymania się na ich doświadczeniu. A przecież w ich słowach kryje się mądrość, której nie da się znaleźć w książkach. Dla mnie to okazja, by spojrzeć szerzej na prawa, ale też na zwykłe, ludzkie potrzeby: szacunek, cierpliwość, uważność.

 

Co oznaczają prawa osób starszych, kiedy patrzy się sercem?

- Nie chodzi o suche paragrafy. Prawa seniorów to prawo do godności, do bycia częścią społeczności, do decyzji o własnym życiu. To proste rzeczy, jak rozmowa bez pośpiechu, jak pomoc pełna szacunku, cierpliwości i empatii. Wyobraź sobie kogoś bliskiego, jak sytuacja sprawia, że osoba taka czuje się ważna. To jest istota tych praw.

 

Dla mnie to nie dzień seniorów – to dzień głosów, które warto usłyszeć.

- Wracając wspomnieniami do opowieści mojej babci. Nie są przesadnie wzniosłe, lecz proste i ciepłe – zapach domowego chleba, dźwięk dawnych melodii, radosne głosy dzieci bawiących się na podwórku. Każde z tych wspomnień to kawałek historii, który warto pielęgnować.

 

      Pamiętajmy dziś o tych, którzy nie zawsze są słyszani. To dzień, by ich głos miał miejsce, by był traktowany z uwagą. Bo czasem jedno dobre słowo znaczy więcej niż tysiąc gestów.

 

Nie widzę zmarszczek, ale słyszę doświadczenie

 

      Siedzimy przy herbacie, w pokoju pachnącym świeżo zerwanymi kwiatami, ciepłym i przytulnym. Nie widzę, czy jej dłonie mają znamiona czasu – ale wiem, że są bardzo spracowane. Słyszę, jak przesuwa palcami po porcelanowym kubku, jak ostrożnie dobiera słowa.

 

Głos jako nośnik pamięci i emocji.

- Kiedy babcia zaczyna opowiadać, jej głos się zmienia. Czasem jest lekki, pełen uśmiechu, a czasem drży, jakby przywoływał dawne emocje. W tych chwilach wiem, że nie są to zwykłe słowa, lecz podróż do miejsc, których nie mogę zobaczyć, ale które mogę poczuć.

 

Opowieści, które zapadają głębiej niż wpisy na blogach.

- Kiedy czytam w internecie, mam dostęp do tysięcy historii. Ale te, które zostają na długo, to te zasłyszane przy stole. Prawdziwe, niedoskonałe, czasem chaotyczne, ale pełne życia. To nie data i fakty robią wrażenie, lecz emocje – śmiech, wzruszenie, milczenie, gdy słowa przestają być potrzebne.

 

Czym różni się rozmowa z babcią od porady z internetu.

- W sieci znajdę wszystko – przepisy, wskazówki, porady ekspertów. Ale w rozmowie z babcią jest coś więcej. Nie daje mi suchej odpowiedzi, lecz historię, która ją prowadziła do tej wiedzy. Nie mówi mi, co robi, lecz jak sama do tego doszła. Jej rady są żywe, osadzone w czasie i miejscu, utkane z jej doświadczeń.

 

      Nie widzę zmarszczek, ale słyszę życie. Czuję je w głosie, w przerwach między słowami, w sposobie, w jaki dźwięk otula mnie jak ciepły koc. To historie, których nie przeczytam nigdzie indziej – bo są prawdziwe, osobiste i moje.

 

Słuchanie jako forma szacunku – moje podejście

 

      Umiejętność uważnego słuchania od zawsze była moim atutem w relacjach międzyludzkich. Okazywanie szacunku osobom starszym sprzyja otwartości i szczerości w rozmowie, tworząc przestrzeń do pełnego zrozumienia i budowania głębokich więzi.

 

Kiedy cisza mówi więcej niż porady z forum.

- Lubię momenty, gdy ktoś zwierza mi się szeptem, a ja czuję, że jedyne, co mogę zrobić, to po prostu być obok. Nie każdy problem wymaga natychmiastowej odpowiedzi, nie każde zmartwienie chce być rozwiązane od razu. Czasami wystarczy przyjąć czyjeś słowa i pozwolić im wybrzmieć bez oceniania.

 

Być obecnym – nie oczami, ale uchem i sercem.

- Nie widzę, ale słucham. I to nie tylko dźwięków, lecz także emocji, które niosą się w głosie, w oddechu, w pauzie, która pojawia się w rozmowie. Gdy skupiam się na słowach kogoś bliskiego, czuję, jakby jego obecność zyskiwała głębię. To coś więcej niż zwykła wymiana zdań – to wspólne przeżywanie chwili.

 

Nie przerywać, ale być do słuchania.

- Wielu ludzi nie zdaje sobie sprawy, jak wielką wartość ma samo słuchanie. Czasem najlepsze, co możemy zrobić, to zatrzymać się, nie wtrącać się z radą, nie poprawiać czyjegoś toku myślenia – po prostu wysłuchać. Tylko wtedy dajemy drugiej osobie poczucie, że jej emocje są ważne, że jej głos ma znaczenie.

 

            Bo czy prawdziwy szacunek nie polega na tym, by dać komuś pełną uwagę, nawet jeśli jedyne, co mamy do zaoferowania, to nasza obecność?

 

Ciastko dr Gerard jako narzędzie budowania relacji międzypokoleniowej

 

            Czasem najprostsze gesty budują najmocniejsze więzi. Zastanawiałem się, dlaczego rozmowy przy herbacie zawsze wydają się cieplejsze, głębsze – bardziej prawdziwe. Może to kwestia zapachu, który przywołuje wspomnienia. Może rytm chrupania ciastka, który tworzy chwilę ciszy między słowami, pozwalając myślom się poukładać.

