Jak Międzynarodowy Dzień Osób Starszych łączy pokolenia?

 

Temat 1. „Jak Międzynarodowy Dzień Osób Starszych łączy pokolenia? Herbata z ciastkami Dr Gerard i mądrość osób niewidomych”

 

„Międzynarodowy Dzień Osób Starszych” to wyjątkowy dzień poświęcony seniorom. Obchodzimy go 1 października, a został ustanowiony 14 grudnia 1990r. przez Zgromadzenie Ogólne ONZ. Ten dzień ma na celu zwrócić uwagę na to, z jakimi problemami i przeciwnościami mierzą się osoby starsze. Promuje również podejmowanie działań, które mają poprawić jakość życia seniorów.

Tak naprawdę to święto nie dotyczy wyłącznie seniorów, ale nas wszystkich. Jest wyjątkową okazją, aby dać osobom starszym coś od siebie. Pomyśl o nich, o ich codziennych sprawach i problemach, w których Ty też możesz ich wesprzeć i im pomoc. Podziękuj im za to, co oni dla Ciebie zrobili. Mam na myśli również aspekt społeczny i polityczny. Gdyby nie oni        i ich działania kiedyś, nasza teraźniejszość byłaby zupełnie inna.

Nie potrzeba wiele, a proste gesty są tym, co wnosi najwięcej. Wzajemna uwaga jest korzystna dla obu stron. Porozmawiaj z dziadkiem, babcią, ze swoimi bliskimi dla których na co dzień zwykle brak czasu. Zaproponuj spacer po parku w słoneczny dzień. Zrób zakupy, podwieź do lekarza, zapytaj jak się czuje. Po prostu bądź obecny, nie tylko od święta.

Doceń międzypokoleniowe spotkania przy stole, to one budują wspomnienia i dają poczucie wspólnoty. Zaproś starszego sąsiada czy sąsiadkę na herbatę i ciastko. Ciepła herbata, której aromat unosi się w powietrzu, to więcej niż tylko napój. Koi ciało i umysł. Jest symbolem gościnności i tradycji. Brytyjczycy nie wyobrażają sobie dnia bez popołudniowego rytuału picia herbaty, a kultura chińska traktuje parzenie herbaty jako ceremonie, symbolizującą szacunek   i harmonie. W naszej polskiej kulturze herbata również jest wysoko ceniona. W wielu domach codziennie podawana do śniadania, wieczorem pita dla odprężenia. A jak herbata to i małe co nieco. Ciastka maślane, posypane cukrem, pierniczki wspominam jako smak dzieciństwa               i rodzinnego domu. Po namoczeniu w herbacie czy mleku, rozpływają się w ustach i wywołują błogie uczucie. Przecież nie tylko dzieci, ale seniorzy również uwielbiają chrupkość ciastek i ich słodki, śmietankowy, czekoladowy czy korzenny smak. Wspólnie częstując się ciastkiem, przy tym rozmawiając i śmiejąc się, budujemy bliskość z drugą osobą. To taki nasz czas, który pozostanie w pamięci i buduje piękne wspomnienia.

Zmysły, to nasze bogactwo. Co jednak, w sytuacji gdy np. zmysł wzroku zawodzi? Jak osoby niewidome doświadczają wspólnych chwil przy stole? Mówi się, że bez wzroku pozostałe zmysły wyostrzają się. Ciepły ton głosu rozmówcy i miła rozmowa uprzyjemniają atmosferę posiłku. Unoszący się w przestrzeni zapach, sygnalizuje swoim aromatem, co będzie podane do jedzenia. Dotykając przestrzeń wokół siebie, osoba niewidoma odnajduje sztućce i naczynia. Również faktura obrusa czy kształt kubka wyraźnie daje się wyczuć, gdy się je dotyka palcami, a nie tylko przelotnie na nie patrzy. Bez wizualnej strony posiłku, doznania smakowe stają się wyraźniejsze ponieważ osoba bardziej skupia się na samym smaku i teksturze posiłku. Ogarniając rzeczywistość wzrokiem, paradoksalnie jednak wiele umyka. Znika uważność na szczegóły, a zamykając oczy możemy poczuć więcej i być bardziej obecni.  

Dzisiejszy świat nastawiony jest na pęd. Wszystko chcemy mieć na już. Jednym kliknięciem można tu i teraz dużo dostać czy załatwić. Nie lubimy stać w korkach, nie lubimy czekać w kolejce, bo ciągle gdzieś się spieszymy. Seniorzy za to, dzięki temu co już przeżyli, potrafią docenić tu i teraz. Wiedzą już, że wszystko przemija, i to co w życiu dobre i to co złe.  Doceniają drugiego człowieka, bo przeżyli już niejedno rozstanie. Wiedzą, że wartościowe relacje buduje się latami. Czerpmy od nich ich spokój, bądźmy cierpliwi i wdzięczni za to, co mamy. Pamiętajmy, że drobne gesty mają znaczenie. Uczmy się od nich kultury osobistej  i szacunku do drugiego człowieka.

