Coś słodkiego na upadek cz. II

Witam. W poprzednim poście, pisałam Wam, o tym, że byłam u koleżanki na wsi. Zjadłam stos słodyczy ,,Dr Gerard”, przy prasowaniu ubrań. Zajadając się ciastkami Filusiami czekoladowymi, w końcu zrezygnowałam z prasowania, i wyszłam na dwór, by zobaczyć, co robi moja Alusia. Koleżanka podcinała drzewka owocowe. Drzewa nie były wcale niskie, a wręcz przeciwnie, wysoki. A drabina mało stabilna. Patrzyłam z przerażeniem, jak ona sięga po kolejną gałąź, i ciach, i ciach. Nie chciałam jej przeszkadzać, więc poszłam zobaczyć jej króliki. Kiedy stałam przy klatkach, usłyszałam wielki huk i wrzask. Szybko pobiegłam w kierunku sadu. Koleżanka leżała na ziemi, i coś mamrotała. Byłam przerażona. Uklękłam przy niej, i zapytałam, czy wszystko ok? Tylko takie słowa mogłam z siebie wydusić. Alinka zaczęła kląć w niebo głosy, mówiła, że chyba wszystko jest ok. Jednak ja zadzwoniłam po męża. Zawieźliśmy ją do szpitala. To, że trzeb było czekać godzinami, to nie muszę nikomu mówić. Po kilku godzinach okazało się, że wszystko jest w miarę ok. Niepołamana, ale zastrzyki dostała. Była potłuczona. Odwieźliśmy ją do domu. Zrobiłam herbatę, i podałam jej ciasteczka ,,Dr Gerard”.  Były to listki z cukrem i polewą. Koleżanka cały czas była zła na siebie, na drabinę, na pecha itp. rzeczy. Jedząc ciastka listki z cukrem i plewą, zakończyła całą historię ,, i już sobie popracowałam”. Zaśmiałyśmy się obie na głos. Cóż, takie życie. Pozdrawiam.