 

Mały gest, który przełamuje barierę wieku.

- Nie trzeba wielkich słów, aby pokazać szacunek i bliskość. Gdy podaję ciastko starszej osobie, to nie daję tylko słodyczy. Wraz z nim daję zaproszenie do rozmowy, do wymiany historii, które mogą nigdy nie trafić do książek, ale żyją w sercach.

 

Dlaczego wspólne chrupanie potrafi zbliżać bardziej niż ekran?

- Technologia ułatwia kontakt, ale czasem oddala, ponieważ rozmowy za pomocą komunikatorów wydają się szybsze, lecz pozbawione ciepła. Wspólne jedzenie ciasteczek, w trakcie rozmowy i przy świeżo zaparzonej herbacie buduje relacje i tworzy chwile, które pozostają w pamięci na długo, otulając codzienność poczuciem bliskości i prawdziwej więzi.

 

Opowieści lepiej smakują przy słodkościach – to sprawdzone. 🍪

- Pamiętam, jak babcia opowiadała mi historie z dzieciństwa zawsze przy talerzu ciastek. Opowieści nabierają innego wymiaru, gdy są opowiadane przy czymś ciepłym i kruchym. Rozmowy nie da się przyspieszyć, jak przewija się film – trzeba pozwolić jej płynąć, by słowa mogły rozwinąć swój smak.

 

      W Dniu Praw Osób Starszych ważne są nie tylko wielkie słowa, ale przede wszystkim małe gesty. Wystarczy usiąść obok, poczęstować czymś słodkim i powiedzieć: „Opowiedz mi o dawnych czasach”. Czasem właśnie to sprawia, że ktoś czuje, iż jego historia nadal ma znaczenie.

 

Starsze osoby nie potrzebują filtra – wystarczy im uważność

 

      Zawsze miałem w sobie potrzebę słuchania. Może dlatego, że sam dobrze wiem, jak ważne jest, by ktoś naprawdę chciał usłyszeć, a nie tylko posłuchać. Gdy rozmawiam ze starszą osobą, nie poprawiam jej i nie przerywam…

 

Oprawie do bycia wysłuchanym bez poprawiania i oceniania.

- Pamiętam pana Mariana z kamienicy, w której kiedyś mieszkałem. Miał ponad 70 lat, a jego głos był niski, szorstki – naznaczony latami zmagania się z chorobami. Często wspominał swoją pracę z młodości. Siedzieliśmy razem na podwórkowej ławeczce, wśród świergotu ptaków i odległego szumu przejeżdżających aut. Nie pytał, czy go rozumiem. Po prostu mówił, a ja słuchałem – bez oceniania, z przejęciem. Przeżywałem to razem z nim. To była podróż do przeszłości, pełna zaskakujących zwrotów akcji.

 

Czego nauczyłem się od seniorów, choć sam nie widzę.

- Nie widzę ich twarzy, ale słyszę, kiedy się uśmiechają. Wiem, że ktoś się zamyślił, gdy przestaje stukać palcami w blat. Od starszych nauczyłem się cierpliwości, dokładności, a także pokory wobec życia. Pokazali mi, że świat nie musi pędzić – tak jak dziś ludzie, którzy biegną, choć nie zawsze wiedzą dokąd. Ich rytm przypomina mi spokojne tykanie starego zegara – równomierne, pewne, bez pośpiechu.

 

Głos, który drży, ale niesie więcej niż idealnie nagrany podcast.

- Głos drży. Nie przez przypadek. Każde załamanie coś pamięta. To nie dźwięk – to historia. Czasem mówi więcej niż perfekcyjny podcast. Bo jest prawdziwy.

 

      Takie głosy uczą mnie więcej niż niejedna książka. Wystarczy tylko słuchać. Naprawdę słuchać. Bez filtra. Z sercem!

 

Światowy Dzień Praw Osób Starszych jako przypomnienie, by nie klikać, tylko słuchać

 

      Są dni, które przypominają o tym, co naprawdę ważne. Dla mnie Światowy Dzień Praw Osób Starszych to nie tylko hasło z kalendarza. To chwila, by się zatrzymać. Zamknąć ekran i naprawdę się wsłuchać – nie w powiadomienia, lecz w drugi głos. Ten, który zbyt często ucicha w codziennym zgiełku.

 

Dlaczego rozmowa twarzą w twarz (albo głos do głosu) to dziś luksus.

- Pamiętam tamto popołudnie na szpitalnym oddziale – w Sali, przy stoliku, z panem Wiesławem. Cisza sączyła się przez okna, a my spędzaliśmy ten czas przy kawie i wspomnieniach. W tle cicho grało radio, a on opowiadał: o przeżyciach wojennych, o miłości i trudnych czasach powojennych. Jak tylko chcieliśmy porozmawiać to nie potrzebowaliśmy ekranów. Potrzebowaliśmy tylko siebie nawzajem. Dziś takie rozmowy to luksus. I nie dlatego, że starsi nie chcą już mówić – tylko my zapomnieliśmy słuchać!

 

Mój apel o przywracanie wartości zwykłym opowieściom.

- Nie każde słowo musi być mądre. Wystarczy, że będzie prawdziwe. Gdy słyszę, jak ktoś wspomina swoje dzieciństwo – pajda chleba ze śmietaną i cukrem, stuk maszyny do szycia, dźwięk klepania kosy, harmider domowych zwierząt (pies, kot, kury, kaczki, gęsi, indyki) i zapach niedzielnego rosołu – z tych opowieści wyłania się coś większego niż książka. To wtedy uczymy się życia – zwykłego, a jednak pięknego. Tego nie znajdziemy w żadnej wyszukiwarce.