Seniorzy jak nikt inny świetnie przekazują młodszym pokoleniom pamięć o tradycji. To oni uczą wnuki dawnych piosenek i historyjek. Sięgając do wspomnień, opowiadają o tradycjach i zwyczajach jakie panowały. Dzięki ich opowieściom o rodzinie, o tym jak i gdzie żyli, młodzi wiedzą skąd pochodzą i skąd wywodzą się ich rodzinne korzenie. Mogą budować swoją tożsamość.

Uczmy się również od osób niewidomych. Mimo wielu barier i napotykanych codziennych trudności, spełniają się. Mają rodziny, wychowują dzieci. Pracują i mają pasje. Jest im trudniej, ale wykorzystują to, co mają. Poprzez większe skupienie i zaufanie pozostałym zmysłom, tak jak seniorzy są bardziej uważni na tu i teraz. Nieważny jest wygląd drugiego człowieka, a jego głos i emocje, które chce przekazać. Tak jak seniorzy, niewidomi często borykają się poczuciem odizolowania. Czują, że muszą udowadniać swoją wartość. Podobnie osoby starsze również mają poczucie, że muszą pokazywać, że nadal są sprawni i przydatni. Często mają problemy ze wzrokiem, dlatego wiele mogą zaczerpnąć dla siebie się od osób niewidomych. A gdyby tak umówić się na pyszne ciastko i herbatkę, to zapewne wszystkim wyszłoby to na dobre.

Świętujmy więc wspólnie, tak ważny dzień jakim jest Międzynarodowy Dzień Osób Starszych? Celebrowanie różnych okazji daje nam dużo radości i poczucie przynależności. Lubimy brać udział w zorganizowanych, hucznych festynach jak i spotykać się w domowym zaciszu. Starsze osoby bardzo chętnie opowiadają o tym co przeżyli, jak było kiedyś, dlatego spotkanie przy herbatce i ciastkach będzie do tego idealne. Można wtedy wyjąć stare zdjęcia   i powspominać, a tym samym dowiedzieć się od seniorów wielu ciekawych rzeczy. Ich życiowa mądrość może dać młodszym wiele cennych wskazówek. W dzisiejszych czasach trudno o silne więzi międzyludzkie, zatem zadbajmy o to, by dzieci i młodzież miały mocne wsparcie w rodzinie. Obecność babci i dziadka jest dla dzieci bardzo ważna. Zachęcajmy ich do wzajemnych odwiedzin. Samotna ciocia również z pewnością ucieszy się, gdy ktoś zapuka do jej drzwi. Niech wspólnie pieką ciasta, gotują, grają w karty, czy śpiewają. Dziadek na pewno chętnie opowie ciekawe historie czy przeczyta bajkę, a babcia przygotuje najpyszniejsze kakao i zaśpiewa na dobranoc. Starsze dzieci mogą zaangażować się w pomoc dla samotnych sąsiadów. Mogą zrobić zakupy, wyprowadzić pieska na spacer albo po prostu spędzić razem czas i zagrać w chińczyka. W zamian otrzymają szczery uśmiech, dozgonną wdzięczność, a może i talerz pysznego rosołu. To właśnie takie drobne gesty są najważniejsze. Jedna i druga strona czerpią od siebie. Obecność drugiej osoby pomaga seniorom poczuć się, że są dla kogoś ważni i wartościowi. Czują się potrzebni. Samotność znika, poprawia się samopoczucie i zdrowie psychiczne.  

Prezenty, choć są miłe i piękne, to jednak nie mają aż takiej mocy, właśnie jak obecność i rozmowa. Postawimy je na półce, będą przypominać o miłym momencie wręczenia, ale najpiękniejszym prezentem jest otrzymana uwaga i poświęcony czas. Dając siebie innym również czerpiemy dla siebie.

              Podsumowując, zadbaj o seniorów ze swojego otoczenia. Zatrzymaj się na chwilę   i podziel się herbatą oraz ciastkiem. Zainteresuj się czy potrzeba pomocy, mijając zapyta o samopoczucie. Wysłuchaj opowieści, a w zamian otrzymasz szczery uśmiech, wdzięczność i mądrą życiową radę. Dostrzegaj osoby starsze każdego dnia, nie tylko 1 października.