 

Zamiast scrollować – może zaparzyć herbatę i zapukać do starszego sąsiada?

- Wiem, jak łatwo jest zagubić się w powiadomieniach i ekranach telefonu. Sam często łapię się na tym, że jakieś informacje mi umykają. Ale może właśnie dziś warto zrobić coś inaczej? Zaparzyć dwie filiżanki herbaty i zapukać do starszego sąsiada. Tak bez okazji, bez planu – po prostu, by posłuchać historii, które mogą się nie powtórzyć, jeśli nie usłyszymy ich teraz.

 

      Czasem najwięcej znaczy to, co najmniejsze – ciepły gest, szczere słowo, obecność, która słucha bez pośpiechu.

 

      Na zakończenie z okazji Światowego Dnia praw Osób Starszych chciałbym powiedzieć jedno: jesteście ważni. Nie tylko wtedy, gdy mówicie coś mądrego, ale też wtedy, gdy opowieść się urwie, gdy trzeba chwilę odetchnąć. Wasza obecność to wartość, której nie da się zmierzyć. Dlatego warto jej słuchać – naprawdę słuchać!

 

      Są w moim sercu głosy, których nie sposób zapomnieć. Ciocia Władzia i jej opowieść o szerokiej gamie produktów na kartki. Dziadek Stanisław i jego okno na świat, jakim było drewniane radio. Uczył mnie słuchać świata. Pan Zenek sąsiad, służył radą i pomocą w skomplikowanych sytuacjach. Również wiele innych pomocnych głosów, które są we mnie. Uczą mnie życia, które można czuć i rozumieć inaczej – bez obrazu.

 

      Nie zawsze szukam porady. Czasem wystarczy, że ktoś zacznie zdanie od „Kiedy byłem w Twoim wieku…”. Nagle robi się cicho. Zatrzymuję się, bo wiem, że zaraz usłyszę coś prawdziwego. Coś, co nie wyświetli się na ekranie, tylko w sercu – a to wystarczy, by znaleźć drogę, kiedy błądzę.

 

      Dziękuję tym, którzy mówią. I tym, którzy uczą słuchać. Bo to od nich – od Was – uczę się życia.

Dzień Leniwych Spacerów i moja prawda: „Nie trzeba patrzeć, by iść z radością”

 

Dzień Leniwych Spacerów i moja prawda: „Nie trzeba patrzeć, by iść z radością”

Czym dla mnie jest Dzień Leniwych Spacerów

Dziś 19 czerwca w dzień wolny od pracy przypada Dzień Leniwych Spacerów czuję, że mogę celebrować coś ważnego coś, co wielu przeocza. To nie święto lenistwa, ale obecności. Ma przypominać, świat istnieje nie tylko w pośpiechu, ale w oddechu, w smaku chwili, w rytmie serca. Dla mnie spacer to dowód, że życie można przeżyć spokojniej i z większą uwagą oraz radością.

Nie biegam, nie śpieszę się – i dobrze mi z tym

Opiszę po krotce dzisiejszy spokojny poranek. Wychodzę z domu bez zegarka i telefonu. Ustalam jedynie: idę na spacer. Kroki od razu wolniejsze niż zwykle, serce wyraźniej czuje bicie. Wrażenie: „mogę iść, nie muszę się śpieszyć”. Kiedyś uznawałam spieszne spacery za normę za coś oczywistego. Dziś, uznaję, że warto zwolnić. I dobrze mi z tym.

Leniwy spacer jako akt wolności i uważności

Pewnego popołudnia poczułam, jak wolność wkroczyła w moje ciało. Uliczny gwar staje się tłem. Ja pojawiam się ze swoim rytmem. Zatrzymuję się, słucham cichej melodii: stukot kół tramwaju, szum drzew, śpiew ptaków, śmiech dzieci. To moja wolność – mogę wejść w nią w każdej chwili.

Moja definicja „chodzenia z radością” – bez wzroku, ale z lekkością

Radość to nie skok na skocznię, to miękkość w krokach, lekkość w kroku, gdy przewieszam ciało przez powietrze z każdym ruchem. To zbawienna świadomość: „jestem tu, jestem żywa, jestem obecna”. Nawet bez wzroku, czuję tę lekkość w ogniwach w swoich krokach.

Nie trzeba patrzeć, żeby iść – moje ciało zna drogę

O słuchaniu własnego kroku i rytmu

Pewien dzień: szłam chodnikiem ze znajomą. Ona spojrzała na zegarek. Ja słyszałam krok, krok, krok. Wtem, nagła zmiana, z asfaltu w miękką trawę. Wilgotny oddech ziemi dotarł do moich nozdrzy. Byłam dokładnie tam, gdzie miałam być i chciałam tam być.

Dźwięki, które prowadzą mnie przez przestrzeń

Szłam ścieżką w parku, gdy usłyszałam: kropla wody spadająca do kałuży, przez moment odbijało się echo. To mnie skierowało w kierunku fontanny. Zatrzymałam się, by poczuć ochłodę powietrza. Kiedy inne zmysły kierują moim ruchem wiem, że idę dobrze.

Kiedy zaufanie do siebie staje się najlepszą mapą

Był dzień, w którym odcięło mi Wi-Fi i dane. Zamiast się martwić, zaufałam własnemu odczuciu: „Idę prosto, aż poczuję różnicę.” I poczułam ławka, zapach igliwia, miękki grunt. Ciało mi podpowiedziało, ścieżka prowadzi dalej. To było piękne nie potrzebowałam mapy.

Dotyk, zapach i powietrze na policzku – zmysły, które spacerują ze mną

Spokój bywa intensywny. Jak to czuć? Ktoś dmucha w mój policzek chłodnym powietrzem ale nie widzę słońca, widzę moc zmian w temperaturze. Uwaga czuję, kiedy otwiera się teren leśny, kiedy ścieżka zmienia się w parkową alejkę. To mój sposób na widzenie całości. I jest mi z tym dobrze.

Co czuję, gdy idę – poza chodnikiem

Dlaczego zapach trawy potrafi dodać energii

Kilka kroków przez park zapach świeżej trawy, kwitnących kwiatów unosi się wokoło. Trawa jest wilgotna, ciężka, jak miękki dywan. Natychmiast dostałam przypływu energii. Uśmiech pojawia się spontanicznie. Czuję że mogę czynić więcej, gdy ciało ma to wsparcie.

Jak zmienia się powietrze, gdy wchodzę w cień, choć tego nie widzę

Na chwilę wkraczam w chłodniejszy obszar. To nie światło mnie prowadzi, to subtelna różnica temperatury. Już wiem, że jestem pod drzewami. To uspokaja czuję, że idę w bezpieczne miejsce, naturalne.

Ciastko Dr Gerard jako towarzysz drogi – smak, który niczego nie wymaga

Czemu zabieram ciastko na spacer, a nie aparat

Mam przy sobie przekąskę w formie ciastka zawsze chowam ją w kieszeniach mojego palta. Ono nie potrzebuje zdjęć. Ono jest po prostu tu, przy mnie. Nie potrzebuje dokumentacji, bo nie o to w tym chodzi. Ważne jest, że je czuję. Gdy mam aparat, zaczynam fotografować. Gdy mam ciastko, zaczynam smakować.

Smak jako przyjaciel odpoczynku

Pierwszy kęs, miękkie, lekko chrupiące. W smaku,wanilia i subtelne masło. Nic nie udaje, świat po prostu istnieje. To moja klamra chwili obejmuje wszystko dźwięki, zapachy, umysł. Smak skupia, pokazuje tu i teraz.

Leniwy spacer + słodka pauza = duet idealny

Moja definicja spacerów: zakończone zdanie „co dalej” zamknięciem smaku i powrotem do siebie. Spacer uświadamia chcę poczuć tu i teraz. Ciastko dodaje tej chwili celebracji. To duet doskonały, obecność + smak.

Dzień Leniwych Spacerów to nie święto lenistwa, tylko obecności

O niepośpiechu, który leczy głowę

Kiedy krok wolniejszy głowa się uspokaja. Nie analizuje, nie planuje. Odpoczywa. Po spacerze nie mam listy rzeczy do zrobienia. Mam spokój, lekkość myśli i gotowość do zmian.

Czego uczą mnie wolniejsze dni

Uczę się słuchania. Wyciszam zbędny szum. Zauważam szczegóły odgłos ptaka, skrzypiąca pod stopami ziemia, zapachy wędrujące po powietrzu. Uczę się cierpliwości nie muszę się spieszyć, by coś mieć.

Radość, która nie zależy od tego, dokąd idziesz, tylko jak idziesz

Jednego dnia droga prowadzi mnie do ławki, a innymi tylko w kółko wokół pomnika. Ważne nie miejsce, ale jak idę publiczne, prywatne, zmysłowe. Kroczę z radością, bo po prostu idę.

Nie widzę, ale wiem, kiedy idę dobrze – bo to się czuje

Idę bez wkładu wzroku i… czuje się dobrze. Gdy powietrze osiada miękko, gdy kroki łagodnie opadają, gdy umysł milknie to mój znak. Znam go lepiej niż sygnał czerwonego światła.

Co oznacza „dobry spacer” dla mnie

To spacer, który zostawia czucie w ciele i w sobie. To spotkanie z własnym tempem, rytmem, potrzebą pauzy. To krok, którego nie muszę tłumaczyć zwyczajny i wystarczający.

O intymnej relacji z przestrzenią – i z sobą samą

Spacer to rozmowa, dialog: ścieżka mówi do mnie, ja odpowiadam ciałem i oddechem. To moja strefa spotkania z sobą. W niej uczę się życia bez zbędnego pośpiechu.

Wolne tempo jako wybór, nie ograniczenie

Im wolniej idę, tym silniej czuję, że mam wybór. Krok nie jest ograniczeniem jest sygnałem do powiedzenia: „jestem tu, na swoich zasadach, w swoim rytmie”.

Zakończenie: Moja prawda na Dzień Leniwych Spacerów

Radość nie ma koloru, ale ma rytm

Kiedy wyłączam wzrok, rytm staje się moim światłem. Powolny, stały, spokojny. To moja radość, mój kolor choć niewidzialny.

Iść, nie pędzić, zatrzymać się – nawet tylko po to, by wyjąć ciastko

To najpiękniejszy dowód: mogę spontanicznie wszystko zatrzymać. I przeżyć chwilę tylko dla siebie. Bo warto.

I przypomnieć sobie, że droga bez obrazów też potrafi być piękna

Nie potrzebuję oczu, by świat był piękny. Potrzebuję kroków, powietrza, smaku ciastka, ciszy, obecności. To moja definicja spaceru nie idealna, ale moja.

ŚWIATOWY DZIEŃ PRAW OSÓB STARSZYCH I DŹWIĘK OPOWIEŚCI, KTÓRY BRZMI LEPIEJ NIŻ NIEJEDNA PORADA Z INTERNETU

15 czerwca to Światowy Dzień Praw Osób Starszych, to niezwykle ważna data, choć nie wszyscy o niej wiemy. To doskonały moment, aby przypomnieć sobie, że osoby starszeposiadają swoje prawa. Naturalnie do szacunku, opieki, jak również do godnego życia. Ten dzień powinien nas bardziej otwierać na ludzi starszych, coś w nas poruszać. Niewątpliwie nie może upłynąć niezauważony. Powinniśmy o nim pamiętać. Dlaczego? Ponieważ ma swoją wielką głębię. Osoby starsze są dla świata cennym skarbem, niestety często o tym zapominamy. Co oznaczają prawa osób starszych, kiedy patrzy się sercem? Jak to rozumieć? Przede wszystkim to nieteoria, jakiś zapis, zawarty, gdzieś w ustawach, przepisach, ale bardzo ważny aspekt naszego człowieczeństwa. Dotyczy to każdego, jeśli nie teraz, to na pewno w przyszłości. Czas biegnie szybko i wcześniej, czy później ta kwestia stanie się także naszym udziałem. 15 czerwca, nie jest zwykłym dniem seniorów, lecz głosów, które warto usłyszeć. One niosą ze sobą ogromną wiedzę i życiową mądrość. Historie osób starszych i ich doświadczenie stanowi wielką wartość. Są prawdziwym bogactwem, niejednokrotnie większym, niż porady z internetu. Starajmy się więc zauważyć, jak wiele mają nam do przekazania. Rozmowa ze starszą osobą to naprawdę duże przeżycie. Jej głos jest nośnikiem pamięci i emocji. Pozwala nam przenieść się w czasie poczuć i przeżywać historię, której nie byliśmy świadkami. Dźwięk drżącego głosu opowiadającego o tym, co było, przeszło, minęło jest istotnym elementem, jaki sprawia, że chce się słuchać. Opowieści osób w starszym wieku maj ą jakąś dziwną magię, jakbyśmy przenosili się do innego świata, wchodzili w inny, lepszy wymiar. Większość z nas chyba tak to czuje. Oweowiadania zapadają w pamięć niezwykle głęboko, pamiętamy je długo. Z pewnością dłużej, niż wpisy z portalów, czy bloga. Pogawędkiz babcią i dziadkiem bardzo różni się od najlepszych porad w sieci. Są one takie prawdziwe, przepełnione wielkim doświadczeniem, są personalne i co najważniejsze „z duszą”. Te rozmowy, to zwykle emocje i naturalnie życiowe porady i lekcje, przekazane z głębi serca. To dzielenie się tym, co cię posiada. Słuchanie osób starszych, to po prostu przyjemność, to nie tylko dźwięki, to dużo więcej. Nie chce się uciekać, nie odczuwamy nudy, czy znużenia, wręcz przeciwnie podziw i zainteresowanie. Te rozmowy przebiegają w zupełnie innym tonie, wyglądają inaczej. Na ogół takim osobom nie przerywamy, może jedynie po to, by na skutek zainteresowania zadawać pytania. W tych spotkaniach zazwyczaj towarzyszy nam szczególna uwaga. Do tego stopnia, iż nie raz słuchamy z otwartymi ustami. To częste zjawisko w rozmowach z ludźmi w sędziwym wieku. W dzisiejszym pędzie życia i zabieganiu co raz częściej brakuje takich rozmów. Słuchanie starszego człowieka jest pewnego rodzaju formą szacunku, liczy się też nasze podejście, to niezwykle istotne. Cisza przerywana szeptem mówi więcej, niż porady z forum. Obecność oczami nie jest tutaj konieczna. Na pewno jednak potrzebne są uszy i serce. Po prostu jestem i słucham. Nie przerywając daję możliwość, aby wszystko zostało wypowiedziane, aby cała treść wybrzmiała. Nie zależnie od tego, ile zajmuje to czasu. Nie ograniczam go w żadnym wypadku. Nawet jeśli opowiadania się powtarzają. Dla osób starszych, to bardzo ważne. Czują się wówczas ważni i potrzebni. Warto więc dawać im to poczucie. W ten sposób tworzymy bliskość i zaufanie. To naprawdę niewiele kosztuje, a ma ogromną wartość. Łączy, jednoczy, wyzwala pozytywne emocje, buduje większe więzi W pogłębianiu relacji międzypokoleniowej rolę odgrywa Nie tylko słuchanie. Służącym do tego narzędziem mogą być również CIASTKA DR GERARDA. Takie małe gesty przełamują barierę wieku. Wielu z nas przekonało się, iż wspólne chrupanie potrafi zbliżać bardziej, niż ekran. Opowiadania smakują lepiej przy słodyczach, to już rzeczywiście sprawdzone. Chyba każdy się z tym zgodzi. Wspólne chwile ze słodkościami zbliżają nas do siebie. Niektórzy widzą w tym rytuał, dający poczucie wspólnoty. Dzielenie się i spożywanie posiłków razem, z pewnością mocniej otwiera nas na siebie. To magiczne momenty, które dają przestrzeń do tego, by bardziej być dla siebie. Co do tego nie ma wątpliwości. Obecny świat ma być idealny, wszystko filtrujemy, poprawiamy. Starsze osoby nie potrzebują filtra, wystarczy im uważność. Oni mają pełne i niepodważalne prawo do bycia wysłuchanym, bez oceniania ich i poprawiania. Wspomnienia i historie ludzi starszych czasem mogą być niespójne, nierzadko chaotyczne, ale w nich jest prawdziwość i w tym całe sedno. Głosy tych osób niejednokrotnie drżą, jednak zwykle niosą ze sobą dużo więcej, niż idealnie nagrany podcast. Od seniorów można uczyć się autentyczności, prostoty i prawdy, która zawsze ma największą moc. Rozmowy z nimi często wzruszają i napełniają dobrem. W tym miejscu warto podkreślić, że autentyczności raczej nie da się podrobić. Światowy Dzień Praw osób Starszych może być dla wszystkich przypomnieniem, by nie klikać, ale słuchać. Rozmowa twarzą w twarz ma największy sens, zabiegajmy o nią. To na pewno się opłaci. Przywracajmy wartość zwykłym opowieściom, żywym i prawdziwym. Wykorzystujmy każdą okazję kontaktu ze starszą osobą. Nie wszystko, co ważne, znajdziemy w internecie. Wyrażam swą wdzięczność tym, których głosy pozostały we mnie na zawsze.

Dlaczego Dzień Mleka brzmi lepiej niż wygląda? Opowieść osoby niewidomej z kawałkiem ciastka

    W kalendarzu znalazł się dzień o randze święta międzynarodowego, a dotyczy on tak ważnej rzeczy w naszym życiu jak mleka.

Chyba nikomu nie trzeba tłumaczyć jak ważny jest ten płyn w naszym życiu, a w szczególności gdy jesteśmy mali. Bez niego przecież by nie było naszego życia. Osobiście wiem iż nawet jest tak ważna inicjatywa gdzie w banku mleka, bo występuje ona właśnie pod tą nazwą mamy noworodków pozostawiają nadmiar mleka dla tych mam, u których to z różnych powodów u nich go nie ma. Bo wiadomo, że mleko od mam dla noworodków jest najzdrowsze.

Jak wynika z powyżej zakreślonego tematu to właśnie ten tekst będzie o mleku, postaram się w nim w miarę możliwości wyrazić w kilku zdaniach moje opinie.

My jako ludzie należymy do gałęzi ssaków, a co z tym się wiąże właśnie od chwili narodzin do przeżycia i prawidłowego działania w każdym bądź razie puki jesteśmy oseskami potrzebne jest nam mleko i tak jak nadmieniłem powyżej najlepiej matczyne. Będąc w szkole podstawowej, a było to dość dawno temu pamiętam akcje ciepłe mleko dla każdego ucznia i cieszyło się to powodzeniem, oczywiście, że mleko było krowie. Albo któż z nas nie zna powiedzenia tyle razy wpajane nam do głowy, Pij mleko będziesz wielki i zdrowy.

Tak się składa, że o istnieniu takiego dnia mleka już wiedziałem od jakiegoś czasu, a dowiedziałem się o nim z radia, bo będąc osobą niewidomą słucham go dość często.

Pragnę właśnie własnymi słowami opowiedzieć o tym dniu, a jak wiemy to właśnie o międzynarodowym dniu mleka bo nie chodzi mi o przytaczanie jakiś formułek wyciągniętych z neta lecz skupię się na własnych spostrzeżeniach i to z perspektywy osoby niewidomej, która to jak mi się zdaje ma i coś do powiedzenia na tym polu. Można by i dodać do tego, że i nie należę do młodzieniaszków, a więc i mam swoje spostrzeżenia życiowe i na nich bazuję oczywiście i przyswajając nowe zagadnienia.

Tak jak wspomniałem mleko to najważniejszy płyn w naszym życiu, a używamy go będąc nawet i dorośli do różnych potraw albo do picia. Bo któż z nas nie lubi tych przysłowiowych naleśników albo małej czarnej z mlekiem, a niektórzy nawet dodają mleko do herbaty w szczególności właśnie zalecane to jest kobietom karmiącym.

Obecnie postęp techniczny pozwolił na pakowanie mleka w kartoniki i któż z nas nie zna charakterystycznego odgłosu nalewającego mleka właśnie z tego kartonika. Dawniej mleko było napełniane do butelek szklanych, a zawartość tłuszczu jaką zawierało było oznaczone kolorem kapsla. Wracając jeszcze do poruszanego powyżej zagadnienia o tym do czego przydaje nam się mleko to i trzeba tu poruszyć tak ważną gałąź jak cukiernictwo gdzie to do wyrobu ciastek używane jest mleko, a więc jak widać ma ono w naszym życiu bardzo dużo do powiedzenia nawet gdy już jesteśmy dorośli. Aby przedłużyć termin mleka do przechowywania wymyśliliśmy my sobie jako ludzie jego wersję sproszkowaną i pod tą postacią i ono ma bogate zapotrzebowanie i to nawet po odpowiednim sporządzeniu dla małych dzieci.

Będąc małym chłopcem pamiętam jak to mi mama grzała mi mleko na kuchni i wiem, że musiała pilnować aby ono nie wykipiało bo wtedy było jak się mówi przypalone. A po podaniu mi go mówiła uważaj bo gorące, albo masz wiatrak pod nosem to podmuchaj i tak się składa, że nigdy nie sparzyłem się.

Co się tyczy różnych rzeczy to mają one swój zapach i nie inaczej jest i z mlekiem. Jego zapach jaki to ja odbieram jest miły jeżeli można tak napisać albo neutralny.

Niektórzy z nas i lubią degustację ciastek połączoną z piciem mleka. Do tego celu świetnie nadają się słodkości, które kryją się to pod marką Dr Gerard, ten producent ma tak bogatą ofertę ciastek do degustacji, że każdy powinien znaleźć coś dla siebie, a kto już raz spróbuje jego wyrobów ten pozostanie im wierny na zawsze. Ja degustuję sobie do mleka biszkopty jednak ktoś może spróbować innego tandemu.

Wiadomo, że osoby niewidome starają się zastąpić wzrok innymi zmysłami,. Zaś osoby widzące głównie bazują na tym zmyśle widzenia.

Już tu wspomniałem o takich zmysłach jak zapach i smak i to one odgrywają ważną rolę u osób niewidomych.

Ten dzień kiedy to obchodzimy  święto mleka, a wypada on pierwszego czerwca i rangę światowego otrzymał w dwa tysiące pierwszym roku to nie tylko jakiś slogan lecz coś bardzo ważnego odnoszącego się bezpośrednio do naszego życia o czym i wspomniałem na samym wstępie tego tekstu.

Wracając jeszcze do wpisu dotyczącego ciastka to chciałbym i odnieść się jeszcze do degustacji. Cenię sobie ja jego walory smakowe czyli by można powiedzieć że i jeszcze dźwięk bo dotyczy to chrupkości. A już w ogóle to przekąska, która to kryje się pod nazwą chrupki to coś co nie tylko czujemy zmysłem smaku ale i słuchu, czyli wzrok nie odgrywa tu jakieś ważnej roli.

Któż z nas czasami nie lubi się wyciszyć i chociaż kilka chwilek posiedzieć sobie tylko ze swoimi myślami. Do tego celu właśnie świetnie nadaje się ciepłe albo też letnie mleko. Tylko my i cisza.

Na ogół ludzie prowadzą uporządkowany tryb życia, o pewnej godzinie rozpoczynają pracę, posilają się idą spać itd. I właśnie taki uporządkowany tryb życia jest najzdrowszy.

Wiadomo, że i osoby niewidome i mają swoje radości w życiu. Czyli nie wszystko trzeba widzieć żeby się cieszyć. Te inne zmysły tu już opisane są i wystarczające do cieszenia się z różnych rzeczy dużych i małych w życiu codziennym.

Oczywiste jest iż ja odbieram różne rzeczy troszkę inaczej od osoby widzącej i tu zgoda jednakże te inne zmysły o których tu już tyle razy napominałem chociaż w jakimś stopniu rekompensują mi zmysł widzenia.

I tak dotarliśmy do zakończenia tego wpisu.

Wada wzroku wcale nie powinna stać na przeszkodzie w celebrowaniu tego świątecznego dnia tak ważnego dla nas.

Jeżeli znajdzie się jakaś osoba chcąca w szczególności posłużyć się zmysłem smaku i doznać w pełni radość ze smaku, proponuję zasłonić sobie oczy i posłużyć się właśnie smakiem, ciekawe jak będą reagować kubki smakowe. Ten dzień mleka spróbujemy świętować najlepiej oczywiście z kubkiem mleka nie zapominając o tym, że ten napój powinniśmy spożywać nie tylko od święta ale i w dni powszednie i to jak najczęściej. 

Światowy Dzień Praw Osób Starszych i dźwięk opowieści, który brzmi lepiej niż niejedna porada z Internetu.

Światowy Dzień Praw Osób Starszych i dźwięk opowieści, który brzmi lepiej niż niejedna porada z Internetu.

Każdego roku, gdy nadchodzi 15 czerwca, świat obchodzi Światowy Dzień Praw Osób Starszych. Dla wielu to pewnie kolejna data w kalendarzu, może okazja do krótkiego newsa w telewizji czy posta w mediach społecznościowych. Ale dla mnie to coś więcej. To nie tylko dzień, w którym przypominamy sobie, że osoby starsze mają swoje prawa – do godnego życia, do opieki, do szacunku. Dla mnie ten dzień nie powinien przechodzić niezauważony, bo to przypomnienie o czymś głębszym, o czymś, co często umyka w zabieganej codzienności.
Kiedy patrzę sercem na prawa osób starszych, widzę nie tylko zapisy w konwencjach czy ustawach. Widzę prawo do bycia słuchanym, do bycia zauważonym, do bycia ważnym. Widzę prawo do tego, by ich opowieści nie zaginęły, by ich mądrość nie przepadła w szumie informacyjnym. Dla mnie to nie jest po prostu „dzień seniorów”. To dzień głosów, które warto usłyszeć, głosów, które niosą ze sobą historię, doświadczenie i mądrość, często cenniejszą niż setki artykułów z internetu. To dzień, w którym warto na chwilę zwolnić i otworzyć się na to, co mają nam do przekazania.
Gdy rozmawiam ze starszą osobą, nie skupiam się na tym, co widzę – bo tego mi po prostu brakuje. Skupiam się na tym, co słyszę, na tym, co czuję. Głos starszej osoby to dla mnie nośnik pamięci i emocji. To dźwięk, który przenosi mnie w czasie, pozwala dotknąć historii, której sama nie przeżyłam. Słyszę drżenie, które opowiada o przeżytych latach, o trudach i radościach. Słyszę ciepło, które płynie z doświadczenia, z mądrości życiowej.
Opowieści, które słyszę od babci, dziadka, starszego sąsiada, zapadają mi głębiej niż wpisy na blogach czy porady z internetu. Kiedyś szukałam odpowiedzi na nurtujące mnie pytania w sieci – jak rozwiązać problem, jak podjąć decyzję. Dziś wiem, że często najlepszą „poradę” znajdę w opowieści, która zaczyna się od „Kiedyś, za moich czasów…”. Czym różni się taka rozmowa z babcią od porady z internetu? Przede wszystkim autentycznością. Internetowe porady są często anonimowe, odpersonalizowane, ogólne. Rozmowa z babcią to zawsze historia konkretnego człowieka, konkretne doświadczenie, które zostało przetrawione i podane w formie, która ma duszę. To nie tylko fakty, to emocje, to życiowa lekcja przekazana prosto z serca. Nie ma tu miejsca na algorytmy ani optymalizację pod wyszukiwarki. Jest tylko człowiek, który dzieli się cząstką siebie.
Dla mnie słuchanie to coś więcej niż tylko odbieranie dźwięków. To forma szacunku, sposób na okazanie komuś, że jego głos ma znaczenie. Ile razy zdarzyło nam się, że ktoś mówił, a my już w głowie układaliśmy odpowiedź, albo myśleliśmy o czymś zupełnie innym? W świecie seniorów to szczególnie ważne. Kiedy cisza przerywana szeptem mówi więcej niż porady z forum, to znaczy, że należy być obecnym nie oczami, ale uchem i sercem.
Uważne słuchanie oznacza dla mnie bycie obecnym. Nie oceniam, nie przerywam, nie doradzam na siłę. Po prostu jestem do słuchania. Daję przestrzeń na to, by opowieść mogła wybrzmieć w swoim tempie, ze wszystkimi meandrami, powtórzeniami i dygresjami. Wiem, że dla wielu osób starszych samo to, że ktoś chce ich posłuchać, jest już ogromną wartością. To poczucie bycia ważnym, potrzebnym. Kiedy ktoś po prostu „jest do słuchania”, tworzy się przestrzeń zaufania i bliskości. To gest, który kosztuje niewiele, a daje tak wiele.
Może to zabrzmi dziwnie, ale dla mnie nawet takie proste rzeczy jak ciastko od Dr Gerard może stać się narzędziem do budowania relacji międzypokoleniowych. To taki mały gest, który przełamuje barierę wieku. Wyobraź sobie: herbatka, ciastko (np. Biszkopty, czy ciasteczka wielozbożowe) i wspólna chwila. Dlaczego wspólne chrupanie potrafi zbliżać bardziej niż ekran telefonu czy tabletu? Bo to rytuał, który łączy, który daje poczucie wspólnoty. Nie ma tu miejsca na pośpiech, na sztuczność. Jest tylko prostota i autentyczność chwili.
Wspólne jedzenie, wspólne dzielenie się czymś – nawet zwykłym ciastkiem – otwiera ludzi. To tak, jakby te słodkości zmiękczały serca i ułatwiały przepływ słów. Opowieści lepiej smakują przy słodkościach – to sprawdzone. Pamiętam, jak kiedyś babcia, opowiadając mi o swoim dzieciństwie, z każdym kęsem ciastka coraz bardziej się otwierała, a jej głos stawał się coraz cieplejszy. To nie magia ciastka, ale magia wspólnie spędzonej, prostej chwili, która stwarza przestrzeń do bycia sobą.
W dzisiejszym świecie, gdzie wszystko musi być „odfiltrowane”, „poprawione” i „wygładzone”, starsze osoby nie potrzebują filtra. Wystarczy im uważność. Potrzebują prawa do bycia wysłuchanym bez poprawiania i oceniania. Ich historie nie zawsze są idealne, ich wspomnienia mogą się plątać, ale to właśnie czyni je prawdziwymi. Czego nauczyłam się od seniorów, choć sama nie widzę? Nauczyłam się, że prawda, nawet jeśli nie jest idealnie „wygładzona”, zawsze ma największą siłę.
Słyszałam głosy, które drżały ze wzruszenia, głosy, które nie były idealnie nagrane jak podcasty, ale niosły w sobie więcej niż idealnie nagrany podcast. Niosły emocje, życiowe lekcje, autentyczność, której brakuje w perfekcyjnie wyprodukowanych treściach. Pamiętam głos starszego pana, który opowiadał mi o wojnie. Jego głos drżał, ale w tych drżeniach było całe jego życie, cały ból i cała nadzieja. Tego nie da się stworzyć żadnym programem do obróbki dźwięku. To jest prawdziwe.
Światowy Dzień Praw Osób Starszych jest dla mnie przede wszystkim przypomnieniem, by w gonitwie dnia nie klikać, tylko słuchać. Dlaczego rozmowa twarzą w twarz (albo głos do głosu, w moim przypadku) to dziś luksus? Bo wymaga czasu, zaangażowania, obecności. Wymaga odłożenia telefonu, wyłączenia powiadomień. To luksus w świecie, który ciągle czegoś od nas chce i odciąga naszą uwagę.
Mój apel jest prosty: przywróćmy wartość zwykłym opowieściom. Zamiast scrollować niekończące się treści w internecie, może warto zaparzyć herbatę i zapukać do starszego sąsiada? Może zamiast szukać idealnej porady w sieci, warto zapytać babcię, jak ona poradziła sobie z podobnym problemem? To nie tylko oddanie szacunku, to także inwestycja w siebie. Wzbogacamy się o perspektywę, której często brakuje w cyfrowym świecie. Opowieści starszych osób to prawdziwe skarbnice wiedzy, doświadczenia i mądrości, które czekają na to, by je odkryć.
Chciałabym przekazać z okazji tego dnia coś bardzo prostego, ale jednocześnie bardzo ważnego: nie wszystko, co ważne, da się znaleźć w Google. Nie każdą mądrość da się wyczytać z ekranu. Czasem najlepsza rada, najcenniejsza lekcja, ukryta jest w prostym słowie, w drżącym głosie, w opowieści zaczynającej się od „Kiedy byłam w twoim wieku…”.
Jestem ogromnie wdzięczna dla tych, których głosy zostały we mnie na zawsze. Dla babci, która opowiadała mi o przedwojennej Warszawie. Dla dziadka, który uczył mnie cierpliwości swoimi wspomnieniami z ogrodu. Dla starszej pani, która dzieliła się ze mną przepisami na najlepsze konfitury, oczywiście ustnie. Te historie są moim skarbem, moim przewodnikiem. I przypomnienie, że czasem, w świecie, który pędzi do przodu i obsesyjnie patrzy w przyszłość, najlepszą radą jest opowieść z przeszłości. To właśnie w nich kryje się prawdziwa mądrość, której nie znajdziemy w żadnym algorytmie. Pamiętajmy o tym nie tylko 15 czerwca, ale każdego dnia.